Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 7

Μπαίνει και πάλι μέσα, δε μπορώ να αγνοήσω το πόσο όμορφος είναι,
''Αν μας πιάσουν...'', πάω να πω αλλά δεν με αφήνει να ολοκληρώσω. ''Ότι και να σου πει όποιος και να στο πει, μην απαντήσεις και άστο πάνω μου'',λέει πριν ανοίξει την πόρτα του νοσοκομείου. Φαίνεται να βιάζεται να φύγει και να μη τον νοιάζει και πολύ ο κίνδυνος στον οποίο μπαίνουμε αυτή τη στιγμή παρόλο που εγώ έχω ταχυκαρδία από το άγχος
.Βλέπει αν τριγύρω το μέρος είναι ελεύθερο και με τραβάει από το χέρι. 

Το χέρι του είναι ζεστό σε αντίθεση με το δικό μου που είναι παγωμένο. Περπατάμε χέρι-χέρι με γρήγορο βήμα. Είμαστε αρκετά κοντά στην έξοδο, όταν ένα ''Σταματήστε'', ακούγεται από πίσω μας. ''Συνέχισε να περπατάς και μόλις περάσουμε την έξοδο τρέξε'', μου λέει ψιθυριστά, φαίνεται ήρεμος γεγονός που με σοκάρει μιας κι εγώ μόνο ήρεμη δεν είμαι. Βήματα ακούγονται πολύ κοντά μας και σχεδόν αγγίζουμε την πόρτα. Ένα χέρι με πιάνει με δύναμη, και με γυρίζει. Βλέπω έναν γεροδεμένο φύλακα, με ρούχα παρόμοια με αστυνομικού. Ωχ, όχι.  

Πάω να μιλήσω, να προσπαθήσω να δικαιολογηθώ για αυτό που συμβαίνει, αλλά δεν μου βγαίνει καμία λέξη από τον πανικό. Δεν πρόλαβα καν να δω πότε συνέβη και τι ακριβώς. Αυτό που θυμάμαι είναι τον γεροδεμένο φύλακα στο πάτωμα του νοσοκομείου να βλέπει το αίμα που τρέχει από την μύτη του, έπειτα ο αναρχικός με τράβηξε και τρέξαμε σαν μανιακοί ως το αμάξι του περνώντας τον κεντρικό.

Ο δρόμος ήταν γεμάτος αυτοκίνητα, ακούγονται πολλά κορναρίσματα και βρισιές από τους οδηγούς μα εκείνος τους αγνοεί. Μόλις φτάνουμε στο corolla, μπαίνουμε πολύ γρήγορα μέσα, χωρίς να κοιτάξουμε πίσω και το αυτοκίνητο ξεκινάει. Ένα σύριγμα ακούγεται από τα λάστιχα, μιας και ο αναρχικός πάτησε τέρμα το γκάζι. Πλέον ξεφύγαμε και βρισκόμαστε στην εθνική οδό. Η ώρα είναι 12:30 και πραγματικά πιστεύω ότι σε λίγο θα ανοίξω τα μάτια μου, και θα ξυπνήσω στο πουπουλένιο κρεβάτι μου τρομαγμένη από αυτό τον εφιάλτη. Αλλά  αυτό που συμβαίνει είναι αλήθεια και την νιώθω από τον τρόπο που χτυπάει η καρδιά μου λόγω της αδρεναλίνης. Ποτέ στην ζωή μου δεν έχω βιώσει τόση περιπέτεια. Το πιο εξτριμ πράγμα που έχω κάνει είναι που μπήκα στο πιο τρομακτικό παιχνίδι όταν πήγα με την αδερφή μου στο Allou. 

Το αυτοκίνητο σταματάει σε ένα σκοτεινό στενό, που δεν αναγνωρίζω. ''Λοιπόν. Θα σε πάω στην συμμορία. Θέλουν να σε δουν για να βεβαιωθούν πως δεν θα πεις τίποτα. Μην δείξεις ότι φοβάσαι, μην πεις τίποτα θετικό για τους μπάτσους ή την εξουσία γιατί την γάμησες'', μου λέει ο αναρχικός και αφού γνέψω τρομοκρατημένη αρχίζει να φοράει και πάλι τα αναρχικά ρούχα του και εγώ κοιτάζω αλλού. Τελειώνει και βγαίνουμε από το αμάξι. Συμβαδίζω με το βήμα του και προσπαθώ να αγνοήσω το πόσο κρύο κάνει αυτήν την νύχτα. Τρέμω, αλλά αυτό δεν οφείλεται μόνο στο κρύο. 

Φτάνουμε σε ένα κτήριο που θυμίζει εγκαταλελειμμένη αποθήκη, το στενό στο οποίο βρίσκεται είναι πολύ σκοτεινό και απομακρισμένο.  Φοβαμαι πολύ,αν και προσπαθώ να μη το δείξω.

Χτυπάει ρυθμικά την πόρτα 6 φορές, και η πόρτα ανοίγει.Για πρώτη φορά μυρίζω τόσο έντονα καπνό τσιγάρου. Έχω βρεθεί σε μέρη με καπνιστές, αλλά η μυρωδιά εδώ είναι πιο έντονη από ποτέ, με πνίγει. Κοιτάζω τριγύρω. Οι τοίχοι έχουν χάσει το λευκό τους χρώμα, από τα άπειρα γκράφιτι. Πολλά από αυτά είναι ένα Α.

Γύρω στους 20-30 άντρες κάθονται σε διάφορους κατεστραμμένους καναπέδες, και όλων τα βλέμματα στρέφονται πάνω μου. Φοράνε ακόμη κουκούλες, και υποθέτω ότι αυτό οφείλεται στην παρουσία μου.Ο Dragon μας πλησιάζει, κι εγώ τρέμω στην κυριολεξία. Το κρύο, και ο φόβος μου, είναι οι αιτίες. Στέκομαι λίγο πιο πίσω από τον πρασινομάτη αναρχικό. Οι υπόλοιποι είναι ήσυχοι. ''Ελπίζω να είσαι χαρούμενος για το έξι, γιατί δεν θα κρατήσει για πολύ'', λέει εχθρικά ο Dragon σε εκείνον.

''Διώξτον!'', ακούγεται μια βαριά φωνή από τους αναρχικούς. Ο πρασινομάτης που στέκεται μπροστά μου, σηκώνει το μεγαλύτερο δάχτυλό του σε αυτόν. ''Θα το συζητήσουμε μετά αυτό. Τώρα μας νοιάζει αυτή'', λέει ο Dragon δείχνοντάς με, και η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Δεν ξέρω αν θα μπλέξω, αλλά ξέρω ότι δεν έχω κάνει κάτι κακό σε αυτούς για να με πειράξουν. Σωστά; Έτσι παίρνω μια βαθιά ανάσα και τον κοιτάζω αποφασιστικά.