Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 61

Κρατάω με το ζόρι τα μάτια μου ανοιχτά, εφόσον η ταινία είναι ιδιαίτερα αδιάφορη για τα δικα μου γούστα, όμως διασκεδαζω από τα σχόλια και το πάθος του Αλεξ παρακολουθώντας την.

"Δες τι έκανε ο πουστης γαμω", σχολιάζει νευριασμενος κι εγώ γελάω μαζί του. Εκείνος μου κλείνει το στόμα με την μεγάλη παλάμη του, ενώ εγώ παρατηρώ τις φλέβες που ξεπεταγονται κατά μήκος του χεριού του, λόγω αυτής της απλής κίνησης.

Εγω διώχνω το χερι του γελώντας κι αυτός με αφήνει, ύστερα με πιάνει και με σπρώχνει απότομα στο στρώμα κι ανεβαίνει από πάνω μου. Τα χέρια του γαργαλουν την κοιλιά μου και το γέλιο μου αντηχει σε όλο το σπίτι. "Πόσο όμορφη είσαι όταν γελάς", σχολιάζει και χαιδευει το λακακι στο μάγουλο μου κοιτάζοντας με με λατρεία. Γλυφει τα χείλη του καθώς με κοιτάει κι εγώ περιμενω να με φιλησει μα δεν το κάνει.

Τα χέρια του στηρίζονται δίπλα από τους ώμους μου και συνεχίζει να με σκαναρει με το βλέμμα του.

"Φίλα με ρε", ζητάω απελπισμενα κι αυτός χαμογελάει αυτάρεσκα με ένα στραβό χαμόγελο και ενώ περιμένω πως θα ικανοποιήσει το αίτημα μου, σηκώνεται από πάνω μου και ξαπλωνει δίπλα μου.

"Σσςς βλέπω ταινία", λέει παιχνιδιαρικα εκνευριζοντας με, επίτηδες. Καταλαβαίνω πόσο διασκεδάζει να με νευριαζει. Σηκώνομαι όρθια με προσποιητό θυμό και πάω να φύγω όμως με τραβάει με αποτέλεσμα να πέσω ξανά στο μεγάλο κρεβάτι.

Τα δυνατά χέρια του με οδηγούν και πάλι ξαπλωμενη με την πλάτη μου στο στήθος του. "Σε λίγο τελειώνει, υπομονή", λέει παιχνιδιαρικα στο αυτί μου κι ύστερα τα χείλη του αγγίζουν τον λοβο μου, προσφέροντας μια μοναδική ανατριχίλα.
Η ανάσα του δροσιζει τον λαιμό μου, προσφέροντας μου μια παράξενα υπέροχη αίσθηση.

Του δίνω μια αγκωνια στο στομάχι και βγάζει έναν πνιχτο ήχο πόνου, εγώ γελάω. "Αυτό δεν έπρεπε να το κάνεις", λέει και ορμαει πάνω μου, κρατάει τα χέρια μου με το ένα χέρι και με το άλλο με γαργαλαει για δεύτερη φορά, ενώ εγώ δεν μπορώ να σταματήσω να γελάω παρακαλωντας τον να σταματήσει.

Επιτέλους το μαρτύριο μου τελειώνει και αυτός με κοιτάει χαμογελαστός. Σκυβει και φέρνει τα χειλη του μερικά εκατοστά μακρυά από τα δικά μου. Ύστερα τα αγγίζει ελάχιστα και ξαναξαπλώνει δίπλα μου.

"Είδες τι έκανες τώρα; Τελείωσε η ταινία! ", λέει παιχνιδιαρικα και γελάω. Εκείνη τη στιγμή, άκουγεται ο ήχος του κουδουνιού. Η καρδιά μου ξεκινάει το ξέφρενο χτύπημα. Το γέλιο μου κόβεται, ανακαθομαι στο κρεβάτι και τον κοιτάω τρομαγμένη.
" Μη φοβάσαι μωρό μου. Θα σε προστατέψω. Ξέρεις ότι πάντα το κάνω", η απαλή φωνή του ηρεμει την ψυχή μου, κι όταν τα δροσερά χείλη του ακουμπουν το μέτωπο μου, νιώθω σιγουριά και ασφάλεια. Πως όντως όλα θα πάνε καλά. Ότι πράγματι θα με προστατέψει.