Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 20

"Κρυωνεις;", με ρωτάει μετά από λίγα λεπτά σιωπής. Παρόλο που φοράω ακόμα την ζακέτα του το τρέμουλο μου δεν έχει υποχωρήσει εντελώς.
"Λίγο", απαντάω και εκείνος ανοίγει την θέρμανση του αυτοκινήτου, κάτι που βρίσκω πολύ ευγενικό εκ μέρους του.

Η υπόλοιπη διαδρομή κυλάει σιωπηλά και αυτό με εκπλήσσει γιατί δεν μου φαίνεται για κάποιον που δεν μιλάει καθόλου.
Είναι 4:00 όταν φτάνουμε στο προηγούμενο στενό από το σπίτι μου κι έχω πεθάνει της πείνας. "Ευχαριστώ πολύ για την βόλτα. Καλό μεσημέρι", λέω ευγενικά με ένα χαμόγελο όμως το πρόσωπο του είναι απόλυτα αδιάφορο και ψυχρό. Όχι απλά δεν απαντάει αλλά δεν γυρνάει να με κοιτάξει καν. Κλείνω την πόρτα και αμέσως το μαύρο αμάξι χάνεται από το οπτικό μου πεδίο.

Τι στο καλό έπαθε ξαφνικά; Ήταν καλός το προηγούμενο της μέρας και ξαφνικά έγινε αγενής και ψυχρός. Δεν τον καταλαβαίνω.

Μπαίνω στο άδειο σπίτι μου. Ο πατέρας μου είναι στην δουλειά και η μητέρα μου συνοδεύει την αδερφή μου στο μάθημα μπαλέτου της.

Το φαγητό είναι στην κατσαρόλα. Τρώω δύο πιάτα από τα μακαρόνια για να χορτάσω και ύστερα ανεβαίνω στον πάνω όροφο για να κάνω ένα ζεστό μπάνιο. Ενώ ξεντυνομαι παρατηρώ ότι έχω ακόμα την αναρχικη ζακέτα του Αλεξ αφού ξέχασα να του την επιστρέψω.

Το μπάνιο είναι πολύ χαλαρωτικό. Φοράω την γνωστή γκρι φόρμα μου και ένα t-shirt και κάθομαι στο γραφείο μου για να διαβάσω τα μαθήματα μου.
"Ήρθαμε", με ειδοποιεί η μητέρα μου μετά το άνοιγμα της πόρτας.

Η ώρα είναι 6:00 όταν τελειώνω το διάβασμα. Η μέρα περνάει βαρετά με εμένα διαβάζοντας βιβλία και βλέποντας τηλεόραση.

Το επόμενο πρωί πηγαίνω στο σχολείο, το μάθημα τελειώνει και προσπαθώ να μην παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι για λίγο περίμενα εκείνον να έρθει να με πάρει. Καταλαβαίνω πως κάτι τέτοιο δε θα γίνει και έτσι γυρνάω στο σπίτι με τα πόδια.

Οι επόμενες πέντε μέρες περνάνε με την ίδια βαρετή ρουτίνα. Την ρουτίνα που είχα πριν τον γνωρίσω...

Δεν τον έχω δει καθόλου ούτε έχω νέα του εδώ και έξι μέρες. Νιώθω πολύ έντονα την έλλειψη. Μια έλλειψη που μοιάζει με εθισμό. Μπορεί να έχω γίνει εθισμένη σε εκείνον. Ίσως να είμαι και εθισμένη στον εαυτό μου όταν βρίσκομαι με εκείνον.

Στην παράξενη ελευθερία που νιώθω με την παρουσία του. Και αρνούμαι να δεχτώ ότι δε θα τον ξαναδώ ενώ ξέρω ότι θα έπρεπε.