I can not leave you alone

Hoofdstuk 6

**Sky**
Ik kijk hem geschrokken aan. Dit kan gewoon niet. Echt niet.

"Daarom moeten we je een tijdje in het ziekenhuis houden voor onderzoeken en chemo's." Vertelt de dokter en ik knik zachtjes.

Ik sta dan op en loop verslagen terug naar mijn kamer.

Ik laat me op het bed ploffen en verstop mijn hoofd in het kussen. De tranen glijden over mijn wangen. Waarom ik? Waarom? Misschien omdat ik niet perfect ben, dar is het. Ik slaak een zucht en staar uit het raam. Het leven lijkt zo mooi, maar in net werkelijkheid, is het een hel. Een verschrikkelijke hel.

Ik pak mijn mobiel en zie dat heel mijn Instagram is onder gespamt met lieve reacties. Ik open Instagram en check of ik wat gemist heb. Ik zie ook dat er mensen mij Willem volgen en één daar van die daar tussen zit, is Kay. Ik kijk zijn profiel en zie dat zijn profiel niet op slotje staat. Slim Kay! Ik check zijn foto's en ik moet om sommige echt lachen. Wat poseert hij zo raar op foto's. Wilt hij topmodel worden ofzo? Ik accepteer zijn verzoek niet en de rest van de mensen wel. Wedden als ik Kay accepteer, meteen rare reacties op school krijg? Dus, doei Kay, flikker op.

De deur wordt geopend en ik zie mijn mentor meneer Klop binnen lopen.

"Heey meid." Zegt hij vrolijk en hij geeft me een high-five.

Met hem kan ik toch wel vrolijk zijn in de klas. Hij is de beste mentor ooit!

"Ik heb het gehoord dat je ernstig ziek bent en vind het erg naar voor jou en jouw familie." Ik knik.

"Je hoeft het werk niet in te halen, maar toetsen zullen wel naar jou opgestuurd worden, want die moten toch ooit gemaakt worden." Ik knik weer.

"Ik moet weer gaan, maar heel veel beterschap. Van mij en jou klas." Zegt hij en ik knik.

Hij loopt weg en slaak een zacht. Van mijn klas? Ze zouden me het liefst 'dood' willen en nu is hun kans groot. Alsjeblieft klas, ik hou ook erg van jullie. 'Sarcasme on fleek'.

Al snel is het 6 uur 's avonds en mijn avond eten komt er aan. Ik bedank de zuster vriendelijk en kijk naar het eten. Er ligt een kommetje met rijst en groente. Lekker! Ik eet het op en ik neem een slok van mijn glas met water. Het dienblad en het glas wordt opgehaald en ik slaak weer een zucht. Ik besluit om uit het bed te stappen, maar al snel voel ik me duizelig worden. Ik laat me weer op het bed ploffen en pak mijn mobiel. Ik lees de reacties en zie dat ik weer een volgverzoek heb gekregen van Kay. Kan hij niet een keer oprotten? Ik tik naar mijn Instadirect en klik op zijn account en typ:

Ik: "Waarom wil jij mij volgen? Mij voorschut zetten hè?"

Kay: "Nee, ik ben alleen benieuwd waarom je zo veel volgers hebt."

Ik: "Goede smoes."

Kay: "O ja en trouwens, hoezo was je niet op school?"

Dus de mentor heb gelogen? Anders heeft Kay het wel geweten. Ik voel een tranen opborrelen en snel veeg ik hem weg.

Ik besluit om het te negeren en weer zijn verzoek niet te accepteren. Ik kijk op de klas en zie dat het half 7 is. Ik probeer langzaam uit mijn bed te stappen en voel me een stuk minder duizelig. Ik verlaat mijn kamer en slof door de grote gang.

"Heey meisje!" Wordt er geroepen en ik draai me om.

Ik zie een klein meisje naar me toe rennen en mij een knuffel geven. Ik geef haar ook een knuffel en ze pakt mijn hand.

"Kom!" Zegt ze blij en ik knik.

Samen lopen we naar een speeltuintje bij het ziekenhuis en ik zie veel mensen van mijn leeftijd. Het meisje rent naar haar vriendjes en vriendinnetjes toe en ik besluit maar om weggegaan, want mij gaan ze toch niet mogen.