Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 36

Αφού έβαλα πιτζάμες, ξάπλωσα στο κρεβάτι μου έχοντας συνέχεια ένα ηλιθιο χαμόγελο στη φάτσα μου. Νιώθω πεταλούδες στο στομάχι μου και το μυαλό μου ειναι γεμάτο με τις προηγούμενες στιγμές μαζί του. Είμαι ερωτευμένη. Πολύ.
-------------------

Στα διαλείμματα στο σχολείο έλεγα στην Άννα για όλα όσα έχουν γίνει. Μου λέει συνέχεια ποσο τυχερή είμαι και τι γλυκός-μαλακας που είναι ο Αλεξ.

Η μέρα τελειώνει και βγαίνουμε από το σχολείο, με την Άννα.
"Να σου πω λίγο;", έρχεται ο Πάνος δειλά κοιτάζοντας με.

"Αντε φύγε αγόρι μου", του λέει η Άννα απότομα και τον σπρώχνει.

"Καμελια να σου μιλήσω λίγο;",ξαναρωτάει αγνοώντας την φίλη μου. Τόσο καιρό δεν τολμούσε καν να με κοιτάξει, οπότε τι να θέλει;

"Πες", η περιέργεια μου μιλάει για εμένα.

"Φεύγεις λίγο;", ρωτάει ο Πάνος την κολλητή μου. Εκείνη με κοιτάει για επιβεβαίωση και γνέφω οπότε φεύγει.

"Έ..ήθελα να σου πω συγγνώμη για αυτό που είχα κάνει...ξέρεις... Έχω αλλάξει πολύ από τότε. Δεν ήθελα να γίνει αυτό. Παρασύρθηκα", εξηγεί δημιουργώντας ένα συνοφριωμα στο πρόσωπο του ενώ κοιτάζει χαμηλά σε εμένα.

"Εντάξει", λέω απλά. Δεν μου αρέσει να κρατάω κακίες και να είμαι σκύλα. Ένα από τα λίγα χαρακτηριστηκα που έχω κρατήσει από τον παλιό μου εαυτό. Όχι και πολύ τώρα που το ξανασκεφτομαι αν θυμηθώ τους σχεδόν τρεις μήνες που ήμουν θυμωμένη με τον Αλεξ μα δικαιολογουμαι.

"Δηλαδή...με συγχωρείς;", το πρόσωπο του φωτίζεται και χαμογελάει.

"Ναι", απαντώ δίνοντας του ένα μικρό χαμόγελο.

Εκπλήσσομαι όταν τα χέρια του τυλίγονται γύρω μου για μια σφιχτή αγκαλιά.

Μια πόρτα αυτοκινήτου δίπλα μας, ακούγεται να ανοίγει και να κλείνει με δύναμη, και το επόμενο δευτερόλεπτο ο Πάνος βρισκόταν στο έδαφος. Όχι πάλι...
Ξαφνικά παρατηρώ πως ο Πάνος σηκώνεται γρήγορα και σπρώχνει τον Αλεξ πάνω στον τοίχο με υπερβολική δύναμη. Το κεφάλι του χτυπάει και τα μάτια μου ανοίγουν διάπλατα ενώ η καρδιά μου σταματάει.

Τα μάτια μου κλείνουν καθώς μια ανάσα ανακούφισης βγαίνει από μέσα μου, όταν καταλαβαίνω πως είναι καλά.  Ο Άλεξ γελάει ελαφρά.
"Την γαμησες", λέει ήρεμα και ορμάει στον Πάνο.

Βρίσκεται πάνω του και τον χτυπάει με πολύ δύναμη, με μανία.

"Αλεξ! Σταμάτα! Εγώ τον αγκάλιασα", ήταν το μόνο που σκέφτηκα να πω για να τον κάνω να σταματήσει.