به دفتر اسنیپ که در میان دخمه ها قرار داشت،رسیدند. هنوز ردای کوییدیچِ تیم اسلیترین را پوشیده بودند و حتی فرصت نکرده بودند که لباسشان را جایگزین کنند.
ردای سراسر مشکی سیوروس اسنیپ، موقع حرکتش پشت سرش به پرواز در می آمد که صحنهی نسبتا خنده داری را برای هری و دراکو ساخته بود.نگاهی بین هری و دراکو رد و بدل شد؛ هر دویشان میدانستند که دیگری به چه دلیلی پوزخند زده است.
اسنیپ با دست به صندلی های جلوی میز تحریرش اشاره کرد و خودش با آرامش عجیبی به سمت تنها پنجره ی اتاق رفت. پرده ها را کنار کشید تا همان ذره ای نور که در اتاق باقی مانده بود، از بین برود.سپس به سمت آنها بازگشت و گفت:《حتما براتون سوال شده که من چرا شما دوتا رو کشوندم اینجا.خب ...خوشبختانه من قرار نیست بحث رو از موضوع اصلیمون دور کنم.》
هری و دراکو با قیافه هایی کنجکاو، مشتاقانه به اسنیپ چشم دوخته بودند.اسنیپ دستانش را سینه اش چسباند و ادامه داد:《 تونستین معمای تخم طلایی رو حل کنین؟》
این عجیب ترین سوالی بود که اسنیپ میتوانست بپرسد، مخصوصا وقتی که هری و دراکو اصلا انتظارش را نداشتند.وقتی اسنیپ قیافه ی متعجب دو دوست را دید و فهمید که قرار نیست چیزی بگویند کمی بلند تر از قبل گفت:《خب، نکنه دلتون میخواد که تا آخر شب برای من جریمه بنویسید؟》
هری زودتر از دراکو شروع به صحبت کردن کرد و گفت:《در مورد سوال دومتون باید بگم که ما مشتاق نیستیم که شاممون رو از دست بدیم. بله، ما تونستیم معمای تخم طلایی رو حل کنیم ولی هنوز راه حلی برای اون چیزی که میگه، نداریم!》
اسنیپ روی یکی از صندلی ها نشست و گفت:《معما رو برام توضیح بده.چی از داخل تخم طلایی شنیدی؟》
هری هر آنچه که از آن شعر به یاد داشت گفت و هر از گاهی چند تا از بیت ها را جا به جا سرود.
《بیا، اکنون بیا، دریاب ما را
در آنجایی که ما داریم آوا
که بر روی زمین و دشت و گلزار
نشد آوازمان هرگز پدیدار
به وقت جستجوی ما بیندیش
به آن چیزی که خواهی از همه بیش
که ما بردیم آن را از برِ تو
یگانه یار خوب و یاور تو
بیا و جستجو کن یاور خویش
که یک ساعت تو داری وقت در پیش
چو در یک ساعتت یابنده باشی
در این بازی تو خود پاینده باشی
ولی هر کس نیابد یار غمخوار
در این مدت که دارد وقت دیدار
بگردد روزگارش تیره و تار
VOUS LISEZ
Save meᯓDrarry
Fanfictionصدای تازیانه ی بی رحمِ آذرخش که بلند شد، تحمل پسرک پایان یافت و بغض بزرگی که در گلویش سنگینی می کرد شکسته شد.بدون کوچکترین اهمیتی برای غرور ارزشمندش، اجازه داد که قطره های اشکش، به ارامی بر روی گونه اش جاری شوند و به روی زمین سخت بیفتند. وجودش از وح...
