EX with Benefits (Secrets & Lies) (EWB #2)

Forty Nine : Final Chapter

Chapter Forty Nine : Final Chapter

ARKISHA'S POV

"Anong sabi ng doctor? Kamusta raw ang apo ko? Bakit hindi pa din nila dinadala ang apo ko rito?"

Boses ni Mama yon. Nananaginip ba ako?

Bakit nga ba hindi pa dinadala sa akin ang baby ko?

Anong nangyayari?

"Paano natin yon sasabihin kay Ate?"

I don't think this is a dream. Boses ni Ian yon.

Naramdaman ko na may humawak sa aking kamay. Pinilit kong imulat ang aking mga mata. I need to know what is happening.

"Adam?"

"Kamusta ka?" tanong ko.

"Nasan ang baby ko?"

Bakit niya hinihigpitan ang kapit sa kamay ko?

"Adam?? I want to see her. I want to see my baby."

Bumibilis na ang tibok ng puso ko.

"Please.."

Inalalayan ako ni Adam papunta sa kinaroroonan ng anak namin. Pakiramdam ko mawawalan ako ng malay anytime soon sa bilis ng tibok ng puso ko.

Totoo ba tong nakikita ko? Bakit dito kami pupunta?

"Adam? Why are we going this way?"

Narating namin ang NICU at doon ko unang beses na nakita ang aming anak.

"She is sick. Kailangan niyang manatili muna rito kasi mahina ang baga niya. But she will be okay. She is strong. Mana siya sayo eh," sabi niya.

Sana nga tama si Adam. Sana mamana niya ang pagiging strong ko. Sana kaya niyang lumaban. Tanging salamin lang ang namamagitan sa aming dalawa. Gustong gusto ko siyang hawakan. Okay na sa akin kahit mahawakan ko lang ang kamay niya, pero natatakot din ako kasi ang liit liit niya.

"I wanna hug her? God! She's so tiny. Can I touch her?" tanong ko. Hindi ko sinulyapan si Adam. Ayokong ialis ang tingin sa bata. Para akong sira ulo, ngumingiti habang umiiyak.

Masaya ako kasi nakita ko siya pero naiiyak ako dahil may sakit siya at hindi ko siya mahawakan.

"I don't think so," malungkot niyang sagot.

Nawala ang ngiti sa labi ko.

"Anika," tawag ko.

Did I see her smile?

"I will call her Anika Jade," sabi ko.

I looked at Adam at nahuli ko siyang nakatingin sa akin then he smiled.

Ibinalik ko ang tingin ko sa bata and I waved at her.

"Hi Anika! Mommy and Daddy are here. Hang in there, you will be alright. Just be strong, okay?"

I know you are strong, baby. Kung kulang ang pagiging strong mo, andito ko. I will not let anything bad happen to you. Never.

Everytime I wipe my tears away, eh panibagong luha na naman ang pumapatak.

"We have to go," sabi ni Adam.

Umiling ako.

"Baby, I understand how you feel. Ako man, ayoko ng umalis sa tabi niya but visiting hours are over," bulong niya.

Fuck visiting hours.

Dapat walang ganun. Sobrang higpit nga pala sa hospital na to. Kung alam ko lang sana sa Manila na lang ako nanganak. Anak ko ang nasa loob. Dapat pwede ko siyang makita ano mang oras na gusto ko. I need to know every minute, every second kung okay lang ba siya? Kung may masakit ba? Kung napadede na ba siya? Kung umiiyak ba siya?