I can not leave you alone

Hoofdstuk 22

**Sky**
Ik weet niet wat ik toenet heb gezien. Jasmijn die als een razend gek op Kay sprong en hem op zijn bek nam. Maar ik moet het me wel realiseren, dat het echt is gebeurd. Maar, het ging zo snel, dat ik niet kon zien of Kay haar zachtjes terug zoende.

"Kut wijf." Hoor ik Kay vloeken en ik zie de jongens Jasmijn in naar maag trappen en op andere plekken.

"Kom." Zegt Kay en hij verstrengelt onze vingers. De jongens stoppen met Jasmijn in elkaar slaan en lopen weg. Kay sleurt me mee het schoolgebouw binnen en leid me dichting de wc's toe.

"Je bent geen meisje, dus mag je hier niet zijn." Hoor ik een meisje tegen Kay zeggen.

"Ik bepaal wat ik doe." Snauwt Kay en meteen rent het meisje weg. Die is bang en dat kan ik ook begrijpen. Vroeger was ik ook hartstikke bang voor Kay. Het was een wildbeest, die iedereen bekant kan slaan of kan breken.

"Aarde op Sky." Onderbreekt Kay me, met zwaaiende armen voor mijn ogen.

"Wat is er?" Vraag ik afwezig.

"Je weet dat alleen jij mijn liefde kan zijn. Alleen jij." Ik knik afwezig, want ik weet niet wat ik anders moet doen.

"Ik bewijs het je." Zegt Kay. "Ik bewijs, dat jij alleen mijn liefde bent. Alleen jij."

Hij pakt me bij mijn polsen en drukt zijn lippen zacht op mijn lippen. Hij laat langzaam mijn polsen los en legt zijn armen om mijn middel. Automatisch leg ik mijn armen om zijn nek, wat ik bijna altijd doe tijdens het zoenen.

"Ik hou van jou." Mompelt hij tijdens de zoen en hij strijkt met zijn tong langs de binnenkant van mijn lip, om toestemming en meteen geef ik die. Onze tongen maken rondjes, wat op een soort strijd lijkt. Een vurige strijd. Na een tijdje geef ik het op en trek ik terug en kijk Kay aan. Hij glimlach en drukt een kort kusje op mijn lippen.

"Ik hou alleen van jou en van niemand anders." Fluistert Kay en hij trekt me in zijn armen.  Ik leg mijn hoofd tegen zijn borstkas aan en geniet van dit fijne moment.

Na een lange tijd school, ben ik eindelijk thuis en heb verder niks van Jasmijn gehoord. Over twee dagen en dan ga ik weer naar mijn ouders. Na weken hun niet te hebben gezien, heb ik ze wel echt gemist. Ik ga languit op de bank liggen en als ik de afstandbediening wil pakken, galmt de bel door de woonkamer. Ik slaak een zucht en sta weer op. Ik slof richting de voordeur en open langzaam de voordeur en kijk dan in de ogen van Jasmijn.

"Wat?" Vraag ik bot en ik haal een hand door mijn haar. Weer een los plukje.

"Het spijt me." Ik frons mijn wenkbrauwen.

"Waarom deed je het dan?"

"Ik ben verliefd op hem, sorry. Ik had het eerder moeten zeggen, maar daar was ik te bang voor."

"Ik ben niet verliefd op jou." Zegt een jongensstem en Jasmijn draait zich om en ja hoor, Kay staat er.

"Jij was ook op mij, zeg eerlijk." Smeekt Jasmijn en Kay schud zijn hoofd. "Dat was fake liefde meid."

De discussie blijft door gaan en ik heb er zelf helemaal geen zin in. Zo zwak voel ik me nu. Ik gooi de deur langzaam dicht en slof weer terug richting de woonkamer. Ik laat me zakken op de bank en probeer mijn oogleden niet dicht te krijgen. Ik ben niet moe, maar mijn lichaam heeft amper controle over zich zelf. Mijn oogleden voelen als lood. Zware lood. Langzaam sta ik op en kruip met moeite richting het raam. Ik schuif het gordijn een stuk open en zie dat Jasmijn een klap op haar wang krijgt. Ik zie Jasmijn huilend weg rennen en Kay richting de voordeur rennen. Hij belt aan en langzaam slof ik richting de voordeur. Ik open de deur en meteen kijkt Kay mij bezorgd aan. Kay loopt naar me toe en doet de deur achter zich dicht.

"Je bent zo bleek." Zegt Kay zachtjes en hij tilt me op.

"Ik kan dit niet meer." Zeg ik schor en Kay schud zijn hoofd.

