Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
İnini almış bir hayat, içine intihar ekleyince, buna göz yudumlar mıydı? Hangi kirpikler buluşmak için bir damlaya ihtiyaç duyardı?
Sakince rahatlamak için uzun sert koltuğa oturdum. Aklıma gelen, ve nedense bitmek bilmeyen planlarımdan en sağlam olanını seçtim.
Bu çift katlı evin üst katında sadece iki suit oda vardı, alt kata ise üç.
Girişler hem ön hem arka taraftan kullanılıyordu, ama hizmetçiler çöp atmak için arka kapıyı kullanmıştı, bunu yemek yemeden önce gözümün ucuyla görmüştüm, siyah kapıyı. O an aklımda kaçma planını kurmuştum bile.
Ya da Asaf'a oyun mu oynasaydım?
Bu plan ile derin bir nefes verdim, yapabilirdim, sonuçta bana aşık bir adam vardı. Hatta onla yakınlık kurmam yeterli olurdu bu evden kaçmak için.
Başım salladım, ama olmazdı, yapamazdım. Tek bir hatam ile o büyük kolları beni yenerdi.
Bu ev bana cehennem değil hapishaneye dönerdi. Ben bu durumda bataklıktan çıkamayan küçük bir kız çocuğu olurdum.
Çalınan kapı ile gözlerimi tekrardan ormana çevirdim. Biraz düzgün olmam gerekirdi. Bu psikolojiyle bana kimse iyi davranmazdı, hatta odamın kapısını bile kilitleyebilirlerdi.
"Bade," Asaf'ın sesi gittikçe yaklaşırken aldığım kısık kısık nefesler çoğaldı. Sinirimi nefesten çıkartıyordum, canım vücudum bunu çekmek zorunda kalıyordu.
"İyi misin?"
Dudaklarımda beliren alaycı sesi duydu. Beni kaçırırken çok kötüydüm şimdi ise çok iyi. Dudaklarımdan kahkaha çıktı, bir anda. Ne sanıyordu bu adam, benim mutlu olduğumu falan mı?
"Değilsin." gözlerimi devirip balkonun başına ilerledim. Üzgün bakışları umurumda değildi, ve ben onları görmek istemiyordum.
"Sana yardım edebilirim." Sessinde ki kırgınlık daha da çoğaldı bu sözüyle.
Asaf'ı takmayarak etrafa bakındım. Buradan atlasam yaşar mıydım? Bu da bir seçenekti tabi.
Başımı çevirmeden ayaklarımı öne getirdim ve bir bacağımı ince uzun korkuluktan atlattım. Şimdi diğerini yapmam gerekiyordu.
Sakin nefes alırken Asaf'ın sesi kulaklarımın içinde hissetim, bu sefer. Uzakta duran bedenini şimdi dibimde bitiyordu." Ölmek için bu kadar uğraşma."
Haklıydı, daha hızlı uğraşmam gerekirdi. Kalp atışlarım hızlanırken arkama bakmadan diğerini attım. Bu saatten sonra kimse umurumda değildi, ben buraya geldiğim an ölmüştüm bile...
