Ο άλλος μου εαυτός

81

Τριάντα περίπου δευτερόλεπτα πριν μπει ο νέος χρόνος είμαστε όλοι όρθιοι. Η μαμά και ο Μάριος κρατάνε απο μια σαμπάνια στα χέρια έτοιμοι να την ανοίξουν στο μηδέν, και ολοι οι άλλοι μετράμε αντίστροφα. Δεκαπέντε δευτέρολεπτα απομένουν όταν γυρνάω το κεφάλι για να συναντήσω το βλέμμα του Λίαμ λίγο παραδίπλα. Μου χαμογελάει συγκρατημένα. Δεν ξέρω αν το κάνει για να μην καταλάβει κάποιος κάτι ή επειδή κάτι τον απασχολεί αλλά όπως και να χει, θα κρατήσω όλες μου τις ερωτήσεις για αργότερα.

Είπε ότι είναι ερωτευμένος. Η καρδιά μου κόντεψε να σταματήσει εκείνη ακριβώς τη στιγμή και μετά άρχισε να χτυπάει σαν λυσσασμένη. Από εκείνη τη στιγμή και μετά η Ελλη δεν έκανε ούτε μια τόση δα κίνηση προς το μέρος πράγμα που εκτιμώ. Υποθέτω όσο κακιασμένη και αν αποδείχτηκε, έχει όρια.

"Πέντε, τέσσερα, τρια, δυο. ενα..."

Το σπίτι γεμίζει απο ευχές και επιφιμισμούς. Όλοι αγκαλιάζονται με όλους, πρόσωπα εναλλάσονται το ένα μετά το άλλο απο μπροστά μου και τα μόνο που μένουν στο τέλος ειναι εκείνα του Νίκολας και του Λίαμ. Σύντομα, ο πρώτος πλησιάζει.

"Μπορώ;" ρωτάει χαμηλόφωνα

"Για χάρη της μαμάς και του μπαμπά;" προσπαθώ να μην είμαι ειρωνική αλλά δεν τα καταφέρνω. Οι ώμοι του πέφτουν καθώς κουνάει το κεφάλι. Κάποιες φορές τον κοιτάζω και νομίζω ότι βλέπω πόνο μέσα του κι άλλες αισθάνομαι ότι απλά παίζει θέατρο.

"Για χάρη δική μου" μουρμουρίζει. Για πρώτη φορά και χωρίς να είμαι σίγουρη γιατί, τον πιστέυω.

Του αξίζει να του κάνω την χάρη; Οχι. Η μέρα όμως σήμερα ήταν τόσο περίεργη και δεν θέλω να ξεκινήσω την νέα χρονιά με αρνητικότητα.

Κάνω δυο βηματάκια πιο κοντά του και αμέσως νιωθω τα χέρια του να με σφίγγουν. Τον αγκαλιάζω κι εγω με λιγότερη θερμότητα. Με τσαντίζει που πρέπει να διατάξω τον εαυτό μου να μη χαθεί έστω για λίγο στη γνώριμη αγκαλιά. Με ενοχλεί που ακόμα και τώρα αποζητάω την αγάπη του.

Με απομακρύνει ελάχιστα, ίσα για να με κοιτάζει στο πρόσωπο.

"Πάντα ήσουν το καλύτερο δώρο που πήραμε ποτέ εγω και ο Μάριος" σαστίζω και ακόμα και όταν νιώθω το φιλί του στο μέτωπο δυσκολεύομαι να συνέλθω. Μέχρι να το κάνω έχει απομακρυνθεί.

Το μυαλό μου τρέχει, μα πριν φτάσει κάπου ακούω την αγαπημένη μου φωνή.

"Έμεινα τελευταίος" το αχνό χαμόγελο του, τα γνώριμα μάτια του που μόνο τύψεις βλέπω εκει μέσα τώρα, με κάνουν να ξεχάσω οτιδήποτε άλλο και τον αγκαλιάζω χωρίς να σκεφτώ τίποτα.