Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 13

Είμαι πλήρης τρομοκρατημένη από αυτό που μόλις άκουσα. Το αγκομαχητό πόνου δεν βγαίνει από το μυαλό μου. Αν τον χτυπάνε; Αν χρειάζεται βοήθεια;

Παίρνω το κινητό μου που είχε πέσει στο πάτωμα από το σοκ μου και καλώ τον Άλεξ, όμως δεν το σηκώνει. Ξαναπροσπαθώ, αλλά και πάλι, δεν παίρνω απάντηση. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, φοράω ό,τι ρούχα βρίσκω μπροστά μου και κατεβαίνω ήσυχα τις σκάλες, ξέροντας ότι όλοι στο σπίτι κοιμούνται. Πραγματικά δεν το πιστεύω ότι κάνω κάτι τέτοιο. Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου... Η πραγματική Καμέλια αυτήν την στιγμή θα ήταν στο κρεβάτι της και θα κοιμόταν. Αντιθέτως, η τωρινή Καμέλια, περπατάει στον δρόμο, προσπαθώντας να αγνοήσει το απίστευτο κρύο που κάνει.

Το βήμα μου είναι πολύ γρήγορο, σχεδόν τρέχω προς εκείνο το σκοτεινό στενό που ευτυχώς θυμάμαι που είναι. Δεν είναι κοντά από το σπίτι μου, ούτε κατά διάνοια, αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να φτάσω εκεί, αφού δεν έχω ποδήλατο, δεν υπάρχουν λεωφορεία προς τα εκεί αυτή τη στιγμή, και δεν έχω χρήματα για ταξί.

Τρέμω ολόκληρη καθώς συνεχίζω να περπατάω, αποφεύγοντας να κοιτάζω τριγύρω για να μην φοβάμαι από το υπερβολικό σκοτάδι και την ησυχία. Μετά από μισή ώρα περπάτημα, είμαι λίγο πιο έξω από το στενό και είμαι κουρασμένη, αλλά ευτυχώς έχω ζεσταθεί λίγο από το περπάτημα-τρέξιμο. Δεν ξέρω τι πρόλαβα μιας και ότι έγινε, έγινε πριν από 40 λεπτά περίπου.

Μπαίνω στο στενό λαχανιασμένη, και αμέσως αναγνωρίζω το μαύρο corolla του Άλεξ. Ξεφυσάω ανακουφισμένη, αν και δεν ξέρω γιατί είμαι ανακουφισμένη, εφόσον μάλλον εκείνος κινδυνεύει. Αλλά τουλάχιστον είναι εδώ.

Περπατάω προς την αποθήκη. Κανείς δεν βρίσκεται έξω, έτσι αποφασίζω, με όλο μου το θάρρος να χτυπήσω την μικρή πόρτα της αποθήκης. Σε λίγο η πόρτα ανοίγει, κι αμέσως μου έρχεται στο πρόσωπο ο καπνός και η μυρωδιά του τσιγάρου. Κοιτάζω ποιος μου άνοιξε, και αντικρίζω τον Dragon, που δεν φοράει κουκούλα. Βλέπω το πρόσωπό του. Τα γαλάζια του μάτια είναι το μόνο που κοιτάζω, είναι όμορφος.

''Θέλεις κάτι;'', με ρωτάει ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα που τον κοιτούσα σαν χαζή. Ευτυχώς δεν φαίνεται να τον νοιάζει που είδα το πρόσωπό του. Νομίζω είναι 20 χρονών περίπου. Φοράει ένα μαύρο t-shirt και βλέπω με ευκολία τα μεγάλα μπράτσα του, που είναι γεμάτα με τατουάζ.

''Εμμ... Είναι εδώ..ο..Άλεξ;'', καταφέρνω να πω με δυσκολία. ''Όχι'', λέει αδιάφορα και πάει να μου κλείσει την πόρτα αλλά τον σταματάω. Τον σπρώχνω για να φύγει από την μέση, και εκπλήσσομαι που τα κατάφερα, μιας και είναι τόσο μυώδης. Κοιτάζω μέσα στην αποθήκη. Γύρω στους 10 αναρχικούς βρίσκονται εδώ και με κοιτάνε παραξενεμένοι . Τα βλέμματα τους δεν είναι φιλικά, είμαι σίγουρη πως αναρωτιούνται τι δουλειά έχω εκεί. Κι εγώ αυτό αναρωτιέμαι.
. Τα μάτια μου επιτέλους συναντούν τον Άλεξ, που είναι καθισμένος στο πάτωμα, με την πλάτη του και το κεφάλι του ακουμπισμένα στον ζωγραφισμένο τοίχο. Τον πλησιάζω και βλέπω το πρόσωπο του. Αίμα τρέχει από το χείλος του.