I can not leave you alone

Hoofdstuk 46

**Sky**
"Hey." Zegt hij zachtjes en haalt achter zijn rug een bos met rode rozen tevoorschijn. Mijn lievelingsbloemen.

"Hoe wist je dat dat mijn lievelingsbloemen zijn?" Kay grijnst.

"Omdat ik je goed ken." Ik glimlach en hij zet de rozen in een vaas. Hij loopt naar een kraan en doet er water in. Hij pakt een stoel er bij en gaat naast me zitten.

"Het spijt me, dat ik zo bot tegen je deed." Ik knik en staar uit het raam.

"Het was niet de bedoeling Sky. Echt niet." Ik zeg niks.

"Sky." Zegt Kay zacht, maar ik negeer me. Ik weet niet welke woorden ik moet gebruiken.

"Alsjeblieft, praat tegen me." Ik blijf maar uit het raam staten, maar ineens tilt Kay voorzichtig mijn kin naar zijn kant toe, zodat ik hem aankijk.

"Ik weet niet wat ik allemaal moet doen Sky. Het is gewoon het beste als we uit elkaar gaan." Ik slaak een zucht en laat een paar tranen over mijn wangen rollen.

"Het is zwaar voor ons allebei." Kay veegt de tranen met zijn vinger onder mijn ogen weg.

Het blijft even stil. Heel erg stil.

"Kay." Kay kijkt me bezorgd aan.

"Ik geef het op."

"Wat bedoel je daar mee?"

"Ik wil niet meer vechten voor de ziekte. Ik wil gewoon weg. Als ik weg ben, heb ik geen pijn meer." Kay pakt mijn hand vast en knijpt er zachtjes in.

"Je kan het wel Sky!" Hij slikt. "Echt!"

"Nee Kay, ik kan het niet." Ik slik. "Ik strijd en strijd en elke keer die godverdomme pijn die terug komt. Ik sterf liever Kay. Echt."

"Ik kam niet zonder jou Sky! Echt niet!"

"Kay, dat kan je wel." Ik slik. "Echt. Je wordt één keer dronken en je bent me vergeten."

"Ook al ben ik misschien dronken, altijd blijf jij in mijn gedachte Sky. Ik mis 'ons' samen zo erg."

"Ik ook."

"Waarom geef je me geen kans?"

"Als ik dood ga, doe ik je pijn."

"Natuurlijke op het pijn, als je me verlaat, maar het doet nog zeerder, als ik jou, niet meer als 'vriendin' kan beschouwen." Ik zucht.

"Kay, ik wil jou geen pijn doen."

"Dat doe je toch ook niet?"

"Als ik je verlaat wel."

"Sky, je krijgt binnenkort je chemo weer. De dokters weten wat ze doen. Ik ga echt janken als je weg gaat en ook als ik je niet mijn vriendin kan noemen." Ik slik en laat nog meer tranen over mijn wangen rollen. Ik veeg ze langzaam weg.

"Ik ga naar de wc." Ik knik en Kay loopt weg. Ik open de la van een nachtkastje en zie daar een schaar liggen. Mooi. Ik pak die schaar en knip het infuus door. Ik stap het bed uit en voel de duizeligheid op komen. Bah. Ik blijf een paar seconden zitten en sta dan op. Ik verlaat de kamer en kijk om me heen. Ik zie Kay uit de wc lopen. Snel ren ik naar de andere kant, in de hoop dat hij me niet heeft gezien. Ik begin de trappen af te rennen en verlaat het ziekenhuis. Voor mij doen, heb ik op zich een best goede conditie, voor een zwak mens.

-
Ik ren met moeite het bos in. Mijn benen voelen als lood. Moe en uitgeput laat ik me op een bankje zakken en trek de rest van infuus uit mijn arm, wat een beetje zeer doet. Ik gooi dat stukje in de prullenbak en kijk om me heen naar het prachtige bos. Rustig. Fijn.

"Sky!" De stem van Kay verbreekt mijn gedachte. Ik sta op en kijk om me heen. Hoe weet hij in hemelsnaam dat ik hier ben?

