Κεφάλαιο 51

35.9K 3K 360
                                        

"Ήμουν σε έναν φίλο", αμέσως καταλαβαίνω πως δεν είναι καλός ψεύτης. "Νόμιζα ότι οι φίλοι σου είναι οι αναρχικοί", τον πιέζω περισσότερο. "Ναι σε έναν αναρχικό ήμουν", αποφεύγει οποιαδήποτε επαφή με τα μάτια και κοιτάει τριγύρω, το μεταφράζω ως δείγμα ενοχής.

"Είχες πει ότι δεν κάνεις παρέα με άλλους εκτός της συμμορίας. Αλεξ. Που ήσουν;", προσπαθώ να κρύψω την απελπισία μου. Μου λέει ψέματα που σημαίνει ότι έκανε κάτι κακό. Και το μυαλό μου παίρνει φωτιά από ιδέες...

Νιώθω πολύ έντονα το αίσθημα της ζήλιας. Μόνο η σκέψη να τον αγγίζει κάποια άλλη, να κοιτάζει τα μάτια του, με αηδιάζει. Θεέ μου, πες μου ότι δεν έκανε αυτό που φοβάμαι...

"Ωραία, απλά πήγα στην φυλακή για να τους δω". Ω όχι...Συνεχίζει το ψέμα.

"Πες μου την αλήθεια", ζητάω αποφασιστικά.

"Δεν μπορώ", τα μάτια του πέφτουν χαμηλά. Πιάνει το κεφάλι του και συνοφρυώνεται, φαίνεται ότι πονάει.

"Είσαι καλά;", τον πλησιάζω και  κοιτάζω ψηλά σε εκείνον.

"Όχι", κάθεται σε ένα πεζούλι και κάθομαι δίπλα μου.

"Πες μου τι έγινε", λέω λίγο πιο μαλακά. Βγάζει το κεφάλι του από τα χέρια του και με κοιτάζει. Τα πράσινα μάτια του γυαλίζουν και είναι ελαφρώς κόκκινα γύρω γύρω.

''Δεν θέλω να σε χάσω'', τα φρύδια του σμίγουν και με κοιτάζει βαθιά, λες και με βλέπει τελευταία φορά. Ω όχι. Αυτό σχεδόν με σιγουρεύει πως έγινε αυτό που φοβόμουν. Μου έρχεται αναγούλα και ανατριχίλα να σκέφτομαι τα χέρια του γύρω από το σώμα κάποιας άλλης, τα χείλη του κολλημένα με τα δικά της. 

Οι σκέψεις αυτές με κάνουν να σηκωθώ όρθια. Το κεφάλι του παραμένει ανάμεσα στα χέρια του. Ότι κι αν έκανε, φαίνεται μετανιωμένος. Μα αυτό δεν μου αρκεί.

''Πήγες με άλλη;'', η δυσκολία στο να βγει η ερώτηση από το στόμα μου ήταν τεράστια, μα έπρεπε να το κάνω. Δεν σήκωσε το κεφάλι του όμως. Έμεινε εκεί, να κοιτάζει το έδαφος. Επιβεβαιώνοντας την ανησυχία μου. Θεέ μου, πώς μπόρεσε; Το υποσχέθηκε γαμώτο! Αν με ήθελε όσο τον θέλω εγώ δεν θα μπορούσε...Ήμασταν τόσο καλά χθες, γιατί να τα χαλάσει όλα; 

Απελευθερώνω πολλά δάκρυα μέσα στο ταξί κοιτώντας έξω από το παράθυρο. Εννοείται ότι δεν προσπάθησε να με σταματήσει. Απλά έμεινε εκεί.

 Νιώθω υπερβολικά ηλίθια για τις τόσες ευκαιρίες που του έδωσα. Που πίστεψα ότι αυτή την φορά άλλαξε πραγματικά. Που ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πάει με κάποια άλλη εφόσον το υποσχέθηκε. Που νόμιζα ότι πράγματι θα περιμένει πότε θα είμαι έτοιμη και θα κάνει υπομονή. Όμως έκανα λάθος. Σε όλα. 

Ένας ΑναρχικόςWhere stories live. Discover now