I can not leave you alone

Hoofdstuk 45

**Sky**
Ik weet niet wat ik moet doen. Ik hou van hem, maar aan de andere kant ben ik bang. Bang dat hij me weer gaat dumpen voor iets doms. Ik slaak een zucht en er stromen langzaam weer nieuwe tranen. Ik weet het niet. Ik weet het serieus echt niet meer. Ik sta langzaam op en pak mijn mobiel. Ik heb heel veel gemiste oproepen. Vooral van Marlon en de andere meiden. En ééntje van Kay. Hij was zeker verkeerd verbonden, want hij wilt me toch miet meer zien?

"Schat?!" Mijn moeder onderbreekt mijn gedachte.

"Wat is er?!"

"Er is iemand voor je!"

"Wie is het?!"

"Kay!"

"Zeg maar dat ik er niet ben!"

"Sky, hij heeft je allang gehoord!"

"Stuur hem weg mam! Ik wil hem niet spreken!"

"Oké schat!"

Ik slaak een zucht en plof met mijn rug op bed. Ik staar maar het witte plafond. Waarom ik hem heb weggestuurd? Omdat ik rust nodig heb. Ik ben door alles, heel erg door de war. Ik weet soms niet of ik echt honger heb of niet. Ik slaak een zucht en sta op. Ik loop naar mijn kledingkast en open het. Ik pak een joggingbroek en een veel te grote trui. Ik kleed me om en doe mijn pruik in een knot. Ik doe een paar plukken naar beneden, want anders zie je de spelden van de pruik. Ik ruim de vuile was op en kijk uit het raam. De auto van Kay staat er niet. Misschien heeft hij het aan de gezet? Ik weet het niet. Ik verlaat mijn kamer en wandel de trap af. Ik stop halverwege en kijk de woonkamer in. Gelukkig, Kay is weg. Ik wandel verder de trap af en loop de woonkamer binnen.

"Waar heb je die pruik vandaan?" Ik draai me om en zie mijn moeder mij bewonderend kijken.

"Van Hannah." Zeg ik trots. "Deze was van haar zieke zus en ik mocht deze pruim hebben. Moeder glimlacht en knuffelt me.

"Nog steeds trots op mij dochter."

"Dankje mam."

"Maar Sky, even over toenet." Ik laat haar los en kijk haar aan.

"Waarom was Kay hier? Hij zag er niet bepaald vrolijk uit."

"Hij heeft mij ook niet bepaald 'vrolijk' gemaakt."

"Wat is er gebeurd?"

"Drama tussen ons. Enorme drama." Moeder knikt begrijpelijk.

"Wil je er een andere keer over praten?" Ik knik hevig

"Graag."

"Het komt goed." Ze geeft me nog een knuffel. "Ik meen het."

"Dankje, maar heeft Kay nog verder iets gezegd?"

"Dat hij dringend met jou moest praten. Verder niets." Zegt moeder en ik knik. "Maar ontspan maar. Als je er echt klaar voor bent, ga je praten met Kay en dan kunnen jullie vast samen op een oplossing komen."

"Ik denk het wel mam. Dankjewel." Moeder steekt haar duim op.

"Top!"

Ik voel mijn mobiel tillen en pak mijn mobiel op. Kay belt. Ik laat het aan mijn moeder zien.

"Adem diep in en adem diep uit." Ik doe wat ze zegt.