Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 26

Μπαίνω στο σπίτι μου και τρώω μεσημεριανό με την οικογένεια μου. Βοηθάω την αδερφή μου σε μερικά μαθήματα και ύστερα τελειώνω και τα δικά μου.

Στο μυαλό μου βρίσκεται ο Αλεξ, η έκφραση του όταν τον απέρριψα και πήγα με τον Πάνο. Πλέον δεν νιώθω καθόλου ευχαρίστηση με αυτό, μόνο τύψεις. Ίσως ήταν κακή ιδέα να κάνω κάτι τέτοιο. Κι αν μετά από αυτό δεν μου ξαναμιλήσει;

Ο ήχος μηνύματος ακούγεται στο κινητό μου κάνοντας με να χαμογελασω. Μπορεί να είναι και η Άννα.

Εκπλήσσομαι όταν βλέπω ότι το μήνυμα δεν είναι ούτε από τον Αλεξ, ούτε από την Άννα.

*Μείνε μακρυά του μικρή*, γράφει το μήνυμα από άγνωστο αποστολέα.

Διαβάζω πολλές φορές το μήνυμα και διάφορες υποθέσεις κατακλύζουν το μυαλό μου.

Ας προσπαθήσω να βάλω μια τάξη στις σκέψεις μου γιατί θα τρελαθώ.

Το μήνυμα αναφέρεται ή στον Αλεξ ή στον Πάνο. Δεν υπάρχει κάποιο άλλο αγόρι που να είμαι κοντά του έτσι κι αλλιώς.

Η πρώτη μου σκέψη είναι πως προέρχεται από τον Dragon που θέλει να μείνω μακρυά από τον Αλεξ. Όμως γιατί να μου στείλει σήμερα αυτό το μήνυμα; Σήμερα που τον απέρριψα και πραγματικά προσπάθησα να μείνω μακρυά του;

Μπορεί να είναι και κάποια θαυμάστρια του Πάνου που με είδε στο μηχανάκι του.

Η τελευταία μου σκέψη, είναι ότι στάλθηκε από τον Αλεξ και αναφέρεται στον Πάνο. Όμως αποκλείω αυτήν την εναλλακτική. Ίσως να είναι και το αντίθετο: Το μήνυμα να ήρθε από τον Πάνο και να εννοεί τον Αλεξ.

Όλες αυτές οι σκέψεις μου δημιουργούν πονοκέφαλο. Δεν έχω ιδέα από ποιον είναι και σε ποιόν αναφέρεται.
Οι ρόλοι αντιστρεφονται όταν στέλνω *Στις 8 στο πάρκο* στον Αλεξ. Θέλω να τον ρωτήσω αν ξέρει από ποιον προήρθε το μήνυμα.

*οκ*, απαντάει και αυτό μου φαίνεται περίεργο. Ήμουν σίγουρη ότι μετά το σημερινό δεν θα ήθελε να με δει.

Η ώρα περνάει και περπατάω μέχρι το πάρκο, χωρίς να σταματαω να σκεφτομαι πιθανοτητες.Περιμένω λίγο και σε μερικά λεπτά το αμάξι του εμφανίζεται.

"Έλα μέσα", μου λέει όταν κατεβάζει το παράθυρο και υπακουω. Με το που μπαίνω, η μυρωδιά γυναικείου αρώματος κατακλύζει τα ρουθούνια μου.

"Μυρίζει γυναικείο αρωμα", λέω και εύχομαι να μην το είχα πει.

"Σίγουρα δεν είναι δικό μου", μου κλείνει το μάτι με νόημα σαν να θέλει να μου δείξει ότι κάποια άλλη βρισκόταν εδώ μέσα πριν.