Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 41

Τα λεπτά περνούν τόσο βασανιστικά αργά, δεν ξέρω πόση ώρα βρισκόμαστε εδώ. Τα δάκρυα εχουν στεγνώσει στα μάγουλα μου, μα πολύ σύντομα ανανεώνονται. Πώς έμπλεξα έτσι; Γιατί όλο αυτό να είναι τόσο δύσκολο;
Τυλίγω τα χέρια μου γύρω από το σώμα μου σε μια προσπάθεια να ζεσταθω, έχει υπερβολικό κρύο εδώ πέρα. Κραταω πιεσμενο ενα χαρτί στο κόψιμο που έχω στο γόνατο μου.
"Έχεις το δικαίωμα για ένα τηλέφωνο", μου λέει βαριεστημενα μια αστυνομικός. Ναι ευχαριστώ πολύ, με υποχρεωσες. Ποιον να πάρω τώρα;

Πληκτρολογώ μηχανικά το τηλέφωνο της κολλητής μου.
"Ναι;", λέει με βραχνιασμενη, κοιμισμένη φωνή.
"Άννα! Είμαι στο τμήμα. Έγινε κάτι και...μας έπιασαν και δεν μπορώ να πάρω τους γονείς μου και...", δεν μπορώ να συνεχίσω να μιλάω, τα δάκρυα μου δεν μου το επιτρέπουν.
"Στο τμήμα; Ω θεέ μου Καμελια. Τι να κάνω;", ρωτάει ανησυχη.
"Ήλπιζα να βοηθούσε η μητέρα σου με κάποιον τρόπο. Ξέρεις...αν γίνεται χωρίς να το μάθουν οι δικοί μου", προσπαθώ να σκεφτώ διάφορους τρόπους για να μην μαθευτεί στους δικούς μου αλλά μάλλον είναι αδύνατο. Έχει αρχίσει να ξημερώνει και εγώ δεν έχω πάει ακόμη σπίτι.

"Θα κάνω ότι μπορώ Καμ", μου λέει και το κλείνει.

4 ΏΡΕΣ ΠΡΙΝ

Τα χέρια του τυλίγονται γύρω από την μέση μου καθώς με σπρώχνει ελαφρά ώστε να πέσω στον καναπέ, ενώ εκείνος είναι από πάνω μου.

Η ανάσα μου είναι πολυ γρήγορη και κατευθείαν ανατριχιάζω όταν τα χείλη του αφήνουν υγρά φιλιά κατά μήκος του λαιμού μου.

Για πρώτη φορά, τα χέρια του σηκώνουν την μπλούζα μου, αφήνοντας την κοιλιά μου εκτεθειμένη.
Μια φωνή μέσα μου λεει να τον σταματήσω, να του πω πως ξεπερνάει τα όρια αλλά δεν την ακούω. Δεν έχω την δυνατότητα να μιλήσω, να κινηθώ, να φέρω οποιαδήποτε αντίρρηση.

Το σώμα μου είναι υποταγμενο σε αυτόν.

Ξεκινάει λίγο πιο πάνω από την αρχή του παντελονιού μου, αφήνοντας στην κοιλιά μου υγρά φιλιά. Ένας ηλεκτρισμός διαπερνάει όλο μου το κορμί.
Αναρωτιέμαι σε πόσες το έχει κάνει αυτό, πόσες κοπέλες έχει κάνει να νιώθουν έτσι...

Αγγίζει με τα κρύα χέρια του τα πλαϊνά της πλάτης μου και ανεβάζει την μπλούζα μου πιο πάνω, αφήνοντας με μόνο με το σουτιέν.

Αλεξ's pov

Λατρεύω να την βλέπω πως απολαμβάνει το άγγιγμα μου, η ανάσα της είναι τόσο γρήγορη και ακούω την καρδιά της να χτυπάει, ενώ τα μάτια της είναι κλειστά.