Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 30

Το φιλί μας τελειώνει, και αυτός είναι σκεπτικός, το ίδιο κι εγώ. Τα μάτια του είναι κολλημένα στα δικά μου και μένουμε αμιλητοι για λίγο, ενώ τα χέρια του είναι είναι ακόμα δεμένα στην μέση μου.

"Πρέπει να μιλήσουμε", λέω αποφασιστικά. "Ξέρεις πόσο βαριέμαι να μιλάω",λέει ανάλαφρα και πλησιάζει και πάλι το κεφάλι του στο δικό μου όμως εγώ τραβιέμαι πίσω. Συγχαίρω τον εαυτό μου που κατάφερα να αντισταθώ στα ροζ χείλη του.

Κάνει ένα 'τςς', κοιτάζει αλλού, φανερά εκνευρισμενος και παίρνει τα χέρια του από την μέση μου, βάζοντας τα στις τσέπες της μαυρης φορμας του.Από αυτό φαίνεται πως δεν έχει συνηθίσει να τον απορρίπτει καμιά.

"Και τι να πούμε;", λέει τελικά ηττημένος, μιας και ξέρει πως πρέπει να περάσει το δικό μου αυτή τη φορά.

Θέλω να τον ρωτήσω στα ίσια αν θέλει σχέση μαζί μου, ή αν με θεωρεί απλά μια γκομενα, να του πω πως εκνευρίστηκε όταν τον ρώτησα γιατί δεν μπορούσε να με συναντήσει νωρίτερα, όμως χτύπησε πολύ άσχημα τον Πάνο που με φίλησε. Όλα αυτά με μπερδεύουν πολύ και μου δημιουργούν πονοκέφαλο όταν τα σκέφτομαι.

"Για εμάς.", καταφέρνω να πω μόνο.

"Κοίτα Καμελια, δεν υπάρχει εμείς. Είμαι αναρχικός και εσύ... Εσύ απλά μια καλή κοπέλα, ταπεινή και γλυκιά. Δεν μπορεί να υπάρξει εμείς",νιώθω πως με τα λόγια του δεν προσπαθεί να πείσει μόνο εμένα αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν θα το αφήσω εδώ. Ξέρω πως μπορεί να υπάρξει εμείς και δεν θα αφήσω τα λόγια του να με επηρεάσουν η να με πληγωσουν.

"Πάντα αυτό κάνεις. Πρώτα με φιλάς ή με αγκαλιάζεις ή μου δίνεις να καταλάβω ότι ίσως νιώθεις κάτι για εμένα και μετά απλά το καταστρέφεις με έναν ανόητο τρόπο. Με ηλίθια λόγια που ούτε ο ίδιος πιστεύεις. Και σε ρωτάω. Αφού δεν θέλεις να υπάρχει με κανένα τρόπο το 'εμείς', γιατί θύμωσες τόσο με τον Πανο; Γιατί με πήρες μαζί σου σήμερα; Γιατί με φιλησες;", η φωνή μου είναι πολύ δυνατή και όσο κι αν δεν το θέλω, σπάει σε μερικά σημεία. Είμαι τόσο μπερδεμένη, χρειάζομαι απαντήσεις σε όλα όσα τον ρώτησα. Ένας περαστικός θα νόμιζε πως είμαι καμιά μανιακή γκομενα που τσιρίζει σε ένα αγόρι. Δεν είμαι ακριβώς αυτό όμως. Είμαι απλά μπερδεμένη, πληγωμένη και χρειάζομαι απαντήσεις.

"Ούτε καν μπορώ να θυμηθώ τις ερωτήσεις σου Καμελια.", λέει γελώντας ελαφρά με την υστερία μου. Χρειάζομαι αυτές τις απαντήσεις αλλά εκείνος δεν φαίνεται διατεθειμένος να τις δώσει. Θέλω να ξέρω τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό του, θέλω να ξέρω αν νιώθει κάτι για εμένα όμως εκείνος δεν φαίνεται να θέλει να τα μοιραστεί.