The beta

Hoofdstuk 54

Lena
Ik was rustig aan het slapen toen ik plotseling een geluid hoorde. Ik deed stilletjes mijn ogen open maar bewoog me niet. Ik wist niet of het een dier was geweest of dat we zouden moeten vechten... Ik keek rustig om me heen en zette mijn gehoor nu extra sterk. Ik hoorde mensen praten ver van ons af. Ik stond nu voorzichtig op en veranderde meteen in een wolf. Ik kroop nu de dichte bosjes in en liep langzaam op het geluid af. Ik kwam nu dichterbij en ging met mijn buik dicht bij de grond onder de takken door. De bosjes hielden hier op dus bleef daar wachten. Ik keek gefocust voor me uit toen er gedaantes aankwamen. Ik bleef nu stil voor me uitkijken en probeerde hun gesprek op te vangen. "Ze gaan zich dood schrikken als wij opeens binnen stormen." Ik zag ze keihard lachen nu. Ik keek of er meer waren maar zag niks. "Misschien waren hun als afleiding gediend voor als iemand het door had? Ik stapte nu zonder na te denken uit de bosjes. Ik zag het tweetal me verschrikt aanstaren. Ik liet mijn tanden nu bloot en ging in een dreigende houding staan zodat ik ze elk moment kon bespringen. Tot mijn verbazing zag ik ze in de lach schieten. Ik deed mijn kop nu scheef en keek ze niet begrijpend aan. "Niet te geloven dat jullie erin trapte." Ik keek nu verschrikt naar achter. Ik wou meteen rennen naar de andere maar ik voelde dat ze mijn staart vast pakte. Ik liet meteen een huil horen als waarschuwing die elke wolf door zou krijgen. "Kut wolf!" Ik draaide mijn kop nu dreigend om naar het tweetal. Ik voelde ze nu weer trekken aan mijn staart en veranderde snel in een mens zodat ze me niet meer vast hadden. Ik zag ze nu verbaasd naar me kijken en veranderde meteen weer in een wolf en rende van ze weg. Ik rende zo hard als mijn poten konden terug naar de andere. Ik hoorde mensen schreeuwen van pijn. Toen ik aan kwam rende ik door vechtende vampieren en wolven die werden vermoord net als in mijn droom gebeurde. Ik rende er hard door heen toen ik Dakota op haar rug zag liggen. Ik rende er meteen op af en sprong boven op de vampier die Dakota net wou doden. Ik hoorde Dakota nu meteen van haar rug krabbelen en me helpen. Ik zag nu hoe Dakota zijn hoofd er af beet. Ik keek verbaasd naar Dakota. "Zorg dat je op het goede punt komt voor je krachten!" Ik rende nu meteen weg van Dakota die nu weer druk aam het vechten was. Ik sprong lenig overal tussen door terwijl ik de bomen en de vechtende mensen en wolven ontweek. Uiteindelijk kwam ik op het goede punt en klom snel een boom in. Ik concentreerde me op de liefde van mijn vrienden en de angst om hun kwijt te raken. Ook concentreerde ik me op de maan, sterren en de wind. Terwijl ik omhoog klom voelde ik de kracht in me komen voor mijn vrienden en iedereen hier. Ik hoorde het langzaam stil onder me worden terwijl ik bijna niks zag door het felle licht. Uiteindelijk was ik boven in de boom en richte mijn kop naar de sterren. Ik gaf een sterke huil en zag de sterren feller worden dan ooit. Ik zag nu lichtflitsen uit de hemel komen. Ik wist wat mij was verteld. Ik moest mij nu focussen op de liefde voor wolven en vampieren anders zal het voor 1 van hun fataal werken. Ik focuste me op de goede tijden met Kian en mij en de liefde die ik voor hem voel. Ik focuste me ook op de liefde die ik had voor Dakota en alle andere wolven om me heen. Ik wist dat ik me nu goed op de vampieren moest focussen aangezien dat het moeilijkst was voor mij. Ik hoorde geschreeuw en gillen waarschijnlijk omdat ze niet wisten wat er ging gebeuren. Ik sloot nu mijn ogen en had de geluiden om me heen niet meer door. Ik voelde een warme gloed van me afkomen dat uitstreek naar de andere om me heen. Opeens werd alles zwart voor mijn ogen en voelde ik geen grip meer onder mijn poten.

Dakota
Ik zag Lena een fel licht afgeven toen ze opeens uit de boom viel. Ik zag lichten van alle kanten op iedereen op ons afkomen. Ik rende meteen naar Lena toe en ving haar net op tijd op. Ik voelde nu het licht van Lena en voelde een kalmte over me heen komen. Ik zag mijn vacht nu opeens veranderen van kleur. Ik keek verbaasd naar mijn vacht toen ik zag dat het bruin rood was geworden. Ik keek lachend naar mijn vacht toen mijn ogen pijn begonnen te doen. Ik voelde steken in mijn ogen. Ik gilde van de pijn toen ik Tyler naast me hoorde. "Dakota gaat het?!" Ik wou net antwoorden toen ik Tyler het ook uit hoorde schreeuwen van de pijn.  De pijn was net gestopt en ik keek Tyler ongelovig aan. We keken elkaar nu allebei raar aan. "Tyler je ogen ze zi....." "Zijn bruin." Ik keek verbaasd naar Tyler die dus precies hetzelfde bij mij zag. "We zijn niet meer gebrandmerkt Ty!!"  Ik keek Tyler nu lachend aan die ook blij begon te lachen. Ik voelde nu hoe Tyler me in een knuffel trok en me rond draaide. We keken nu blij rond om ons en zag dat alle wolven naar natuurlijke kleuren waren veranderd voor wolven. Ik zag vampieren lachen en totaal geen gevoel wraak meer hebben net als de wolven. Iedereen keek blij en opgelucht om zich heen en leek niet te weten waarom ze ooit aan dit gevecht waren begonnen. Ook waren de gene die dood waren gegaan in het gevecht opgestaan. Iedereen had een tweede kans gekregen. Ik zag iedereen langzaam blij wegtrekken naar huis. Uiteindelijk stonden we hier nog met het oude groepje om Lena heen.