I married my sister's husband{Completed}

Part-1(Uni and Zawgyi)

"အဟွတ် ဟွတ် ဟွတ်။"

ချောင်းတွေ အစဉ်မပြတ်ဆိုးနေသည့်ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှ မေမေ့ကို တန်ခူးရိပ် ကျောအသာနှိပ်ပေးလျက် ထွေးခံလေးပါးစပ်ရှေ့တေ့ပေးလိုက်တော့ ထွက်ကျလာသည့် သလိပ်တွေနဲ့အတူ သွေးစအချို့။အဆုတ်ကင်ဆာသမားတွေအတွက် ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်ဆိုပေမယ့် မေမေ့ကိုထိုသို့ တွေ့ရတိုင်း တန်ခူးရိပ်မှာ စိတ်ဆင်းရဲရသည်။

"မေမေ မောနေသေးလားဟင် ကူးဘာလုပ်ပေးရမလဲ။"

သူမေးလိုက်တော့ မေမေကသူ့အား ခပ်ရေးရေးပြုံးပြလာသည်။ခေါင်းကို ဖြေးညင်းစွာယမ်းလျက်...

"မေမေသက်သာပါတယ် သားငယ်လေးရယ်။ငါ့သားငယ်လေး ပင်ပန်းနေရပြီ။မေမေ အားနာလှပြီသားလေးရယ်။"

အမေတစ်ခုသားတစ်ခုဘဝတွင် တန်ခူးရိပ်တို့သားအမိမှာ ခင်တွယ်စရာဆိုလို့ ဒီသားအမိနှစ်ယောက်ပဲရှိသည်မလား။မွေးချင်းသုံးယောက်မှာ တစ်ယောက်ကလွန်ခဲ့သည့် လေးနှစ်ကျော်လောက်တည်းက ရန်ကုန်ကိုတက်သွားလိုက်တာ ပိုက်ဆံ ပို့ရုံကလွဲလို့ အိမ်ကိုပြန်မလာ။

ကျန်သည့်အမြွှာအမမှာလဲမွေးမွေးချင်းတည်းက ဆုံးသည်မလို့ သူသာလျှင်မေမေ့အတွက်အားကိုးရာဖြစ်နေခဲ့သည်။

"မဟုတ်တာ မေမေရယ် အဲ့လိုမတွေးစမ်းပါနဲ့ ကူးမကြိုက်ဘူး။ကူးမှာပြုစုစရာ ဒီအမေကလွဲလို့ ဘယ်သူမှရှိတာမဟုတ်ဘူး။"

တန်ခူးရိပ် မျက်နှာအနည်းငယ်စူပုပ်ကာ မကျေမနပ်ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဒေါ်ရီရီဦး သူ့သားလေးကိုကြည့်ရင်း ပိုပြီးစိတ်မချဖြစ်ရသည်။တခြားယောက်ျားလေးများလို သူမသားလေးမှာ တိုကပ်နေသည့်ဆံပင်များမရှိ။ဂုတ်နားထောက်နေသည့် ဆံပင်မဲမဲအုပ်အုပ်လေးများသာရှိသည်။မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းမဲမဲလေးများကအမြဲ အရည်လဲ့ပြီးနှုတ်ခမ်းပြည့်ပြည့်ထူထူများကလဲ ဆေးမကူဘဲရဲတက်နေသေး၏။

အထူးခြားဆုံးမှာမျက်ဝန်းနက်နက်များအား အပြည့်ဝန်းရံထားသည့် ကော့ညွတ်နေသည့် မျက်တောင်ရှည်ကြီးများပင်။

ရပ်ကွက်ထဲမှမသိသည့်လူများမှာ မရီရီမှာကသမီးလေးနှစ်ယောက်လား ဟုမေးရလောက်အောင်ကို သားငယ်လေးမှာ မိန်းကလေးများထက် ပိုကြည့်ကောင်းနေတတ်သည်။