Ένας Αναρχικός

Κεφάλαιο 12

"Μαμα;", τσιρίζω σοκαρισμένη. "Καμέλια, τι κάνεις εδώ; Ποιος είναι αυτός;", ρωτάει ενώ τα μάτια της σκανάρουν τον Άλεξ, ο οποίος στέκεται δίπλα μου και δεν μπορώ να δω το πρόσωπό του.

Δεν το πιστεύω αυτό που ζω.

"Εγώ...", πάω να πω αν και στην πραγματικότητα δεν έχω ιδέα ποιες λέξεις θα μπορούσαν να σώσουν την κατάσταση. Στέκεται με σταυρωμένα τα χέρια και με κοιτάζει.

"Θα σου εξηγήσω στο σπίτι", είπα τελικά. Μπορώ να καταλάβω πώς της φαίνεται όλο αυτό. Βρίσκομαι με ένα αγόρι γεμάτο τατουάζ και μαύρα ρούχα ενώ είχα πει πως θα πάω μια βόλτα με την Άννα...  Είμαι σίγουρη ότι θα μπλέξω πολύ άσχημα μετά από αυτό.

Έρχεται προς τα εμένα και με τραβάει από το χέρι. Περπατάμε μακρυά του, προς το αυτοκίνητο της μητέρας μου. Γυρνάω να τον κοιτάξω τελευταία φορά και του δίνω ένα "Συγγνώμη για αυτό" βλέμμα.

Μπαίνουμε στο κόκκινο Fiat της μητέρας μου και εκείνη φαίνεται πολύ εκνευρισμένη. "Περιμένω. Και πρέπει να βρεις μια πολύ καλή δικαιολογία για αυτό.", λέει αυστηρά.

"Απλά... Στην πορεία, όταν χτύπησα εκείνος με βοηθήσε και με πήγε στο νοσοκομείο και ύστερα με έφερε σπίτι", της λέω αποκρύπτοντας κάποιες πληροφορίες πχ ότι είναι αναρχικός και ότι παραλίγο να με πετύχει η μολότοφ του.

"Και εμπιστεύτηκες έναν άγνωστο για όλα αυτά αντί να με πάρεις τηλέφωνο;", φωνάζει.

"Απλά δεν ήθελα να μάθεις πως πήγα στην πορεία.", της λέω ήρεμα.

"Ωραία. Σε βοήθησε εκείνη την μέρα. Τώρα γιατί ήσασταν μαζί; Καμελια δεν θέλω να συναναστρεφεσαι με τέτοια άτομα. Αυτός είναι ένας αλήτης με τρυπημένο πρόσωπο και τατουάζ!", μου λέει.

"Απλώς προσφέρθηκε να με πάει για ακτινογραφία στο κεφάλι! Και μετά ήρθαμε να φάμε κάτι αυτό είναι όλο.  Αλλά ξέρω τι πανικό θα έκανες αν σου λεγα ότι θα είμαι μαζί του , για αυτό δεν σου το είπα.", εξηγούμαι και νομίζω ότι την κάνω να καταλαβαίνει.

"Μην το πεις στον μπαμπά.", της λέω ήρεμα μετά από λίγο. Ο πατέρας μου θα γίνει έξαλλος αν μάθει για τον Αλέξ. 

Η μαμά μου ξεφυσάει παραδομένη.  Σε λίγο φτάνουμε σπίτι όπου ο πατέρας μου κάθεται και βλέπει τηλεόραση. "Καλώς τες", λέει όταν μας βλέπει. Του χαμογελάω κάπως ψεύτικα και πηγαίνω στο δωμάτιο μου. Δεν το πιστεύω ότι τελειώσαμε έτσι με τον Αλεξ.  Ότι το αντίο μας ήταν με αυτόν τον τρόπο. Η ώρα είναι 9:00. Ετοιμάζω την τσάντα μου γιατί είναι Κυριακή και αύριο έχω σχολείο.

Δεν έπρεπε να λήξει έτσι. Θέλω να του ξανά μιλήσω έχω τόσες απορίες να του κάνω και επίσης θέλω να τον ξανά ευχαριστήσω για ό,τι έκανε για εμένα. Φοράω πιτζάμες και ξαπλώνω στο κρεβάτι μου. Προσπαθώ να κοιμηθώ εδώ και αρκετή ώρα αλλά ο ύπνος δεν με παίρνει με τίποτα.

Παίρνω το τηλέφωνο μου στα χέρια μου και κοιτάζω στην οθόνη. Βλέπω ότι είναι 11:00.  Πηγαίνω στις επαφές και η δεύτερη επαφή μου γράφει: αναρχικός. Έτσι τον είχα αποθηκεύσει.

Το δάχτυλο μου είναι λίγα εκατοστά μακρυά από την οθόνη και είμαι έτοιμη να τον καλέσω αλλά το σκέφτομαι.Ξαφνικά η οθόνη μου ανάβει και αναγράφεται: κλίση από αναρχικός. Γουρλώνω τα μάτια , παίρνω μια βαθιά ανάσα. "Παρακαλώ;", λέω προσπαθώντας να το παίξω κουλ αλλά δεν μου βγαίνει πολύ πειστικό, μιας και η φωνή μου τρέμει και έχω σοκαριστεί από το τέλειο timing.

''Ήθελα να ρωτήσω τι έγινε με την μητέρα σου. Προκάλεσα μεγάλο πρόβλημα;", ρωτάει και τώρα συνειδητοποιώ πόσο υπέροχη φωνή έχει...Αν και μου ακούγεται λίγο περίεργη,διαφορετική. Επίσης παραξενεύομαι από το ενδιαφέρον του.
"Εεε όχι, εντάξει το ελέγχω.  Ευχαριστώ πολύ. Για όλα.", του λέω και προσπαθώ να αγνοήσω το πόσο χάλια νιώθω που δεν θα τον ξαναδώ.

"Σιγά δεν είναι τίποτα. Ξέρεις που είμαι;", με ρωτάει και γελάει. Νομίζω ότι είναι..μεθυσμένος;!"Που;" , ρωτάω. "Έξω από την αποθήκη. Θα τον γαμήσω τον Dragon", λέει και πλέον είμαι σίγουρη ότι είναι μεθυσμένος. "Έχεις πιει;" ,ρωτάω αγχωμένη.

"Ίσως", λέει απλά. Αρχίζω να ανησυχώ. "Βρε βρε ποιος ήρθε." "Τι κάνεις εδώ ρε μαλακά.  Σπάσε", ακούω κάποιες αντρικές φωνές μέσα από το τηλέφωνο. Ωχ όχι. Πριν τερματίσει η κλίση ακούω ένα βογκητό πόνου. Θεέ μου, τον χτύπησαν;