Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 32

Νιώθω τόσο ανόητη, τόσο αφελής. Ήξερα τι είναι ικανοί να κάνουν. Πόσο επικίνδυνοι είναι. Και πάλι όμως, δεν δίστασα να αναπτύξω 'στενές σχέσεις' με έναν από αυτούς.

Το χειρότερο ήταν πως τον εμπιστεύτηκα. Ότι ήμουν τόσο ηλιθια,  και τον εμπιστεύτηκα.
Μάλιστα μου είχε πει πως πρέπει να μείνω μακρυά του. Πολλές φορές. Μα εγώ δεν το έκανα. Η ψυχή μου επέμενε στο να τον βλέπω, να είμαι μαζί του. Ήθελα να είμαι μαζί του, παρά τις άπειρες φορές που πλήγωσε τα συναισθήματα μου.

Ο ένας μήνας μακρυά του, πέρασε τόσο δύσκολα. Έβλεπα καθημερινά τις επιπτώσεις της βλακειας μου να βρίσκομαι μαζί του όταν κάτι μέσα μου, μου έλεγε να μην το κάνω.

Ο πατέρας μου είναι συντετριμμενος. Ψάχνει συνέχεια γα δουλειά, μα όλες οι τράπεζες έχουν υπαλλήλους.

Η τράπεζα στην οποία και δούλευε, δεν είχε πολύ χρηματικό απόθεμα. Οπότε, αφού καταστράφηκε, αποφάσισαν να μην την ανακαινησουν. Και οι υπάλληλοι της, μαζί και του πατέρα μου, βρέθηκαν χωρίς δουλειά.

Και όλη αυτή η καταστροφή, πολλών οικογενειών, μαζί και της δικής μου, έχει ως υπεύθυνη εμένα. Αν είχα μείνει μακρυά του, η συμμορία δεν θα στόχευε σε μια μικρή εταιρία, σαν αυτήν.

Θυμάμαι σαν να ήταν χθες, εκείνη την ημέρα.

Το πρωί δυσκολεύτηκα πολύ να ξυπνήσω μιας και το προηγούμενο βράδυ δεν είχα κοιμηθεί πολύ. Είχα περάσει τόσο καλά μαζί του. Φιλιομασταν,  γελούσαμε...

Καθώς με γυρνούσε σπίτι, είχε το χέρι του στα μαλλιά μου και τα χαϊδευε απαλά. Αυτό με ξάφνιασε κάπως, ήξερα πως δεν ήταν τόσο συναισθηματικος.

Και μόλις φτάσαμε στο σπίτι μου, με ξάφνιασε περισσότερο όταν μου έδωσε ένα φιλί στο μέτωπο και μου είπε: "Να προσέχεις".

Έπρεπε να το είχα καταλάβει πως αυτό ήταν αποχαιρετησμος.

Την επόμενη μέρα δεν είχαμε μιλήσει καθόλου. Και το βράδυ συνέβη.

Ήταν 1:00 το βράδυ, όταν ξύπνησα από κάτι φωνές.

Πετάχτηκα από το κρεβάτι μου και έτρεξα στην κουζίνα.

Ο πατέρας μου μιλούσε στο τηλέφωνο, πολύ αγχωμένος και η μαμά μου τον κοιτούσε με αγωνία.

"Μαμά; Τι έγινε;", την ρωτάω.

"Καμελια. Έκαψαν την τράπεζα του πατέρα σου!", λέει απελπισμένη.

"Τι; Ποιος;", φωνάζω.

"Αναρχικοί", λέει και το μυαλό μου παγώνει. Το σώμα μου παγώνει. Μένω ακίνητη κοιτώντας την. Ευτυχώς δεν παρατηρεί το σοκ μου και επιστρέφει στον πατέρα μου. Όχι. Δεν μπορεί να συμβαίνει.