Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 56

Καλή ανάγνωση και χιλια συγγνώμη για την αναμονή, κάνω ότι μπορώ♥

Ανοίγω τα μάτια μου βαριεστημένα και μου παίρνει λίγα δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσω που βρίσκομαι, κι όταν καταλαβαίνω χαμογελάω. Τεντώνω τα άκρα μου στο κρεβάτι. Όταν κοιτάζω δίπλα μου, βλέπω εκείνον, τα μάτια του είναι κλειστά και τα χαρακτηριστικά του είναι γαλήνια, ήρεμα, το πρόσωπο του αγγελικό.

Αποφασίζω να μείνω λίγο ακόμα στο κρεβάτι, απολαμβάνοντας το κράτημα του. Ένα χρόνο πριν δεν θα μπορούσα καν να φανταστώ ότι θα βρισκόμουν σε ένα κρεβάτι διαφορετικό από αυτό του δωματίου μου η του δωματίου την Άννας. Σε ένα κρεβάτι που ανήκει σε έναν αναρχικό. Οι σκέψεις με κάνουν να χαμογελάω, πόσο έχω αλλάξει αυτούς τους 10 μήνες από όταν τον γνώρισα. Έγινα πιο δυναμική, και αγαπώ την αλλαγή μου.

Σηκώνω το χέρι του από πάνω μου και το αφήνω απαλά στο στρώμα, ώστε να σηκωθώ.

Περπατάω μέχρι την κουζίνα. Ανοίγω το ψυγείο, έχει αρκετά πράγματα μέσα.

Βγάζω ψωμί του τοστ, μέλι κι ότι άλλο βρω για πρωινό, με χυμό και ετοιμάζω ένα όμορφο τραπέζι. Αποφασίζω να τον περιμένω να ξυπνήσει, γιατί λυπάμαι να χαλάσω την γαλήνη του.

Κάθομαι στον καναπέ του σαλονιού. Στο μυαλό μου έρχεται η χθεσινή νύχτα. Ο πατέρας μου με χτύπησε. Κι ο Αλεξ, παρόλο που ήθελε πολύ να τον δείρει ως αντίτιμο, δεν το έκανε, συγκράτησε τον θυμό του, κι εγώ νιώθω ευγνώμων. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα έκανα τον πατέρα μου να με χαστουκίσει μα το χαστούκι του μου έδωσε την τέλεια αφορμή για να φύγω δικαιολογημένα.
Φοβάμαι μήπως οι γονείς μου καλέσουν την αστυνομία όμως εφόσον τους είπα πως θα μείνω μαζί του, δε μπορούν να δηλώσουν εξαφάνιση.

Την υπόλοιπη ώρα παίρνω τα βιβλία μου και μελετάω, μπορεί να είναι καλοκαίρι όμως δίνω πανελλήνιες τον Μάιο.

Γύρω στις 12 τον βλέπω να βγαίνει από το δωμάτιο. Φοράει μια γκρι φόρμα και τίποτα από πάνω, αφήνοντας τους καλλίγραμμους κοιλιακούς του εκτεθειμένους. Τα μαλλιά του είναι ανακατεμένα.

Όταν τα μάτια του φτάνουν στο πρωινό χαμογελάει και με κοιτάει. Αυτή η εικόνα είναι η αγαπημένη μου.

Σε ένα δωμάτιο γεμάτο με έργα τέχνης, και πάλι το πρόσωπο του θα προτιμούσα να κοιτάω.

"Καλημέρα", λέει και έρχεται προς εμένα, σκύβει για να μου δώσει ένα πεταχτό φιλί.

"Έφτιαξα και πρωινό έλα να φάμε", λέει και γελάω ελαφρά στριφογυρίζοντας τα μάτια.