"Omdat je hier altijd komt, als je verdrietig bent." Fluistert een stem in mijn hoofd, die gelijk heeft. Ik scan om me heen en zie Kay zoekend om zich heen kijken. Langzaam sluip ik weg en begin te rennen.

"Sky!" Ik ren en ren en zoek in paniek een boom met grote takken. Ik zie er eentje en begin in een boom te klimmen. Ik klim steeds hoger en hoger. Ik voel de angst op komen. Ik kom aan bij de bladeren en ga zitten. Zo doodstil mogelijk, kijk ik om me heen. Ik kijk naar beneden en zie Kay onder de boom staan. Ik probeer geen enkel geluid te maken en kijk maar Kay die zoekend om zich heen kijkt.

"Sky!" Ik schrik, en sla een hand tegen mijn mond aan. Ik hoop dat hij me niet ziet, maar helaas, hij kijkt mijn richting op. Hij zucht opgelucht, maar zo opgelucht als hem, ben ik niet. Opeens voel ik een hand op mijn arm. Ik schrik en val naar achter. Kay pakt mijn hand vast.

"Steek je andere hand uit." Ik steek langzaam mijn ander hand uit en meteen pakt hij die hand. Hij trekt me omhoog en zet me op schoot.

"Prinsesje toch. Waarom ben je weg gelopen?" Kay veegt de plotselinge tranen onder mijn ogen weg.

"Waarom ben je me gaan achtervolgen?"

"Omdat ik niet wil dat je sterft." Ik kijk hem verward aan.

"Waarom mag ik het ziekenhuis niet gewoon verlaten?"

"Omdat ze je beter willen maken Sky. En ik wil ook dat je beter wordt." Ik kijk hem kort aan en kijk dan weer weg.

"Prinses, ik wil niet dat je gaat." Ik wil me uit zijn armen bevrijden, maar hij versterkt zijn grip.

'Prinses, blijf rustig." Kay wrijft mijn zijn hand over mijn wang.

"Waarom blijf je niet rustig?" Kay drukt een kus op mijn voorhoofd.

"Kom, we gaan terug."

"Je bedoelt dat jij terug gaat." Kay schud zijn hoofd.

"Samen." Voordat ik iets kan zeggen, tilt Kay me op zijn rug. Ik slaak een kleine gil, maar herstel me snel weer. Langzaam klimt hij met mij op zijn rug, de boom uit. Hij zet me weer op de grond en kijkt me aan.

"Waarom kunnen we niet opnieuw beginnen?" Ik haal mijn schouders op. Kay pakt mijn hand vast en kijkt me aan.

"Vertel me wat je dwars zit."

"Je stemmingswisselingen. Ik weet dan niet of je echt van me houdt of niet.  Sorry Kay, maar dat kan ik echt niet uitstaan."

"Maar mij kan je toch wel uitstaan?" Ik lach.

"Misschien." Ik bloos.

"Je bent echt schattig als je bloost, wist je dat?" Ik schud mijn hoofd.

"Ik ben niet schattig, geloof me."

"Ik geloof je niet, omdat ik mezelf geloof." Ik lach.

"Eigendunk."

"Maar wel jouw eigendunk." Ik lach en sla hem speels tegen zijn borstkas aan.

"Maar Sky, even serieus." Ik kijk hem aan.

"Ik wil je terug Sky, ook al moet ik er een hoop voor doen." Kay drukt een kus op mijn lippen.

"Weet je het zeker?" Kay knikt hevig,

"Alleen omdat ik super veel van je hou en je nooit meer kwijt wil." Ik bijt op mijn onderlip.

"Sexy hoor." Ik bloos.

"Kleintje toch." Kay drukt me tegen zich zelf aan.

"Dus, proberen we opnieuw?"

"Ja." Kay laat me los en kijkt me bewonderend aan.

"Echt?" Ik knik.

"Ik miste je wel, toen we niet meer samen waren." Kay glimlacht en drukt een kus op mijn wang.

"Ik hou van jou."

"En ik misschien van jou."