Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 62

Νέα:
1)τι έχω πάθει και ανεβάζω συνέχεια, με ματιαξαν;
2) αυτό είναι το προτελευταίο κεφάλαιο του πρώτου βιβλίου. Ναι θα υπάρξει και δεύτερο!!!!!! (είπα καθώς χτυπούσα παλαμάκια σαν καθηστερηλιθιο:') 😁😁😁
3)Αφήστε τα σχόλια σας και την αγάπη σας❤

Παραμένω στο ίδιο σημείο εδώ και αρκετά λεπτά ενώ το μυαλό μου κάνει άπειρες υποθέσεις για το τι σημαίνουν όλα αυτά. Το πρώτο που σκέφτομαι είναι ότι με απηγαγαν οι αναρχικοί. Αλλα τον Αλεξ; Δεν θα του έκαναν κακό. Και ξέρω πως δεν είναι ψυχασθενεις ή τρελοί οπότε αποκλείω το ενδεχόμενο αυτό. Μα δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο. Μπορεί να εμπλέκεται η αστυνομία ή οι γονείς μου ή οποιοσδήποτε άλλος, δεν έχω την παραμικρή ιδέα και ήδη πονάει το κεφάλι μου από την ανακατοσουρα. Το πιο περίεργο από όλα σήμερα, είναι ο Dragon. Δεν καταλαβαίνω. Γιατί φέρεται έτσι;

Μπαίνει ξανά στο κτήριο και ανακουφιζομαι, καθώς έχω τόσα να τον ρωτήσω. Για κάποιο λόγο δεν τον φοβάμαι,ενω νομίζω πως θα έπρεπε.

"Με απηγαγες;", ρωτάω μπερδεμενη κι αυτός γελάει απαλά. Πρώτη φορά τον βλέπω να γελάει.

"Μεγάλη ιδέα έχεις για τον εαυτό σου", απαντάει ειρωνικά.

"Τότε τι σκατα συμβαίνει; Εξήγησε μου!", φωνάζω.

"Ήρεμα γατάκι", είναι το μόνο που λέει και εγώ εκνευριζομαι υπερβολικά.

"Λεγε γαμωτο τι συμβαίνει;;", επιμένω.

"Το παρελθόν του γκομενου σου είναι πιο περίπλοκο και σκοτεινό από όσο νομίζεις. Οπότε κυριολεκτικά το παρελθόν του χτύπησε την πόρτα. Κι ο βλάκας άνοιξε", μου εξηγεί ενώ αφαιρεί τα σχοινιά από τους καρπούς και τους αστραγαλους μου.

Εξακολουθω να μην καταλαβαίνω.

Με αρπάζει από το χέρι και περπαταμε για λίγο μες το κρύο. Φτάνουμε απέναντι, σε ένα παρόμοιο κτίριο με αυτο.

Μόλις μπαίνουμε μέσα τα μάτια μου πέφτουν κατευθείαν πάνω σε εκείνον και αφηνω ελεύθερη μια ανάσα ανακούφισης. Όμως πονάει η ψυχή μου όταν βλέπω πόσο τραυματισμενος είναι και δεν έχω ιδέα γιατί είναι χτυπημενος αλλά ελπίζω να μη το έκαναν οι αναρχικοί, Εκείνος σηκώνεται αμέσως όρθιος, κι εγώ αγνοώντας τα πολλά ματιά αναρχικων που είναι καρφωμενα πάνω μου, τρέχω προς αυτόν και τα σώματα μας ενώνονται, στην αγκαλιά που με κάνει να νιώθω ασφάλεια, σιγουριά. Χωνω το κεφάλι μου στο στερνο του κι αυτός φιλάει τα μαλλιά μου. "Συγγνώμη", ψυθιριζει. Είμαι σίγουρη ότι έχει τύψεις που συμβαίνει αυτό, νιώθει υπεύθυνος. Υποθέτω ότι θα μου εξηγήσει τι σημαίνουν όλα αυτά, όταν μείνουμε μόνοι.