The beta

Hoofdstuk 1

Dakota.

Ik werd rustig wakker en keek naar mijn wekker. Het was 2 uur s'nachts. Ik liep naar mijn verbreedde vensterbank en ging er in zitten. Ik keek omhoog naar de steren en zette al mijn zintuigen op ze sterkst zodat ik alles kon horen, voelen en zien.

Ik voelde de gloed van de maan op mijn huid vallen. Ik richte mijn hoofd op naar de maan en sloot mijn ogen. Ik hield van het gevoel van de maan en de controle dat de maan over mij had maar dat ik het toch ook zelf in de hand had.

Ik besloot om naar buiten te gaan en me over te geven aan de maan. Ik trok alleen mijn schoenen onder mijn pyjama aan en liep stil naar buiten. Toen ik buiten stond was ik a in het bos.

Ik hield ervan dat mijn huis midden in het bos stond bij mijn roedel. Ik gaf me nu volledig over aan de maan en veranderde in een wolf.

Ik bleef heel even stil staan en keek naar mijn rode vacht zo rood als mijn haar was als ik een mens was. Ik hield van mijn vacht. Mijn vacht hield me gescheiden van de andere. Nouja mijn ouders en mijn broer dan. Wij zijn allemaal beta's. Misschien denk je waar is de alfa? Maar wij waren gevlucht van onze roedel omdat onze alfa alleen maar wou doden.

Ik probeerde deze gedachtes meteen te verdringen en begon te rennen zo hard als ik kon. Ik had mijn wolf in mij losgelaten en rende nu doelloos door het bos.

Na een tijdje rennen draafde ik rustig terug naar huis en veranderde weer terug in een mens. Ik liep weer rustig naar binnen en zag dat het al weer 5 uur was. Ik moest over 2 uur alweer naar school...

Ik stapte rustig mijn kamer binnen en zocht kleren uit. Ik pakte een groen shirt met een zwarte skinny jeans. Ik liep rustig naar de badkamer en waste mijn lichaam. Toen ik klaar was trok ik mijn kleren aan en keek in de spiegel. Ik zag hoe mijn fel rode haren langs mijn bleke gezicht hingen en mijn eigen blauwe ogen. Ik was altijd meer tevreden met mijn wolven ogen. Die waren lichtgevend bruin. Ik keek nog even in de spiegel en pakte toen mijn eyeliner. Ik deed rustig mijn eyeliner en mascara op en liep tevreden naar beneden.

Toen ik beneden kwam keek ik in de donkere ogen van Tyler mijn broer. We leken echt totaal niet op elkaar. Hij had zwart haar en donkere ogen en een getinte huid. Die huid heeft hij van vader maar ik heb de huid van mijn moeder. Tyler en ik zijn het tegenovergestelde van elkaar. Hij is populair ik niet. Zijn leven is altijd makkelijk de mijne niet. Hij is knap ik niet. Hij zegt vaak ook wat hij denkt en komt altijd voor zichzelf op in tegenstelling tot mij. ik bewonder hem daarom ook heel erg. Ik zou die eigenschap van hem ook wel willen hebben.. Het zou mijn leven veel makkelijker maken.

Ik liep nu rustig naar de keuken en pakte mijn eten toen Tyler naast me kwam. "Dakota waarom was je vanochtend weer naar buiten gegaan je weet dat dat niet mag." Oh ja hij is ook veel te ongerust... Ik keek Tyler nu aan in zijn donkere ogen en gaf hem mijn blik van laat me met rust en ging weer verder. "Dakota je weet wat voor gevaar daar buiten rond loopt." "Sorry Tyler maar de maan was gewoon zo mooi en ik kon het niet laten..." "Dakota je moet het echt in controle gaan krijgen het gaat altijd fout tijdens volle maan en nu hebben we de roedel niet om ons te helpen." Ik wist wat hij bedoelde... Bij de volle maan kon ik mezelf nooit in controle houden... Ik maakte dan overal om me heen een rotzooi. "Dakota ik meen het! Uiteindelijk gaat het een keer fout en dan ben je net als mij gebrandmerkt als wolf." Ik keek Tyler nu begripvol aan en knikte naar hem. "Ik zal voortaan me niet zomaar overgeven aan de maan."

Ik zag dat Tyler nu tevreden weg liep en zijn tas nu pakte om te vertrekken naar school. Ik at snel mijn eten op en sprong op mijn fiets.

