I can not leave you alone

Hoofdstuk 31

**Sky**
"Hoezo zou ik met hem willen praten?" Vraag ik en kijk hem aan.

"Hij snauwt iedereen af en als je tegen hem in gaat, dan slaat hij jou in elkaar." Ik bekijk de schrammen op het gezicht van Steven.

"Dan snauwt hij mij ook af." Zeg ik droog en pak een appel uit mijn tas en neem er een hap van.

"Dat weet ik niet zeker, maar er is een kans dat hij wel rustig bij jou blijft." Ik schud mijn hoofd.

"Ik wil hem vermijden." Zeg ik emotieloos. "Hij doet mij pijn, dan doe ik het terug."

"Maar Sky, zie je niet hoe kapot hij is?"

"Ik ben net zo kapot als hem." Zeg ik geïrriteerd.

"Alsjeblieft Sky." Smeekt Steven. "Praat met hem." Ik kijk naar de meiden en zie ze knikken..

"Vooruit." Geef ik me over. "Waar is hij?" Steven haalt opgelucht adem.

"In de kamer van de corrector." Zegt Steven en ik. Steven loopt dan weg.

"Je moet het echt doen." Zegt Hannah. "Hij is een klootzak, maar hij houdt echt van je. Jullie kunnen misschien toch vrienden worden." Ik knik en sta op.

"Laat je tas hier." Zegt Lea. "Wij passen er wel op." Ik knik vriendelijk en verlaat langzaam de aula. Ik loop richting de kamer van de corrector en ik tuur uit het raam. Ik zie dat Kay huilend zijn hoofd in zijn handen verbergt. Ik vind het toch wel zielig. Ik open langzaam de deur en meteen kijkt Kay om. Hij staat op en springt op me af. Hij slaat zijn armen om me heen en legt zijn hoofd op mijn schouder. Ik voel mijn shirt nat worden door de tranen.

"Sky." Fluistert Kay zachtjes, maar ik negeer hem. Mijn moeder zegt dat ik hem moet vergeten, dus ga ik hem ook vergeten. Hoe? Dat is nog steeds vaag. Ik hou van hem, maar ik ben nog steeds in trauma door zijn actie. Ik weet niet of ik hem nou moet vergeven of vergeten. Kay trekt zich langzaam terug en kijkt me aan.

"Ik wil je terug." Smeekt Kay.

"Ga naar Kimberly toe." Zeg ik zacht. "Zij kan je wel alles geven inplaats van ik." Ik draai me om en wil weglopen, maar Kay houdt me tegen.

"Laat me los!" Schreeuw ik. Ik wurg mijn arm los en draai me weer om.

"We moeten elkaar vergeten." Zeg ik streng. "We kunnen niet samen zijn." Ik voel mijn hart van binnen breken, maar ik moet er mee leven.

"Maar Sky i-"

"Geen maar." Onderbreek ik hem. "Ga terug naar Kimberly en ga alles aan haar geven wat je hebt. Zij is veel knapper dan ik. Sterker dan mij. Beter rondin-" Kay onderbreekt me door zijn lippen op de mijne te drukken. Hij slaat zijn armen stevig om me heen en trekt zich daarna terug.

"Ik weet het niet meer." Zeg ik zacht en wurg me onder zijn armen vandaan. Ik ren snel weg, zodat hij me niet kan pakken. Ik moet hem vergeten, ook al hou ik kapot veel van hem.

~Vrijdag-

Na lange dagen, is het vrijdag. De lessen waren saai en Kay heeft me tot nu toe met rust gelaten. Ik vind het fijn, maar moet er aan wennen. Op zaterdag komen mijn ouders mij ophalen en ga ik bij mijn ouders wonen. Ik ben bezig om mijn spullen in vuilniszakken te doen. De mensen doen nu allemaal aardig, maar dat komt vast door die volgers op Instagram. Rare mensen. Ik heb er al bijna honderdduizend volgers in zo korte tijd! Ik heb mijn profiel nu open staan en de mensen die ik haat, heb ik geblokkeerd ook Kay. Er zal vandaag een feest zijn, maar heb er verder niks over gehoord, dus ik ben toch van plan, om niet te gaan. Ik zet de laatste zakken in de gang. De rest van de spullen, doe ik morgenochtend wel. Ineens gaat de bel. Ik loop richting de voordeur en open de deur. Ik zie Hannah en Lea daar staan.