Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 45

Το 'μια κοπέλα υπερβολικά σημαντική για εμένα', φέρνει πεταλούδες στο στομάχι μου, όμως δεν μπορώ να χαρώ, εφόσον τον βλέπω τόσο θλιμμένο. Τα μάτια του είναι σκοτεινά, λες και έχει χάσει κάθε είδους ελπίδα. 

''Ποιος μας έφερε εδώ;'', ωχ όχι. Αυτή είναι η ερώτηση που προσπαθούσα να αποφύγω, που δεν θέλω με τίποτα να απαντήσω. Όμως πρέπει να ξέρει. Εξάλλου γιατί να το κρύψω;

 ''Εμμμ..ο Πάνος...'', αποφεύγω να τον κοιτάξω στα μάτια, διότι φοβάμαι την αντίδραση του. Σταματάει να προχωράει και με κοιτάζει. 

''Γιατί;'', είναι φανερά εκνευρισμένος ήδη. Φοβάμαι πως θα αντιδράσει όταν του πω και τα υπόλοιπα.

''Μόλις...όταν...λιποθύμησες εκείνος εμφανίστηκε με την μηχανή και μας πήγε στο νοσοκομείο. Τραγική εμπειρία'', προσπαθώ να χαμογελάσω για να ελαφρύνω την τεταμένη ατμόσφαιρα, αλλά αποτυγχάνω. Επίσης το μισώ που χάνω τα λόγια μου. Βέβαια, είναι δύσκολο να συγκεντρωθώ όταν τα αγαπημένα μου πράσινα μάτια με κοιτάζουν επίμονα περιμένοντας μια εξήγηση...

''Και τι δουλειά είχε αυτός να με πάει στο νοσοκομείο;'', η φωνή του γίνεται πιο δυνατή κι εγώ κάνω ένα βήμα πίσω. Μόλις το καταλαβαίνει, χαλαρώνει λίγο τους τεταμένους του μυς.

Ω Θέε μου. Η πιο δύσκολη στιγμή. Παίρνω μια βαθιά ανάσα.

''Εμμ...Είναι..το αγόρι μου.'', λέω επιτέλους. Οι γροθιές του σφίγγουν, τόσο που οι αρθρώσεις των δακτύλων ασπρίζουν. Το στόμα του συσφίγγεται κι αυτό, σχηματίζοντας μια γραμμή, ενώ οι φλέβες στα χέρια του είναι πιο εμφανής από ποτέ.  Κάνω ένα ακόμα βήμα πίσω.

''Είσαι τόσο ηλίθια; Πήγες και έκανες σχέση με κάποιον που παραλίγο να σε βιάσει κάποιους μήνες πριν; Μαλάκα πόσο βλαμμένη μπορεί να είσαι; Τώρα να φανταστώ άλλαξε ε; Ναι σίγουρα. Του έκατσες κιόλας αυτή τη φορά; Σε πήδηξε;'', φωνάζει τόσο πολύ, που άνθρωποι από αρκετά μέτρα πιο μακρυά γυρίζουν να μας κοιτάξουν. Τα λόγια του έχουν επίδραση στα συναισθήματα μου, ήδη νιώθω τα δάκρυα να φτάνουν στα μάτια μου, όμως τα διώχνω.

''Άσε εμένα να αποφασίζω για την ζωή μου'', είναι το μόνο που καταφέρνω να πω.

''Σε πήδηξε;'', ρωτάει με πιο ήρεμη φωνή, ξεψυχισμένη. 

''Όχι βέβαια!'', τώρα εγώ είμαι αυτή που τραβάω τα βλέμματα με την δυνατή φωνή μου. ''Οκ κάνε ό,τι θες στα αρχίδια μου'', το σώμα του χαλαρώνει αν και το πρόσωπο του είναι ακόμη σφιγμένο. Γυρίζει πλάτη σε εμένα και απομακρύνεται με γρήγορα βήματα.