Valley of Devotion (Damsel Series #1)

Epilogue

Check Milan's story Smitten;
Iros and Paris - Her Complicated Man

Ty

--

The first time I lay my eyes on her I know I had it real hard. She smells like a fresh morning breeze. It's weird to compare her to a breakfast but she's like that- most important, shouldn't skip, gives comfort- if you start with it you'll have a positive day.

Nang matumba siya sa braso ko, unang pumasok sa isip ko kung gaano siya kaganda. Her long straight black hair, long curly lashes, small nose- thin red lips. And her skin, damn- her soft, perfumed olive brown skin.

Ang bango niya, ang lambot at sobrang ganda.

Mataas ang standard ko sa babae, mahirap akong mahulog. But I did date countless of women here and there. I had fair body count for my age. Pero ganoon lang talaga, for experience- for fun.

Not until I met her. Isang segundo palang na makita ko siya gusto ko na siyang kilalanin, nang ianod ng hangin ang amoy niya sa akin parang biglang gusto ko ng lumuhod.

"How old are you again, Nana?" Maverick asked her- he's my friend and she's his friend.

"16."

I expected her to be younger than me. But I didn't expect her to be illegal.

Dinaan ko sa tawa pero alam ko na kaagad na kailangan kong magdahan-dahan. I'll pursue her as a friend- for now. Tsaka na ang ibang malalim na relasyon. Bata pa siya, kailangan niyang mag-enjoy sa mga gawaing bata.

Have few crushes and maybe a boyfriend her age. Mapait 'yon sa akin pero tanggap ko. She can have boys in her life, but if she's ready for a man she can claim me anytime.

"He doesn't know how to take care of you."

Magkaibigan kami ni Maverick pero alam kong hinaharang ko na siya kaagad kay Nana. I can't have a friend in a competition. Kapag naging sila, napakababoy ko naman kapag tahimik akong nag-aabang na maghiwalay sila.

I offer her a jacket. Ayaw pang tanggapin kahit na halatang nilalamig na.

We had a nice conversation. Medyo mahiyain lang, gusto kong pahabain ang usapan para lang marinig ang boses niya. Her damn angelic voice. Kung hindi lang sana siya mapapagod pagsasalitain ko siya hanggang umaga.

"You like my earring?"

Kanina ko pa kasi napapansin ang mariin niyang tingin doon. Parang gusto niyang tanggalin. Akala ko gusto niya, o baka nagustohan nga niya kaya lang sabi niya allergic siya sa diamond.

Sinong tao ang allergic sa diamond? Ngayon ko lang narinig na may ganoon pala. Rare case. Parang siya, rare.

I promise her a gold earring, sabi ko ibibigay ko sa kanya kapag sumunod siya ng Samal pero halos mabaliw ako na isiping masyadong pangit ang dala kong gold earring para sa kanya. She's too beautiful for a simple ballpoint gold earrings.

"Mommy uuwi nga ako. I'm going crazy. Hindi ako makahinga. I promise to give her an earring. Ang pangit ng meron ako rito."

"Kumalma ka. You can't come home, gabing-gabi na. Malayo ang San Jose sa airport."

Kausap ko si mommy sa cellphone. Madaling araw na gising pa rin ako. I'm rattling. I am in trouble. Hindi pwedeng harapin ko si Nana na walang maibigay sa kanya. Anong klaseng lalaki ako n'on kung hindi ako marunong tumupad sa pangako?

I can't think of anyone who can help me aside from my mother. Takbuhan ko 'yan eh, unang babaeng minahal ko.

"Nasa bahay ka ba?" mahinahon niyang tanong.