Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 59

Το αυτοκίνητο κινείται κατά μήκος της εθνικής οδού, και  ο μονος ήχος που ακούγεται είναι τα λάστιχα που διασχίζουν τον δρόμο με ταχύτητα.

Θέλω να σπάσω την σιωπή , μα διστάζω, μη ξέροντας ακριβώς τι να πω. Τα λιγοστά βλέμματα που μου ρίχνει, μου δίνουν να καταλάβω πως είναι θλιμμένος, πράγμα λογικό αφού έχασε την συμμορία του. Νιώθω υπεύθυνη για αυτό, γνωρίζω πως εγώ είμαι η αιτία και θέλω όσο τίποτα να διορθώσω την κατάσταση, μα αυτό θα σήμαινε τον χωρισμό μας, και όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται, δεν θέλω να τον χάσω.

Το κινητό μου χτυπάει, δίνοντας έναν ήχο στην σιγή. Το βγάζω από την τσάντα μου και το σηκώνω.

''Ναι;''

''Καμέλια;'', ακούγεται η μητέρα μου, με αγωνία.

''Γεια, μαμά'', το κεφάλι του Άλεξ γυρίζει προς τα εμένα για να παρακολουθήσει την συζήτηση μας με προσοχή ή για να δει την ε η έκφραση μου που μιλάω με την μητέρα μου.

''Καμέλια που είσαι; Σου έκανε κάτι εκείνος; Σε αναγκάζει να μείνεις μαζί του και να μην μας μιλάς; Έχουμε τρελαθεί πες μου που είσαι κορίτσι μου'', εύκολα καταλαβαίνεις ότι τα δάκρυα τρέχουν σαν χείμαρρος στα μάγουλα της μαμάς μου. Κι όσο κι αν προσπαθώ να το παίξω σκληρή και αδιάφορη, με λυγίζει το γεγονός ότι πληγώνω τους δικούς μου.

''Είμαι μια χαρά μαμά, αλήθεια. Βρίσκομαι μαζί του με την θέληση μου'', της λέω όσο πιο καθησυχαστικά μπορώ.

''Αφήνεις τους γονείς σου για μια εφηβική τρέλα;''

''Δεν σας αφήνω, θα επιστρέψω σύντομα'', τα χαρακτηριστικά του μαγκώνουν όταν ακούει την τελευταία λέξη.

''Και δεν είναι εφηβική τρέλα, μη το ξαναπείς αυτό'', προσθέτω κι εκείνος χαμογελάει πικρά.

''Απαιτώ να γυρίσεις στο σπίτι αμέσως! Μέχρι να ενηλικιωθείς θα κάνεις ό,τι σου λέμε εμείς! Μέχρι αύριο θα είσαι σπίτι. Μην με αναγκάσεις να καλέσω την αστυνομία και να σε βρουν εκείνοι! Και θα τον κλείσω μέσα και τον άλλον τον βρομιάρη! Ξέρεις πως μπορώ να...'', η έξαλλη φωνή του πατέρα μου ακούγεται στο ακουστικό μου και το κλείνω πριν προλάβει να ολοκληρώσει. Αστυνομία; Ελπίζω να μην το εννοεί. Επίσης εύχομαι ο Άλεξ να μην άκουσε πώς τον αποκάλεσε. 

''Τι έγινε;'', με ρωτάει εκείνος αγχωμένος όταν βάζω ξανά το κινητό στην τσάντα μου.

''Ο πατέρας μου'', αναστενάζω.

''Τι σου είπε;''

''Πως θα καλέσει την αστυνομία να με βρει αν δεν γυρίσω μέχρι αύριο. Και ότι θα σε βάλει μέσα'', τον πληροφορώ τρομαγμένη.