Secret love

Deel 46: Het is oké

Deel 46: Het is oké

Ariële POV

Haar vader was doodstil en keek van Frederic naar haar. Het nieuws dat ze wilden trouwen kwam totaal uit een onverwachtte hoek. Haar vader had al die tijd niets geweten over Frederic en nu stond hij voor zijn neus. Frederic legde een hand op de schouder van haar vader en gaf hem een zachte kneep.
‘Ik zal u dochter met alle respect behandelen en u hoeft zich verder geen zorgen te maken’ glimlachte Frederic
‘Jullie overvallen mij hier wel mee’ zei hij schor en teleurgesteld
Haar vader ging bibberend zitten en sloeg verslagen zijn handen in zijn haar. Ariële bukte bij zijn knieën en hoopte dat hij haar zou aankijken. Ze wilde niets liever dan zijn zegen. Ze zou dan dolgelukkig verder kunnen leven met Frederic. Dit was het enige wat ze wilde. Hij mocht haar dan misschien haten, maar zijn zegen was het enige wat ze moest krijgen. Het was een soort bijgeloof.

Ze had al geen moeder meer en het verliezen van haar vader zou ondragelijk zijn.
‘Waarom heb je mij al die tijd niets verteld?’ vroeg hij mompelend
‘Omdat ik weet hoe moeilijk jij het hebt om Arianne’ fluisterde ze schor
‘Dat betekend niet dat ik de welzijn van mijn andere dochter onbelangrijk vindt’ schreeuwde hij boos
‘Sorry’ fluisterde ze zacht
Haar vader liep als een kip zonder kop rondjes in de woonkamer. Zijn hart vocht een dubbelstrijd en hij wilde niets liever dat Ariële gelukkig was. Het was hem wel opgevallen dat ze de laatste tijd zich weer verzorgde en sinds enkele dagen weer sprak. Het waren weer mooie momenten geworden in deze donkere tijden.
‘Beloof me dat je mijn dochter nooit pijn zult doen?’ onderbrak hij de snijdende stilte
Hij keek Frederic meedogeloos en wanhopig aan. Het verlies van zijn tweede dochter zou onmenselijk zijn.
‘Dat beloof ik. Erewoord’ antwoorde Frederic

Haar vader zuchtte en streek snel een traan weg. Zijn ogen lachtte niet maar zijn mondhoeken krulde omhoog.
‘Als je het echt wilt Ariële, sta ik achter je’ stotterde hij
Ariële sprong huilend in zijn armen en teder drukte hij een lange kus op haar kruin. Ze was haar vader voor altijd dankbaar en ze kroop uit de donkere put waar ze al die tijd vastgezeten had. Uitbunding omhelsde Frederic haar vader daarna en gaf hem daarna een zak vol met gouden munten. Haar vader keek hem verbijsterd aan en wist zich geen houding te nemen met het geld. De waarde van het zakje zou hij  jarenlang voor moeten werken.
‘Ik wil dat jij je huis opknapt en voor Ariële een prachtige jurk uitzoekt’ glimlachte Frederic
Ariële veegde haar tranen van geluk weg en sloeg haar arm om haar geliefde. Dolverliefd keken ze elkaar aan en haar vader voelde de angst wegebben. De liefde tussen hun twee spatte ervan af en dit was heel anders dan met Niklaus. Zijn andere dochter was hij misschien kwijt geraakt en daarom zou hij zijn uiterste best doen voor de dochter die nu nog bij hem was.

Ze sloten de avond met veel gelach,tranen en een heerlijke maaltijd die Ariële had voorbereidt. Frederic verliet het huis in de nacht en iedereen dook gauw zijn bed in. Bij haar raam zat een klein vogeltje en het vloog weg zodra ze dichterbij stapte. Hoog boven de hemel leek de maan feller dan gewoonlijk. Ariële voelde zich nu weer somber en dacht aan de momenten samen met haar geliefde tweelingzus. Hoe zou het met haar gaan? Wanneer zouden ze elkaar weer zien? Leefde ze nog wel? Zuchtend streek ze over haar armen met kippenvel en hoopte dat ze snel herrenigd zouden worden.