I can not leave you alone

Hoofdstuk 17

**Sky**
"Ik geloof je niet."

Kay kijkt me geschrokken aan. Ik geloof hem wel, maar een drie kwart daar van.

"Sky, laat het me bewijzen."

"Hoe dan?" Vraag ik en kijk hem met een opgetrokken wenkbrauw aan.

"Ik kom om half 8 's avonds weer terug en laat je iets zien."

"Nee, hoef niet. Ik ben gewoon veel te zwak."

"Ik kan je ook tillen." Ik haal mijn schouders op.

"Hoef niet."

"Sky, niet zo verlegen zijn. Ik meen dit serieus." Kay's ogen doorboren de mijne. Het lijkt alsof hij mijn gedachtes wilt lezen.

"Andere keer."

"Nee, vanavond. Ik kan je altijd optillen." Zegt Kay en voor dat ik het weet, is hij al weg. Wat een eigenwijze. Jezus.

Ik kijk op de klok en zie dat het al kwart over 7 's avonds is. Wat gaat de tijd zo snel. Voor dat ik het al weet, is het half 8. Ik kijk in de tas met kleding die mijn ouders hebben gebracht en trek een simpel witte shirt met korte mouwen met daar op 'Perfect' en grijze jeans. Ik trek het aan en moet proberen om te blijven staan, want zo sterk ben ik ook niet meer. Mijn zwakte neemt steeds toe. Het is gewoon niet normaal mee. Ik doe mijn shirt over mijn hoofd en meteen zak ik op de grond. Ik trek het shirt langzaam aan en probeer langzaam op te staan. De rest van de kledingstukken heb ik aan en langzaam slof ik richting mijn schoenen. Elke stap die ik zet, lijkt het net dat mijn benen nog zwaarder worden.

"Laat me je helpen." Zegt een stem achter mij en ik draai me om. Kay kijkt me bezorgd aan en pakt mijn schoenen. Hij pakt een stoel en ik ga er op zitten. Hij strikt mijn veters, wat best wel snel gaat.

"Gelukkig strik je ze niet aan elkaar. Dan was ik wel erg boos." Kay grijnst.

"Dat zal ik nooit doen." Zegt Kay zachtjes en ik knik zwakjes.

Ik sta langzaam op, maar val langzaam weer om.

"Arme jij toch." Zegt Kay zachtjes en hij tilt me op. Ik leg mijn hoofd tegen zijn borstkas aan en langzaam loopt hij de kamer uit.

De wind laat mijn haren wapperen en ook de rillingen mijn lichaam binnen dringen. Kay heeft mijn stevig vast en langzaam laat hij mij voorzichtig staan. Hij pakt een theedoek tevoorschijn en vouwt hem dubbel.

"Vertrouw me. Ik ga niks ergs doen."

Ik schud mijn hoofd. Ik geloof hem echt niet. Serieus niet.

"Nee." Zeg ik kort af.

"Sky, vertrouw me maar. Ik ga niks ergs doen."

Ik geef het op en Kay bind de theedoek voor mijn ogen. Als de theedoek goed voor me ogen vast zitten. Tilt hij me weer op en loopt hij met mij in zijn armen weg. Waar naar toe? Dat weet ik zelf niet

"We zijn er." Fluistert Kay in mijn oor en hij haalt de theedoek voor mijn ogen weg.

Ik laat mijn ogen bewonderen van het prachtige meertje.

"Nog eventjes verder lopen." Fluistert Kay en hij pakt mijn hand vast.

"Als je valt, dan vang ik je op. Maak je geen zorgen."

Ik loop voorzichtig mee, ook al heb ik amper energie. Ik blijf voorzichtig Kay volgen en ik voel dat ik niet kan vallen. Zo stevig heeft Kay mijn hand vast.

"We zijn er bijna." Fluistert Kay in mijn oor en ik knik.

Ineens zie ik heel veel kaarsen in de verte. Heel veel. Het brandende vuur die een zin maken. Ik loop er samen met Kay er maar toe en ik zie er een prachtige tekst staan van kaarsen.

'Ik hou ziels veel van jou.'