"Je kan het. Echt." Fluistert Kay en hij drukt zijn lippen tegen mijn kaak aan. Mijn oogleden worden zwaar en langzaam vallen ze dicht. Alles wordt zwart voor mijn ogen.

"Sky." Fluistert een jongensstem in mijn oor en ik neem aan dat dat Kay is.

Langzaam open ik mijn oogleden en kijk verward om me heen. Ik lig in een kale witte kamer en met een apparaat naast me.

"Het komt goed prinses." Fluistert Kay in mijn oor en hij vlecht onze vingers bij elkaar. "Het komt goed."

Ik knik zwakjes en kijk Kay aan, die mij bezorgd terug kijkt.

"Ik heb geen zin meer in deze gedoe." Kay knikt en gaat op het bed zitten. Hij trekt mij voorzichtig op schoot en legt zijn hoofd op mijn schouder.

"Jij kam het Sky." Fluistert Kay in mijn oor. "Jij kan het echt. Ik weet dat je sterk ben. Beresterk." Ik knik zwakjes en Kay glimlacht maar me. Hij drukt zijn lippen tegen mijn kaak aan, waar ik van huiver.

"Vandaag weer een chemo." Zegt Kay en ik slaak een zucht.

"Waarom weer? Die troep is niet goed voor mij."

"Die troep, kan je tenminste wel helpen." Ik schud mijn hoofd.

"Ik sterf liever. Ben ik af van de pijn."

"Niet zo denken prinses." Fluistert Kay en hij kijkt me aan.

"Ik wil gewoon niet meer. Ik ben er echt klaar mee Kay." Hij trekt me dichter tegen zich aan en drukt zachtjes zijn lippen op mijn wang. Hij trekt zich terug en kijkt me aan.

"Schatje, ze proberen je te helpen." Fluistert Kay in mijn oor. "Zie dat nou eens in."

"Ik heb daar geen zin in. Wedden ik sterf van de pijn door deze rot spullen?!" Schreeuw ik uit en trek de infuus uit mijn arm, wat ongelooflijk zeer doet.

"Sky!" Schreeuwt Kay, maar ik ren weg.

Ik ren het ziekenhuis uit, met amper energie. Alles is zo zwaar. Mijn benen, mijn armen. Mijn lichaam.

"Sky, alsjeblieft!" Schreeuwt Kay, maar ik blijf door rennen. Waarom kan ik niet natuurlijk sterven? Die medicijnen werken helemaal niet. Toen mijn oma Kanker had en die chemo's had, ging ze na twee jaar toch dood. Ik voel een traan over mijn wang rollen als ik er aan denk. Het is z'n lieve vrouw.

"Wees altijd jezelf. Dan zal iedereen je later wel perfect vinden." Galmt de stem van mijn oma in mijn hoofd en ik slik. Op Instagram vinden de mensen mij wel perfect. Maar het zal wel.

"Sky!" Onderbreekt Kay mij en ik kijk vlug achterom. Kay is bijna bij me en snel versnel ik mijn passen, dat erg moeizaam gaat. Ik probeer door te rennen, maar Kay pakt me vast en trekt me naar zich toe. Ik stribbel tegen, maar hij is te sterk.

"Schatje." Fluistert Kay zacht en hij legt me neer op het dichtstbijzijnde bakje in het zicht.

"Iedereen wilt dat je beter wordt. Iedereen." Fluistert Kay en wrijft met zijn vinger over mijn wang, zodat ik langzaam kalmeer en dat lukt ook.

"Het komt goed prinsesje, geloof mij maar." Zegt Kay zacht en tilt me op zijn schoot. Hij laat me draaien, zodat ik hem aan kan kijken en hij mij.

"Jij bent speciaal, wist je dat?" Ik haal mijn schouders op en leg mijn hoofd tegen zijn borstkas aan. "Jij bent het meisje, die mij heeft veranderd. Jij bent het meisje, waar ik echt gevoelens voor heb." Kay kust mijn voorhoofd en dat levert vlinders in mijn buik op.

"Jij bent slim, knap, lief en behoorlijk goed om mij verliefd te maken op jou." Ik giechel en Kay maakt zijn grijp steviger.

"Werkt dit?" Vraagt Kay en ik knik.

Ik voel mijn oogleden zwaar worden en probeer ze niet dicht te doen.

"Slaap maar, ik breng je zo wel weer terug." Ik schud mijn hoofd.

"Ik wil niet terug." Kay glimlacht en drukt zijn lippen op de mijne. Langzaam trekt hij terug en sluit ik mijn oogleden. Langzaam val ik in een diepe slaap.