**Kay**
"Kay wakker worden!" Hoor ik mijn moeder roepen en langzaam open ik mijn oogleden.
"Kom naar beneden! We moeten je heel iets dringends vertellen." Ik stap mijn bed uit en doe een zwarte joggingbroek aan met een basic wit shirt. Ik open de gordijnen en meteen wordt ik bijna verblind door het felle licht. Ik knipper een paar keer en verlaat mijn kamer. Ik wandel de trap af en zie mijn ouders aan de keukentafel zitten. Ik kom bij ze zitten.
"We hebben slecht nieuws." Ik slik.
"Blijf alsjeblieft rustig." Zegt vader dringend. Ik knik.
"Sky." Begint moeder en ze schraapt haar keel.
"Wat is er met Sky?" Vraag ik verward. Ze slikken. Er is iets aan de hand. Ik voel het gewoon.
"Vertel het!" Zeg ik dringend. Ik zie hun twijfelachtig naar elkaar kijken.
"Alsjeblieft vertel het!" Ik verhef mijn stem en sta op. Ik kijk hun strak aan.
"Als jullie het niet vertellen, kan ik ook beter weggaan." Ik draai me om en loop weg.
"Sky is overleden!" Ik stop abrupt met lopen en draai me om. Ik kijk in de betraande ogen van mijn ouders.
"Dat is niet waar." Sis ik en ik kom weer bij hun aan tafel zitten.
"Sorry Kay, dat is het toch wel."
"Laten we haar bezoeken" zegt moeder. "Over paar dagen wordt ze begraven." Ik slik. Het is toch waar.
-
We komen aan bij het ziekenhuis en met trillende benen, loop ik richting een grote kamer.
"Hier ligt ze." Zegt de zuster. Mijn ouders wouden niet verder, maar ik wel. Ik moet en wil haar zien.
Ik loop langzaam naar binnen en zie haar liggen. Bleek. Ik loop naar haar toe. Zo bleek is ze niet. Mijn zusje was nog bleker als haar, toen ze overlijd. Ik pak de hand van Sky vast en geef en knijp er in. Ze kan niet dood zijn. Dat kan gewoon niet. Ik laat mijn vinger glijden langs haar lippen. Ze voelen koud aan. Minder vol, dan dat ze eerst waren.
"Dit kan niet." Mompel ik en druk een kus op haar wang.
"Ik mis je Sky." Ik laat mijn vinger langs haar kaak glijden. Ik weet niet wat ik me nu moet beseffen. Ik moet het maar echt realiseren.
Sky is niet meer bij me..
~3 dagen later~
Vandaag is het de dag. De dag dat Sky begraven wordt.
Bij de meeste meiden die ik verlaat, zet ik me overheen, maar bij Sky? Néé, dat niet. Ik mis haar zo ontzettend erg. Ik ben niet meer de oude 'ik' die ik toen was. Meestal verander ik wel, als ik naar de club ben geweest, maar ik duwde de meisjes gewoon bij me weg. Mijn vrienden missen de oude 'ik' ook. Ik was toen vrolijk. Grappig. Ik slaak een zucht en doe mijn stropdas recht. Ik kijk in de spiegel en haal een hand door mijn haar.
"Je kan het Kay" fluistert de stem van Sky in mijn hoofd. "Ik geloof in je."
"Kay kom je?!" Langzaam wandel ik de trap af en loop naar mijn ouders toe. Hun gaan ook mee. We verlaten langzaam het huis en lopen richting de auto. De allerlaatste keer, dat ik Sky echt kan zien. Helaas levenloos.
-
"Kay mag naar voren komen." Iedereen klapt in zijn handen en ik sta op. Mijn moeder geeft me een klopje op mijn schouder en mijn vader doet precies hetzelfde.
"Je kan het zoon." Ik loop het podium op en haal het papiertje tevoorschijn. Ik schraap mijn keel en begin met voor te lezen.
"Sky,
Het meisje waar ik eerst de pik op haar.
Het meisje, waar ik op wedde.
Het meisje waar ik toen echte gevoelens voor kreeg.
Jij steunde mij.
Ik steunde jou.
Wou jij iets niet?
Dan hielp ik jou.
Bleef je niet rustig?
Dan kalmeerde ik je.
Je was boos op mij.
Ik bied mijn excuses aan.
Ik wou zo graag dat je langer bij me bleef.
Dat ik je kon vasthouden
en zeggen dat alles goed komt.
Maar helaas,
het einde kwam snel.
Ik realiseer me nog steeds niet, dat je er niet bent.
Het voelt zo.
Ik weet het niet waarom.
Maar Sky,
ik weet niet of je dit hoort,
maar,
ik hou ontzettend veel van jou.
En dat blijf ik nog steeds doen.
Liefs,
Kay" iedereen is stil. En dan beginnen ze te klappen. De ouders van Sky hebben tranen in hun ogen. Zelfs mijn moeder huilt. Dit is de eerste keer, dat ik zo iets voorlees aan mensen. Bizar, maar ook fijn. Ik stap het podium af en geef mijn ouders een dikke knuffel.
-
Sky is net begraven en iedereen is al weg. Alleen ik ben hier. Alleen. De tranen stromen over mijn wangen. Waarom is ze dood? Waarom?
Ineens hoor ik gegil.
Gehuil.
Geschreeuw.
Geroep.
Ik spits mijn horen en kijk goed om me heen. Het blijft door gaan en dan concentreer ik me op het graf van Sky..
JE LEEST
I can not leave you alone
Romansa"Ik heb spijt." Ik kijk hem vragend aan en zie tranen in zijn ogen. "War voor spijt? Je hebt me nooit gemogen, je hebt me altijd beledigd en nu kom je op je het laatste moment met 'spijt'?" Ik zie hem langzaam zijn tranen wegvegen en mij bezo...
