Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 29

Περνάει πάνω από τον πεσμένο στο πάτωμα Πάνο και βγαίνει έξω. Εγώ τον ακολουθώ.

Μου ανοίγει την πόρτα του αυτοκινήτου χωρίς να λέει τίποτα και έτσι μπαίνουμε και οι δύο μέσα, εκείνος χτυπάει την πόρτα πίσω του πολύ δυνατά.
Μέχρι λίγο πριν από το σπίτι μου, κάνεις δεν έχει πει τίποτα. Εγώ είμαι κολλημένη στο παράθυρο και κοιτάζω έξω.

"Φοβήθηκες;", ρωτάει εκπλήσσοντας με.

"Να φοβήθηκα τι;", γυρνάω να τον να κοιτάξω μπερδεμένη.

"Όταν με είδες έτσι. Με φοβήθηκες;", ρωτάει και δεν ξέρω γιατί, όμως μου δίνει την εντύπωση πως θέλει να πω ναι.

Η αλήθεια είναι πως τρόμαξα λίγο, όμως δεν φοβήθηκα αυτόν. Απλά ανησύχησα γιατί νόμιζα ότι θα έσπαγε κάποιο κόκαλο του Πάνου ή κάτι τέτοιο.

"Όχι", λέω απλά και είναι αλήθεια. Δεν θα τον φοβόμουν με τίποτα. Τον εμπιστεύομαι.

"Γαμωτο πότε θα καταλάβεις ότι δεν πρέπει να είσαι κοντά μου;", ρωτάει νευριασμενος. Τι παθαίνει στα καλά καθούμενα;

"Γιατί όχι;",ρωτάω.

"Είμαι ένας αναρχικός Καμελια. Ξέρεις τι κάνω; Φοράω κουκούλα και πηγαίνω με άλλους πόσους τα μεσάνυχτα και σπάω τζαμαρίες από μαγαζιά και τράπεζες. Και δεν νιώθω τύψεις για αυτό. Το γουστάρω. Και μετά πλακώνομαι με μπάτσους. Κάποτε έσπασα την μύτη κάποιου. Και χάρηκα. Δεν πιστεύω σε καμία εξουσία, σε κανέναν θεό, σε καμία αγάπη, δεν περιμένω τίποτα και δεν φοβάμαι τίποτα. Το μόνο που είμαι, είναι ένας βίαιος αναρχικός. Παρτο χαμπάρι και μείνει μακρυά μου.", λέει.

Δεν έχω ιδέα τι να πω αυτή τη στιγμή. Τα λόγια του με κάνουν να καταλάβω πως θέλει να μείνει μακρυά μου αλλά δεν μπορεί οπότε προσπαθεί να πείσει εμένα να το κάνω.

"Δεν με νοιάζει ποιος είσαι εκεί έξω. Με νοιάζει ποιος είσαι όταν βρίσκεσαι μαζί μου. Και όταν είσαι μαζί μου αλλάζεις. Το ξέρεις αυτό.", δεν το πιστεύω πως μόλις μίλησα έτσι. Ήμουν τόσο δειλή και έγινα δυνατή. Εκείνος με έκανε δυνατή. Δεν αρνούμαι ότι αλλάζουμε ο ένας τον άλλον.

"Φύγε", λέει με ξεψυχισμενη φωνή. Τον κοιτάζω όμως τα μάτια του δεν συναντούν τα δικά μου, το κεφάλι του είναι σκυμμένο.Η επιθυμία να με κοιτάξει με κάνει να πλησιάσω το χέρι μου στο πρόσωπο του, να το αγγίξω απαλά και να σηκώσω το κεφάλι του ώστε να δω τα μάτια του.

Επιτέλους με κοιτάει, οι ματιές μας κλειδώνουν. Φαίνεται σαν να υπάρχουν δύο αντίθετα άτομα μέσα του. Ο Αλεξ ο αναρχικός, που θέλει να είναι μακρυά μου και ο Αλεξ ο δικός μου. Αυτός που ερωτευτηκα. Ο καλός. Ο προστατευτικος. Καταβαλω μια τελευταία προσπάθεια να φέρω στην επιφάνεια τον δικό μου Αλεξ."Θέλεις πραγματικά να φύγω;", ρωτάω με πολύ χαμηλή, βαθιά φωνή. Δεν παίρνω τα μάτια μου από πάνω του. Κρέμομαι από τα χείλη του την προκειμένη στιγμή.