True Love Sweet Lies

Chapter 50: Forgotten Love

Ilang araw na ang nagdaan simula ng huling pagkakita ni Mei kay Nate. After noong gabing 'yun ay biglaan nalang itong naglaho na parang isang bula. Walang paalam, walang pasabi.

It worries her, kahit na sinabi pa nung lalakeng nagngangalang Rahn na wala siyang dapat ipagaalala ay hindi niya pa rin mapigilan na hindi mabahala at magmabala patungkol sa misteryoso na lalakeng 'yun.

Ano ba ang tinatago nito? Bakit ayaw nitong sabihin na ito ang Kuya niya? Mahalaga ba talaga ang nawalang ala-ala niya dito? Hindi nalang ba sila pwede magsimula ulit? She can do her best to make new memories with him. Pero bakit parang ayaw nito?

Galit kaya ito sa kanya? O talaga bang galit ito sa kanya dahil sa hindi niya sinunod ang habilin nito noon?

Sino ba siya dati? Gano'n ba ka da-best ang dating siya kaysa ngayon?

Ngunit, siya rin naman... may maraming tanong dito. Can't they give each other a chance to reconcile?

Ano ang nangyari pagkatapos ng sunog? Papaano ito nakaligtas at kung bakit hindi siya nito hinanap agad? Bakit ngayon lang ito nagpakita makalipas ang halos dalawang taon na pagkakawalay nilang dalawa?

Ni minsan ba ay hinanap siya nito? Iniisip o nag-alala man lang sa kanya kung kamusta siya? Ano ang lagay niya? Parang mabibiyak ang ulo niya sa kakaisip ng mga posibleng rason at maaaring dahilan nito. Kung kailan niya natagpuan ang kapatid niya, saka naman naging komplikado ang relasyon nila.

Naibuntong hininga niya nalang ang problema at inilipat kay Lucas ang atensyon. "You knew about me Lucas right? Bakit pati ikaw ay nagtatago sa'kin?" tanong niya sa wala pang malay na si Lucas. She held his hand and brought it to her cheeks. Feeling his intensity in her skin. "I'm sorry if I was being stubborn, kung hindi lang sana ako nagmatigas sana okay ka ngayon."

Mag-iisang linggo na kasi itong tulog at walang araw na hindi niya sinisisi ang sarili sa nangyari. She was guilty and was also regretting of what she has done. Dahil sa kanya, nagaagaw buhay ito ngayon. Mahal nga ba talaga siya nito?

What was she thinking? Bakit pati ang pagmamahal nito ay kinuwestiyon pa niya? Nabaliw na rin ba siya?

She doesn't know anymore...

"I suggest you quit blaming yourself." Ika ng isang boses mula sa likuran niya. Her voice was telling her of how powerful this person who dared to interrupt her. "Words cannot be enough to express of how much you regretted the worst. It can be a lie nor a show just to make him believe you. Thus, may world filled with foolish people but you cannot deceive someone who's intention was pure and sane. They are the smartest than you ever expected them to be. If I were you, quit being a wordy and do something to stitch the opened wound of your conflicts." Her tone was reminding her how arrogant she is and her words gives her the meaning of her sincerity.

She can define her just by a lone word and that is independence. Kahit nga sa pananalita at pamamaraan ng pagbitaw ng mga salita ay masasabi na niyang wala itong kinakatakutan at sanay na sa buhay. Hindi niya ito kilala at mas lalong ngayon lang din niya ito nakita.

Tumabi ang babae sa kanya, naka-krus ang mga braso sa harap ng dibdib nito. She isn't sophisticated yet a beauty with unique attitude. Kung hindi ka open minded natural na mapagkakamalan mong tomboy ang babaeng ito. May pagka-maangas kase.

"I don't know nothing and I'm curious as well. Hindi ko alam ang dapat at tama." In short, Mei is weak. Clueless. Kung maihahalintulad sa isang hayop ang katangian niya ay para itong pusa na bago lang naipanganak. Walang ibang alam kundi ang magtago at tumakbo sa tuwing nakakakita ng ibang nilalang. Always relying to its mother for protection.