Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 21

Μπαίνω μέσα στο σπίτι μου αγνοώντας την οικογένεια μου που βλέπει ταινία. Ανεβαίνω στο δωμάτιο μου τρέχοντας και κλειδώνω την πόρτα πίσω μου.

*Έλα σπίτι μου τώρα*, στέλνω στην Άννα και ξαπλώνω στο κρεβάτι μου. Σε περίπου δέκα λεπτά η πόρτα χτυπάει. ''Καμέλια εγώ είμαι", λέει η κολλητή μου απαλά. Πηγαίνω και την ανοίγω. Καθόμαστε μαζί στο κρεβάτι και αρχίζω να της αφηγούμαι ό,τι έγινε. ''Ουάου Καμ. Αν δεν σε ήξερα θα έλεγα πως είσαι ερωτευμένη'', λέει και το σώμα μου αναριγεί στην σκέψη. Όχι. Δεν μπορεί να είμαι ερωτευμένη μαζί του. Δεν πρέπει. Δεν τον ξέρω καν καλά, ποιο το νόημα; Σωστά;

''Το θέμα είναι ότι πονάει τόσο που δεν θα τον ξαναδώ'', λέω.

''Ω έλα μην είσαι ανόητη. Φυσικά και θα τον ξαναδείς. Ο τύπος δείχνει να ενδιαφέρεται για εσένα από αυτά που μου είπες. Δεν παίζει να μην ξανασυναντηθείτε'', μου λέει κι αμέσως αισθάνομαι καλύτερα από τα λόγια της. Μα και πάλι έχω τις αμφιβολίες μου...

''Αυτό που με εκνευρίζει πιο πολύ είναι ότι δεν είναι δική του επιλογή να μην με ξαναδεί! Είναι της ηλίθιας συμμορίας!", λέω εξοργισμένη. 

''Και δηλαδή ήρθε ο Dragon με το αμάξι του;'', ρωτάει. ''Ναι''. 

Αφού συνέχισα για αρκετή ώρα να αναλύω την όλη κατάσταση με την Άννα, ήρθε η ώρα να φύγει. Είναι Κυριακή σήμερα και βρέχει. Τέλεια.

Η νύχτα έρχεται και πέφτω στο κρεβάτι μου. Οι σκέψεις μου με εμποδίζουν να κοιμηθώ αλλά τα καταφέρνω.

---------------------------------------------------

Είναι Σάββατο. Όλη η εβδομάδα πέρασε όπως την προηγούμενη. Χωρίς εκείνον. Είναι πολύ περίεργο που μετά την γνωριμία μου μαζί του έχω καταλάβει πόσο βαρετή και χωρίς νόημα είναι η ζωή μου. Μάλλον επειδή σχεδόν κάθε φορά που ήμουν μαζί του, κάναμε κάτι τρελό ή ριψοκίνδυνο. 

Το απόγευμα θα μείνω σπίτι γιατί δεν έχω όρεξη να βγω. Ίσως φωνάξω την Άννα για καμιά ταινία. Από αυτές τις χαζές ρομαντικές που συνηθίζουμε να βλέπουμε. Οι περισσότερες δεν μου αρέσουν, όμως της κάνω το χατήρι να τις δούμε.

Κάθομαι στο κρεβάτι μου και ασχολούμαι με το κινητό μου, όταν μια δόνηση με διακόπτει από το αστείο βιντεάκι που έβλεπα. Ένα μήνυμα. 

Δεν ξέρω γιατί αλλά η καρδιά μου αρχίζει να χτυπάει και τα χέρια μου τρέμουν. Αντιδράω ανόητα. Σίγουρα είναι η Άννα που με ρωτάει τι θα κάνουμε...