Rock Bottom (#Wattys 2018)

Chapter 44

Nanginginig ang aking katawan dahil sa nakikita ko ngayon. Ang baril na hawak ni Dad na may bahid pa ng dugong tumalsik. He killed himself. Why did he fucking killed himself?!

Halos mapaluhod ako sa sahig dahil ko na kaya ang mga nangyayari sa buhay ko. Sunud-sunod na pulis ang pumasok sa loob ng kwarto ni Dad. Narinig ko pa ang tunog ng ambulansya sa labas.

"Ma'am, lumabas na po kayo." Hila sa akin nung isang pulis pero nagpupumiglas ako.

"Bakit namatay siya?!" Pagwawala ko. Nagmadali akong lumapit kay Dad na inaalis sa kama. Niyakap ko siya kahit puro dugo na siya. Pilit nila akong nilalayo at hindi ko akalaing si Josh pala yung natulak ko na umaawat.

Mabilis akong tumakbo palabas ng kwarto ni Dad. Hinugot ko yung baril ko sa purse ko at kaagad na sumugod sa kwarto ni Mom. Hinanap ko siya sa loob pero nakita ko siyang nasa balkonahe. Tahimik siyang nakapikit do'n kaya dahan-dahan kong itinutok sa kanya yung baril.

My emotions says to shoot her now. But, someone's stopping me. I can't even pull the trigger 'til she turned around to me. I can't see any smile on her lips. Just pure cold stares.

"My dear Sarr-"

"All these fucking years of pain, Starry. You're the one who did these bullshits!" Ngayon ay kumurba ng isang ngisi ang labi niya.

"I am not the one who did this, Sarr." Seryosong sabi niya. "We're all part of this chaos. All of us are involved here. Lalo na ikaw."

"Then, why did you killed him?! Why did you fucking killed him?!" Umaagos na ang luha ko nang isigaw ko yo'n.

"Don't act like you still fucking love him, Sarr Antha! You pity him that's why you're doing your best to kill us! You're turning into a monster." Hindi ako makapaniwala sa sinabi niya. "Na sa'yo naman na ang kapatid niya. Hindi pa ba siya sapat na ipinagpalit-"

"Kill all of you? Hindi naman magsisimu-"

"Hindi magsisimula ang lahat nang ito kung hindi sa kagagawan ni Silvestri, Sarr!" Lumapit siya sa akin pero nanatiling nakatutok sa kanya ang baril ko. "You're going to kill your own mother to fight for Selroms. Sa tingin mo, sino talaga ang may kagagawan nito?!"

"Kayo-"

"Hindi!" Inagaw niya sa akin yung baril ko at hinagis kung saan. Nakatikim ako ng malakas na pagsampal galing sa kanya. "Nanay mo ako. Dapat naniniwala-"

"Ang totoong magulang ay hindi kayang traydorin ang sariling anak!" Nagulat ako nang hawakan niya ang panga ko kaya napabuka yo'n. Masyado siyang malakas pero hindi halata sa itsura niya.

"Alam mo kung sino ang may kagagawan nito, anak?" Madiin niyang tanong. "Yung kasintahan mong namatay. Bakit parang wala kang naaalala na nangyari noon?!"

"Hindi na kailangan alamin ang nakaraan!" Tinulak niya ako kaya napahiga ako sa sahig. Umubo-ubo ako at tumingin ng masama sa kanya.

"You don't remember anything yet you don't have amnesia." Seryosong sabi niya. "But, you really wanted to erase your memories."

"How can I erase my memories-"

"As your mother, I let you tortured by Janina. You can't remember a half of your memories. Ang alam mo lang ay yung namatay si Silvestri pero hindi mo maalala ang iba."

"But, you really wanted me to die, aren't you?"

Ngumisi siya, "No, Silvestri wanted you to die." Sa sobrang galit ko ay sumugod ako sa kanya at tinulak siya sa lamesang babasagin. Nagkalat ang mga bubog sa sahig at patuloy ako sa pagsuntok sa kanya.

Nanlaki ang mata ko nang may hawak siyang bubog para isaksak sa akin. Mabilis kong pinigilan yo'n ng palad ko kaya napasigaw ako ng malakas nang magdugo yung kamay ko dahil bumaon yung bubog do'n.

