How Much I Love Her

Chapter Twenty-Two

This one is dedicated to you @novmarz457. Thanks for adding my story on your Reading List. I appreciate it. :)

Leanne's POV

"Ate! Ate!!" sigaw lang ako ng sigaw habang pa pasok sa office ni ate. Kanina pa nga ako pinag titignan ng mga empleyado pero sige go lang ng go! Haha. Eh sa masaya ako ngayon eh. Kaya wala lang makaka pigil sa express ko ng kasiyahan ko sa araw na ito! Hahaha.

"What's wrong? You okay?" nag aalalang tanong ni Ate. Halos mabalibag pa talaga ang swivel chair nya sa pag tayo nya marahil na rin siguro sa bigla. "What happened?" dagdag pa nya.

"Ate! Nakuha ko na license ko! Yehey!" excited na pag wagayway ko ng licence ko sa harapan ni Ate na may kasama pang pa talon talon.

"Asus! Leanne! Ginulat mo naman ako. Akala ko napano kana." Sabi ni Ate na may kasama pang pag sapo sa kanyang noo. Mukang nag alala nga ng husto. Pasensya naman. Lutang lang!

"Eh sorry naman! Na excite lang husto." Sabi ko naman ng hanggang langit parin ang ngiti. At isang seryosong tingin naman ang sagot sa skin ng napaka hard working kong kapatid.

"Look Ate! I'm sorry. I really am. It's just that, I became really excited to show you this. I didn't mean to scare you or what." Pag hingi ko naman ng paumanhin. Masyado nga kase yata akong naging OA at natakot ang Ate. At napansin ko namang mas lumambot na ang ekspresyon ng mukha nya.

"It's okay. I understand. I was just really scared." Sabi ni Ate na sinundan naman ng matamis nyang ngiti. "Good. Mukhang excited ka ah. Wanna stay for a while and have something to eat?" Dagdag pa nya.

"Hm. Wag nalang muna siguro Ate. Dumaan lang talaga ako para ipakita sayo to at on my way here I decided to do something. Mag joy ride na muna ako with my oh so cool car." Sabi ko ng malapad ang ngii habang na iimagine ko na ang sarili na nag da-drive ng kotse ko.

"Haha. Ilkaw talaga. Okay, fine. Di na kita pipilitin. Just be careful,okay?" sabi naman ni Ate. "But, did you ask permission to your boyfriend? If not. You tell him first." Ate said with a meaningful look.

Yeah. I know. I tried to call him a while ago kaya. To tell him that I'm coming but didn't pick up kaya nauna na ako kay Ate. Maybe he's busy right now.

"Opo. Pupuntahan ko. Sakanya nga dapat deretso ko kaso mukhang busy kaya nauna na ako sakanya. Dito lang naman ako may lakas ng loob pumunta ng walang paalam. Iba ng usapan sa trabaho nya eh." Paliwanag ko. Ate talaga. Papaalam muna talaga ako dun. Takot ko nalang alaman nya nag libot ako using my car without telling him. Knowing him, he he might freaks out!

"Ah. I see. Good! O sige na. alis na. dami pa ako trabaho at alam kong atat ka ng umuwi't kunin ang sasakyan mo! Get lost!" sabi naman nya na may kasama pa talagang pag wagayway ng mga kamay na tila tinataboy talaga ako.

"at may ganyan talaga ate? Wow ah? Haha. Anyways, thanks ate! Bye!" paalam ko naman.

"Okay. No problem. Anything for you dear lil'sister. You take care." Sabi nya at nag beso na kami't ako'y tuluyan ng umalis at hindi nalang pinansin ang mga mata ng mga empleyado namin na sa akin lang naka sunod ang mga mata.

I can't blame them. This is the first time they see me after few years. Yeah, it has been weeks since I won back my consciousness, but this is the first time I step my feet in our company again. Even I can't pinpoint where I got the courage to go in here and make other people see me.

Tulad nga ng sabi ko sa mga kaibigan ko, wala parin akong lakas ng loob maki halubilo sa iba msliban sakanila. Masyado lang siguro talaga akong na excite. Kaya heto ako't ngayon lang nag sink in lahat sa akin at hindi alam kung paano ii-ignore ang mga matang tumutusok sa aking may likuran. Basta mas ipinabilis ko nalang ang lakad ko hanggang makarating ng elevator at tuluyan ng maka baba at deretso sa sasakyan at umuwi na muna sa bahay.