I can not leave you alone

Hoofdstuk 15

**Sky**
"Sky, alsjeblieft."

Ik negeer hem en staar naar een witte muur. Spier wit is de muur.

"Laat me." Fluister ik en ik draai me niet om. Ik blijf maar naar de muur staren. Kay is echt geen blik waardig.

"Sky, luister naar me." Smeekt Kay en hij pakt me vast. Hij laat me omdraaien, zodat ik hem aan kan kijken.

"Hoezo zal ik naar je luisteren? Je breekt mijn hart keer op keer."

"Alsjeblieft Sky, geef."

"Ik geef niks!" Sis ik en ik wil me weer omdraaien, maar hij houdt me tegen.

"Ik wil je het bewijzen." Zegt Kay. "Bewijzen dat ik van je hou."

"En dan daarna mij gaan breken en zeggen 'it's a prank!'."  Kay lichtjes zwakjes en kijkt me aan.

"Geef toe. Je hebt wel gevoelens voor me." Ik schud mijn hoofd.

"Door al die dingen die je doet, niet meer. Ik ben spuug zat met jou. Jij breekt mij, jij zegt sorry en dan begint het feestje weer. Kay, alsjeblieft. Ik hou niet van zulke kut spelletjes die je met me speelt. Ze gewoon dat je me niet leuk vind, niet mag en absoluut niet knap vind. Dat is tenminste ee." Kay onderbreekt mij met zijn lippen die hij op de mijne drukt. Ik sta er maar verstijfd bij. Terug zoenen durf ik niet. Als ik dat doe, denkt hij dat ik weer in zijn macht ben. Kay trekt zich terug en kijkt me aan.

"Ik geloof je nog steeds niet." Zeg ik met een strakke blik op Kay gericht. "Echt niet."

"Later ga je me wel vertrouwen." Zegt Kay zachtjes en ik schud mijn hoofd.

"Je breekt mij telkens en dan denken dat het zomaar goed is? Alsjeblieft, rot toch op!" Sis ik en ik wil me weer omdraaien, maar alweer houdt hij me tegen.

"Laat me. Ik ben klaar met je kut weddenschap. Ga en hoop dat je een fijn leventje zal hebben." Snauw ik en ik draai me om. Ik verberg mijn hoofd onder de dekens, om mijn tranen zijn gang te laten gaan. Waarom ben ik z'n zwak mormel, die tegen geen enkel stootje kan?

"Sky, alsjeblieft. Ik hou teveel van je, serieus."

"Niks is serieus." Zeg ik gebroken en beter had ik niks moeten zeggen, want aan mijn stem te horen, hoor je dat ik huil.

"Sky, niet huilen."

"Jij bepaalt niet of ik huil of niet. Rot op en ga een leven zoeken. Ik wil je nooit meer zien." Mompel ik.

"Ma."

Ik draai me om en haal de deken van mijn gezicht af. Ik ga overeind zitten en kijk hem strak aan.

"Ga." Onderbreek ik hem. Kay blijft zitten en ik kijk hem nog feller aan.

"Laat me alsjeblieft praten."

"Je praat al." Sis ik en ik pulk wat aan mijn nagels.

"Ik heb spijt. Serieus veel spijt." Zegt Kay met verdriet in zijn stem.

Ik wil iets gaan zeggen, maar we worden onderbroken door geklop op de deur en ik zie de dokter in de deuropening staan en seint dat het bezoekuur is afgelopen.

"Ga." Snauw ik en hij loopt met een gebogen rug weg. Diep van binnen, wil ik stop schreeuwen en hem een knuffel geven en zeggen dat het goed komt, maar het kan niet. Hij heeft nep gevoelens voor mij. Allemaal nep. Hij heeft gelogen. Mij bedrogen. Ik slaak een zucht en staar wat voor me uit.