Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 18(Flashback)

(Η κούκλα στην φωτογραφία είναι η Καμέλια, για να την φαντάζεστε♡)

Σας αγαπώ πολύ.εσάς και τα υπέροχα σχόλια σας. Να είστε πάντα καλά,ευχαριστώ♥♥

Αυτό το part θα είναι ένα flashback για να γνωρίσετε το παρελθόν της Καμέλιας. Το βράδυ θα ανεβάσω το 19 που θα είναι η συνέχεια κανονικά.

Flashback- Καμέλια 14 χρονών.

Πρώτη μέρα στην δευτέρα γυμνασίου. Θα περίμενε κανείς να είμαι ενθουσιασμένη. Όχι. Η χρονιά θα είναι χάλια, όπως και η προηγούμενη. Όλοι θα με κοροϊδεύουν για το χάλια ντύσιμό μου, τα πλεξουδάκια που η μαμά μου θέλει να κάνω και δεν της χαλάω χατήρι, τα μεγάλα μυωπικά γυαλιά μου( κι ας έχω ελάχιστη μυωπία), και τα πράσινα φανταχτερά σιδεράκια μου. Α. Και τα πολλά σπυράκια μου...

Στις αρχές έκλαιγα πολύ μετά από τόσο κορόιδεμα και τόση μοναξιά. Μετά απλά σταμάτησε να με νοιάζει και έκλεισα τα αυτιά μου σε κάθε σχόλιο για την αλλόκοτη εμφάνισή μου. Την είχα αποδεχτεί αν και εσωτερικά ήλπιζα ότι κάποια μέρα θα γίνει ένα θαύμα και θα αλλάξω. Θα γίνω όμορφη...

Το θαύμα άρχισε να πραγματοποιείται όταν στο σχολείο μου ήρθε η Άννα. Το κορίτσι που με τράβηξε από το υπόγειο της ζωής και με ανέβασε στην ταράτσα της.

Ήρθε στο σχολείο. Στην τάξη μου. Με είδε να κάθομαι μόνη μου στο πρώτο θρανίο και έκατσε δίπλα μου. Αρχίσαμε να γνωριζόμαστε. Άρχισε να μου λέει πως να αντιδράω στο κορόιδεμα όλων. Αναρωτιόμουν γιατί ασχολήθηκε μαζί μου.

Τόσο όμορφη...Θα μπορούσε σίγουρα να κάνει παρέες αλλά διάλεξε να ασχοληθεί με εμένα. Και σιγά σιγά μετέτρεψε το ασχημόπαπο σε κύκνο, όπως λέει σήμερα. Και την ευγνωμονώ που με έσωσε από τον βάλτο. Την αγαπώ κι ας είναι λίγο αυθόρμητη. Κι ας είναι λίγο υπερβολική. Κι ας μου σπάει μερικές φορές τα νεύρα. Με έσωσε και δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Έβγαλα τα σιδεράκια, αποφάσισα να παραλείψω την μητέρα μου και να μην έχω πλέον πλεξουδάκια ούτε γυαλιά μυωπίας αφού έβλεπα καλά και χωρίς αυτά.

Η Άννα μου έδωσε πολλές δικές της κρέμες για τα σπυράκια, τα οποία άρχισαν να εξαφανίζονται. Τα μαύρα μαλλιά μου, έδειχναν λαμπερά με την βοήθεια άλλων κρεμών. Το στήθος μου που ήταν από τότε σχετικά μεγάλο, τονίστηκε περισσότερο με τα σουτιέν που ψώνισα με την βοήθεια της Άννας. Και όλα τα ρούχα της ντουλάπας μου πετάχτηκαν και αντικαταστάθηκαν με καινούρια, μοντέρνα νεανικά τζιν, μπλουζάκια, κολάν και φούτερ. Και μπουμ. Στην τρίτη γυμνασίου, όταν η αλλαγή ολοκληρώθηκε, οι περισσότεροι δεν με αναγνώριζαν.

''Μαλάκα ποια μουνάρα είναι αυτή; Καινούρια;'', άκουγα τα αγόρια να λένε. Τα ίδια αγόρια που με κορόιδευαν για την τραγική μου εμφάνιση ένα χρόνο πριν.

Αλλά πράγματι. Ένιωθα απόλυτα διαφορετική. Όχι μόνο όμορφη, αλλά και με διαφορετικό χαρακτήρα. Πλέον είχα αυτοπεποίθηση, είχα πιο πολλούς φίλους. Αν και οι προτάσεις για 'φάσεις' και σχέσεις μαζί μου ήταν πολλές τις αρνιόμουν όλες. Δεν θα έκανα τίποτα με κανέναν που πριν ένα χρόνο με έκανε να νιώθω σκουπίδι.

Το καλοκαίρι γνώρισα τον ξάδερφο της Άννας. Ένα όμορφο αγόρι, που όπως μου είπε η Άννα, είχε τρελαθεί μαζί μου. Αποφάσισα να τα φτιάξω μαζί του αλλά μόνο σχέση δεν λεγόταν αυτό. Φιληθήκαμε τρεις φορές και δεν μιλούσαμε σχεδόν καθόλου γιατί ντρεπόταν εκείνος. Ίσως λίγο κι εγώ. Έτσι η σχέση τελείωσε και παρόλο που είχα αρκετές κατακτήσεις, δεν δεχόμουν κανέναν. Αποφάσισα να ακολουθήσω τις συμβουλές της μητέρας μου και να αφήσω τις σχέσεις και τα αγόρια για αργότερα.

Η μητέρα μου ήταν πολύ περήφανη με την αλλαγή μου γιατί πριν κλεινόμουν στο δωμάτιό μου, διάβαζα και έκλαιγα. Όμως αυτά άλλαξαν, όπως άλλαξα κι εγώ.
Φυσικά, συνέχισα να είμαι καλή μαθήτρια, αλλά μεταξύ μας, ήταν το μόνο που κράτησα από την προηγούμενη ζωή μου. Γιατί τις χωρίζω σε διαφορετικές ζωές. Η πριν ζωή, η κόλαση και η μετά ζωή, η μη κόλαση. Όχι παράδεισος. Αλλά μη κόλαση.

Μια μέρα θυμάμαι είχα βγει βόλτα με την Άννα και δυο αγόρια με σταμάτησαν και άρχισαν να λένε ότι είμαι η πιο όμορφη κοπέλα που έχουν δει. Πρέπει να ήταν μεθυσμένοι γιατί μετά άρχισαν να πλακώνονται, στην κυριολεξία, για το ποιος θα με φιλήσει. Εγώ και η Άννα, απλά φύγαμε. Βέβαια, είχε κι εκείνη τις κατακτήσεις της, αλλά ήταν κολλημένη σε κάποιον, κι έτσι τους απέρριπτε όλους.

''Αν ήσουν εφτά πόντους πιο ψηλή θα γινόσουν το πιο τέλειο μοντέλο στον κόσμο'', λέει η Άννα μερικές φορές και εγώ την χτυπάω με μαξιλάρια στο κεφάλι, για τις υπερβολές της.