Na een tijdje fietsen zag ik Lena al op me wachten. Ik zwaaide naar Lena die nu terug zwaaide en ook begon te fietsen. Na een tijdje fietsen kwamen we eindelijk aan op school. Ik had nu wiskunde samen met Lena. Tijdens de les waren we allebei aardig stil en keken veel voor ons uit. Toen de les eindelijk voorbij was wou ik weg lopen maar Lena hield me tegen. "Is er iets Dakota?" "Nee watdan?" "Je leek zo sip tijdens de les." "Ik zou het niet weten." Ik zag Lena nu bedenkelijk naar me kijken maar er was niks. Misschien dat ik me een tijdje moest in houden als wolf... maar dat mocht Lena niet weten. Ik had gezworen het geheim te houden voor wie dan ook.

We liepen nu rustig door de school toen ik Lena opeens stil zag staan. "Wat is er?" Ik liep nu terug naar Lena die opeens weer opsprong. "Niks hoor." Ik zag dat ze nu weer begon te staren naar Kian. Hij was 1 van de badboys op school. Ik moest het er na geven hij is knap. Hij heeft geblondeerde haren een perfecte kaaklijn en bruine ogen. Alleen bijna onbereikbaar door al die andere meiden die om hem heen hangen.. "Lena ben je nog steeds op Kian hij is een player en jou niet waard." Ik zag dat Lena nu teleurgesteld naar mij keek. "Je hebt wel gelijk..." Ik keek zo lief mogelijk naar Lena. "Ga je mee naar de kantine?" Ik zag Lena naar me knikken en we liepen rustig naar onze rustige tafel in de hoek.

"Dakota kan ik vandaag bij je slapen mijn ouders gaan namelijk weg..." "Het kan niet bij mij maar we kunnen wel bij jou." "Dakota we zijn nu al 3 jaar bevriend en ik heb jouw huis nog steeds niet gezien." "Het spijt me Lena maar mijn ouders zijn het huis aan het verven." "Dat deden ze vorige week ook al..." "Ja de kleur beviel ze niet." Ik zag Lena twijfelend kijken toen ik opeens iemand hoorde vallen. Ik keek meteen opzij en zag Tyler op de grond liggen met zijn handen voor zijn ogen. Hij was omsingeld door mensen. Ik rende zo snel als ik kon naar Tyler en hielp hem langzaan omhoog. Hij had nog steeds zijn handen voor zijn ogen en ik wist meteen dat zijn wolven ogen te voorschijn waren gekomen.

Ik trok hem zo snel mogelijk met me mee en trok hem het hokje van de conciërge in. Door emotie's die ons diep raakte konden onze wolven ogen te voorschijn komen..

Tyler haal je handen voor je ogen vandaan. Hij haalde nu zijn handen weg en ik keek nu diep in zijn fel blauwe ogen. Het was niet normaal bij weerwolven dat ze blauwe ogen hadden dat was alleen bij zij die een onschuldig iemand hadden vermoord. Als je deze ogen had was je gebrandmerkt voor je leven.. Geen enkele roedel zou je nog aan nemen omdat je gevaar voor ze betekent. Daarom zou Tyler gedoemd zijn om een eenzame wolf te worden of te wel een omega..

"Oke Tyler adem diep in en uit. Probeer te ontspannen dan gaan ze weer weg." Ik begon rustig mee te doen met de ademhaling oefeningen. Ik zag dat hij rustig kalmeerde en de kleur van zijn ogen weer terug had.

Net toen hij zijn normale kleur weer terug had kwam Lena naar binnen gestormd. "Wat gebeurde daar?! En wat doen jullie hier nou weer?!" Gelukkig antwoordde Tyler voor me. "Ik kreeg gewoon een steek in mijn oog en wou op een rustige plek zijn dus bracht Dakota me hier heen. Tnxx sis." Voor ik het wist kreeg ik een knuffel van Tyler en liep hij weg.

Nu keek ik in het verbaasde gezicht van Lena. "Sorry Lena." "Geeft niet Dakoot je moest hem helpen." Ik gaf een vriendelijke lach naar haar. "Maar kan je vanavond dan wel bij mij slapen?" Ik knikte meteen. "Ja leuk!" We liepen nu met ze tweeën lachend uit school en gingen richting het huis van Lena.