I can not leave you alone

Hoofdstuk 35

**Kay**
"Sky!" Schreeuw ik in paniek en ren met pijnlijke schrammen op mijn knieën naar haar toe. Ze ligt bewusteloos op de grond. Dit doet me serieus veel pijn. Veel meer, dan mijn eigen wonden.

"Sky!" Schreeuw ik weer en ik hurk naast haar neer en pak haar hand vast. Ik verstrengel mijn vingers in die van haar en geef er zachtjes knepen in.

"Verlaat me niet!" Zeg ik hysterisch met tranen in mijn ogen. Ik hoor haar wat zacht murmelen, maar ik kan er niks van begrijpen.

"Sky!" Schreeuw ik. "Zeg iets tegen me!" Ik pak haar vast en begin haar heen en weer te schudden. Ze geeft geen enkele reactie. Geen enkele.

"Sky!" Ik zie langzaam een menigte met mensen naar ons toe lopen en mij proberen te kalmeren, maar kalm, wordt ik niet. De ambulance wordt gebeld en nog steeds zit ik met heel veel paniek.

-

En hier zit ik dan. In de wachtkamer van het ziekenhuis. Al drie uur lang. Met pijn. Heel veel pijn. Ik heb alleen maar schrammen en een wond bij mijn hoofd en verder valt het mee, maar Sky? Ik slaak een zucht en verberg mijn hoofd in mijn handen. Was ik mag geen grote klootzak. Ik wil zo graag een jongen zijn, die goed voor Sky kan zorgen. Een jongen die haar wensen kan vervullen en haar dol gelukkig kan laten maken. Ik slaak een zucht en kijk om me heen. Het is stil. Heel erg stil. Ik hoor alleen maar mijn eigen ademhaling.

"Kay Cooper." Ik draai me om en zie de dokter seinen dat ik mee mag lopen. Ik knik en sta op. Ik loop naar hem toe. We lopen naar een lege kamer en hij stopt. Ik loop de kamer binnen en hij ook. Hij gaat aan de tafel zitten en ik ga tegenover hem zitten.

"Sky Woods. Een sterke meid." Begint de dokter en ik kijk hem gespannen aan.

"We moeten bekennen, dat ze het niet meer gaat halen." Ik sta meteen op en kijk hem strak aan.

"Hoezo gaat ze het niet redden?" Vraag ik in paniek.

"De kankercellen heeft zich vermenigvuldigd en door het ongeluk, is haar lichaam niet meer te redden. Ze moet het opgeven. We kunnen niks meer voor haar doen. We hebben haar geopereerd, maar we denken dat dat niks met haar doet."

"Ik wil haar zien." Snauw ik. "Nu!" 

"Loop maar mee." Ik knik en loop met hem mee.

-

We komen bij de kamer van Sky aan en de dokter loopt meteen weg. Ik loop de kamer binnen en zie een zwakke Sky in het bed liggen. Ik pak een stoel en ga naast haar zitten. Haar ademhaling laag.

"Sky." Fluister ik zacht en streel over haar wang.

"Verlaat me niet." Zeg ik met tranen in mijn ogen. "Ik kan niet zonder jou, ook al heb ik jou zoveel dingen aangedaan."

"Ik-" Ze onderbreekt mij, door haar oogleden te openen. Haar prachtige ogen ontmoeten de mijne. Meteen smelt ik. Door haar ogen.

"Ga alsjeblieft." Fluistert ze zachtjes.

"Waarom zou ik?" Ze kijkt me aan.

"Ik was misschien dood." Zegt ze schor en ze slikt.

"Ik kom er niks aan doen. Jij kon er niks aan doen maar-"

"Ga je zeggen dat het de schuld van Kimberly is?" Ik schud mijn hoofd.

"Ik was door de war en let toen niet op." Ze knikt zachtjes en staart voor zich uit.

"Ik ga het niet overleven."

"Dat zeggen ze, maar ik geloof er niks van."

"Ik geloof jou niet." Ik slaak een zucht en kijk haar aan.