"Hindi mo ba alam na kapag pinatay mo ako ay kalaban mo narin ang hustisya?" Mapang-asar niyang tanong. Bigla uminit lalo yung ulo ko kaya hinila ko ang kanyang buhok at tumayo ako para makaladkad siya.

"May karapatan akong patayin ka!"

"Sana pinatay na pala kita noong bata ka pa." Pwersahan kong siyang tinulak sa balkohe at nakita ko ang pagdugo ng kanyang labi. "Hindi ko akalaing mismo anak ko ang makakalaban ko."

Nakita ko sa sahig ang baril ko kaya pinulot ko yo'n at tinutok sa kanya. Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang kamay at ngumiti.

"Ikaw narin ang nagsabi noon na kalabanin ko kahit sino, kahit pamilya ko."

"Bago mo ako patayin..." tumingin siya sa kalangitan at pumikit. "Gusto kong malaman mo na ginagawa namin 'to para maligtas ka." Nagtiim bagang ako.

"Iligtas? Hindi ito ang paraan ng pagliligtas ng-"

"Lumaki ka sa mayayamang tao at alam mong dahas ang paraan ng kaligtasan nating lahat." Nanlalaki ang mata ko nang humugot siya ng baril at itinutok sa akin. "Kaya pagpapahingahin nalang din kita."

"Sarr, yuko!" Napayuko ako at nakita ko si Hanz na may mga kasamang tauhan niya at pinaulanan ng bala si Starry. Pero, nanlaki ang mata ko nang tumalon siya mula rito.

Pinatigil ko sila at tumakbo sa balkonahe. Nakita kong may mga tauhan siyang nagaabang do'n at umalis na sila ng tuluyan. Galit kong sinuntok yung pader. Sana hindi ako nagpadala sa mga sinasabi niya. Kahit baliktarin mko ang mundo, mamamatay parin siya!

"Hanz!" Mahigpit ko siyang niyakap at naramdaman kong hinalikan niya ang ulo ko. "I didn't know you're going here."

"I told you, hindi ko hahayaang mag-isa kang pumunta rito. Knowing your Mom, she has a way to escape every time." Sinenyasan niya yung mga tauhan niya na mag-ikot sa mansyon.

"Si Nanay at Josh?" I asked.

"Binabantayan na sila ng mga tauhan ko." Tinignan niya ang buong katawan ko at nakita ko ang galit sa mata niya. "Did that bitch hurt you?"

"Kinda." I faked a smile. Inalalayan niya akong umupo sa kama at kumuha ng first aid kit.

"Ang lakas talaga ng loob mong makipagbugbugan." Natawa nalang ako sa sinabi niya at diniin yung bulak sa sugat ko pero wala akong reaksyon. "Manhid ka ba?" Natatawa niyang tanong.

"Manhid ba ako kung hindi ko malaman na gusto mo ako." I stuck out my tongue at nagulat ako nang halikan niya ako bigla sa labi. Yung tipong agresibo kaagad ang kanyang galaw.

"Baby..." he looked at me into my eyes. "Your grandma asked me."

"What she asked?" Nakita ko ang pag ngiti niya ng sobra. He even chuckled then hold my chin.

"She asked if we will get married." Naramdaman kong pumula ang buong mukha ko sa sinabi niya.

"Anong sinagot mo?" He kissed the back of my hand and still looking into my eyes. My heart's racing so damn fast.

"I didn't answered her." Ngumuso ako. "Because, silence means yes." Kinurot ko ang ilong niya dahil akala ko ayaw niya akong pakasalan. "We kissed and made love. Pero wala naman tayong relasyon."

Natawa naman ako. "Tapos?" Nagulat ako nang lumuhod siya sa harapan ko. Halos magwala ako sa ginawa niya, lalo na't may ilabas siyang lalagyanan ng singsing.

"Will you marry me and love me for the rest of your life, Sarr Antha Sartorius?" I just gave him a smile and didn't answer him. "You will not?"

Natawa ako at niyakap siya ng mahigpit. "You said a while ago that silence means yes." Ngumuso siya nang sabihin ko yo'n.

"Ano nga?" Pag-uulit niya.

I kissed him passionately and whispered... "Yes, I will marry you." Then, he put the ring on my ring finger and kissed him again.