Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 44

''Γεια σας κούκλες. Συγγνώμη για την διακοπή'', λέει γλυκά ο Πάνος και με φιλάει στο μάγουλο. Η Άννα δεν προσπαθεί καν να μην δείξει την απέχθεια της, σηκώνεται και φεύγει λέγοντας μου ένα ''θα μιλήσουμε αργότερα"

''Τι πρόβλημα έχει μαζί μου;'', ρωτάει λυπημένος και κάθεται στην κενή καρέκλα που άφησε η κολλητή μου.

''Θα της περάσει", αποφεύγω να συνεχίσω την συζήτηση.

''Εντάξει. Θες να πάμε κάπου για φαγητό; Το βράδυ ίσως...'', με ρωτάει αμήχανα κι εγώ προσπαθώ να μην γελάσω με την αμηχανία του. ''Ναι βέβαια'', χαμογελάω.

Ετοιμάζομαι να πληρώσω τον καφέ μου και της Άννας, όμως εκείνος δεν με αφήνει και τους πληρώνει αυτός. Μετά σηκωνόμαστε και περπατάμε μαζί χέρι-χέρι στους δρόμους της Αθήνας, συζητώντας κυρίως για τα μαθήματα, το σχολείο και τους συμμαθητές μας.

Όλο αυτό είναι τόσο εύκολο, τόσο απλό. Μια υγειής σχέση, χωρίς κλάματα, στεναχώριες, αμφιβολίες. Γιατί να μην ήμουν έτσι και με τον Άλεξ; ...

Θα έπρεπε να μου αρκεί ο Πανος.
Η σχέση μου με αυτόν είναι απλή. Μπορούμε να πηγαίνουμε απλές βόλτες, να φιλιόμαστε παντού...Μα γιατί δεν νιώθω αυτόν τον ηλεκτρισμό να με διαπερνάει όταν με αγγίζει; Εκείνον τον ηλεκτρισμό από το άγγιγμα του Άλεξ...Ίσως άλλη αίσθηση να αφήνει το άγγιγμα ενός αναρχικού...

Φτάνουμε στο σπίτι μου και πάει να με φιλήσει μα εγώ δεν βρίσκομαι εκεί, ψυχικά τουλάχιστον. Σκέφτομαι αυτόν τον ηλιθιο αναρχικό που έχει κλέψει το μυαλό μου.
"Τι έγινε;", με ρωτάει ενοχικά. Θεέ μου, η αλλαγή του είναι τόσο μεγάλη! Κάνει μόνο ότι θέλω εγώ και είναι τόσο ευγενικός και καλόψυχος...Και δείχνει να με αγαπάει, κι εγώ νιώθω ότι τον χρησιμοποιώ και δεν του αξίζει...

"Τίποτα. Απλά είμαι κουρασμένη", λέω όσο πιο πειστικά μπορώ και χαμογελάω θερμά.

"Καμελια, άκουσε με. Ξέρεις ότι σε αγαπώ πολύ, σου το δείχνω κιόλας αλλά...Δεν παίρνω την ίδια ανταπόκριση. Είσαι εδώ χωρίς να είσαι εδώ...Εκείνον σκέφτεσαι...", διαπιστώνει και κοιτάζει χαμηλά λυπημένος.

Δεν έχω ιδέα τι να πω και τι να κάνω, θα έπρεπε να τον διαβεβαιώσω πως τον αγαπάω και ότι είναι το αγόρι μου και άλλα τέτοια αλλά...Απλά δεν μπορώ.

"Θα μιλήσουμε άλλη φορά", του δίνω ένα πεταχτό φιλί και μπαίνω στο σπίτι μου. Νιώθω τόσο δειλή, δεν μπορώ ούτε να τον κοιτάζω στα μάτια. Δεν τον θέλω. Δεν νιώθω τίποτα για εκείνον. Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια.
Ο Αλεξ έχει εγκατασταθεί στην καρδιά και στο μυαλό μου, και δεν λέει να φύγει.