I can not leave you alone

Hoofdstuk 13

**Sky**
Eindelijk ben ik uit en loop naar mijn kluisje. De band tussen mij en Jasmijn gaat beter, ook al accepteren ons niet en over Kay gesproken, hij is gebroken, maar dat is acteerwerk, want de volgende dag, is hij net zo bot als een stier, maar de tijden toen hij super lief was. Dat hij me beschermde en lieve woorden toefluisterde, ga ik wel missen. Maar wat het belangrijkste voor me is, is hem negeren en hem zoveel mogelijk te ontwijken. Hij heeft me gebroken. Hard gebroken. Je ziet het niet aan me, maar van binnen ben ik kapot. Echt kapot. Huilen? Daar bereik ik niks mee. Iedereen vind het prachtig als ik huil. Dan zien ze het 'klein meisje' die altijd huilt als ze niet op school zit. Ik slaak een zucht en doe mijn kluisje op slot. Ik haal een hand door mijn haar en zie weer en pluk haar in mijn hand. Voor ik het weet, ben ik binnenkort kaal. Ik gooi het plukje haar in de prullenbak en meteen hoor ik geroezemoes achter me. Wat boeit het? Ze zijn blij dat het nog slechter gaat. Ik slaak een zucht en weer valt er een pluk haar. Ik gooi het in de prullenbak en ik doe mijn mijn capuchon op.

"Sky!" Hoor ik de stem van Steven mij roepen, maar ik negeer het. Hij gaat vast vragen van 'wanneer ga je mijn mobiel betalen?'

Ik loop door en slenter de trap af.

"Sky, blijf staan!" Ik negeer hem en loop gewoon door. Hij is mijn vader niet, dus hoezo moet ik naar hem luisteren?

"Sky, alsjeblieft!" Ik negeer hem, maar voel de duizeligheid toekomen. Waarom haat het leven mij. Ik doe mijn best op alles. Ik doe me best op goede cijfers. Op een goede baan, maar een goede toekomst kan ik niet ontbreken. Ik wordt onderbroken door een hand op mijn arm. Ik draai me om en kijk in de ogen van Steven. Één van de populairste jongens van de klas. Maar ook de vreselijkste jongen van de klas.

"Wat moet je?!" Snauw ik. "Denk maar niet dat ik jou mobiel ga betalen."

Ik wil weglopen, maar hij houdt me tegen.

"Ga je nou oprotten of nog meer beledigingen naar me toe spuwen? Ik ken je wel hoor. Klootzak!" Sis ik en ruk me los. Ik ren weg en ik kijk achter me om en zie Steven achter me aan rennen. Kut. Ik begin nog harder te rennen en ren het schoolgebouw uit. Ik zie Kay daar staan, maar ik ga echt niet bij hem in de auto stappen. Hij mag er in stikken. Kut streken die hij uithaalt. Ik dacht dat hij echt van me hielt. Echte gevoelens had, dat elk meisje laat gloeien. Ik schud de gedachtes weg en ren door. Niemand is perfect. Niemand is 'hartstikke' mooi. Maar niemand begrijpt, dat het om innerlijk gaat. Hoe iemand echt is. Niemand kijkt er echt naar. Ze kijken alleen maar om hoe je er uit ziet. Hoe mooi lichaam je hebt. Of je mooie rondingen hebt. Of je een mooie egale huid hebt zonder puisten en bulten. Niemand is perfect. Ieder persoon heeft wel iets, wat zich niet 'hartstikke' mooi maakt. Ik heb niet door dat ik ineens stil sta en dan Steven heel dicht bij me is. Ik probeer nog te rennen, maar mijn benen voelen zo zwaar. Het lijkt wel lood. Lood in mijn schoenen. Mijn zicht wordt ook langzaam waziger. Ik rol met mijn ogen, maar dat heeft helemaal geen nut. Ineens flitst het zwart en val ik neer. Ik hoor geschreeuw, maar dat is denk ik van blijdschap, want niemand vind mij een goed persoon. Niemand...