[ W A R N I N G ]
This story contains grammatical and typographical error!
|| T W E N T Y - S I X ||
Y A R A 's P O I N T O F V I E W
PAGDATING ng lunch time, sa halip na pumunta sa cafeteria para magtanghalian ay sa library ako dumeretso. Bukod sa wala akong ganang kumain ay paniguradong magkikita na naman kami ni Davon. I can't understand myself but I know this feelings are familiar. Arg, I really need to avoid him, this is not good. I don't want to get hurt again like what I've been through in the past.
Naghanap na ako ng libro na pwedeng basahin. Of course it's not about academics. Iyong book about love story lamang ang kinuha ko. Nang makahanap ay ang mapepwestuhan naman ang hinanap ko. Doon ako naupo sa pinakasulok, para malayo sa ibang nagbabasa. I don't usually read books but I'm just really bored right now so yeah.
Habang abala sa pagbabasa ay nakaramdam ako ng presensya sa aking tabi. Nung una ay hindi ko ito pinansin at nagpokus lamang sa pagbabasa. Ngunit kalaunan ay binigyang pansin ko na rin ito. And then there, Chance is sitting beside me. He's reading a historical book and when he glanced at me, I quickly turned my gaze on the book I am reading. Why on earth is he sitting beside me?
Bawal ba Yara? Of course not! Arg, malala na talaga siguro ako.
"Do you like him?"
Napatigil ako sa pagbabasa nang marinig ang tanong ni Chance. I know ako ang tinatanong niya, kami kamang naman dito at malayo sa amin ang ibang estudyante. O baka naman may nakikita siyang hindi ko nakikita? Psh, that's ridiculous.
"What do you mean?" naguguluhan kong tanong sa kaniya. Isinara niya ang librong binabasa saka tumingin sa akin gamit ang seryoso niyang mukha.
"The basketball captain. Do you like him?" Nasamid ako ng sariling laway sa kaniyang tanong. Saan naman niya nakuha iyon?
Natawa ako ng mahina, "Saan mo naman nakuha yun?" He stilled serious kaya tumikhim ako at natahimik. Masyado siyang seryoso today huh.
"Nakita ko kayo kagabi sa Japanese Restaurant. Are you two... dating?" Doon na ako nagulat. How come? Naroon din ba siya that time?
"Hindi iyon date, nag-dinner lamang kami. Walang malisya!" depensa ko at napatakip sa bibig nang napakalakas ang boses ko. Napatingin tuloy sa akin ang ibang estudyante kaya nahihiya naman akong napatawa at nag-peace sign. Gosh, akala nila date yun, that was just a plain dinner.
"It's a dinner date, then." Marahas akong napabuntong hininga at pasimpleng umirap. Ang kulit!
Ibinalik ko na lamang ang atensyon sa pagbabasa at ramdam kong ganun din ang ginawa niya. Tahimik lamang kaming nagbabasa nang biglang tumunog ang school bell. Nagkasabay pa kami ni Chance na nagsara ng libro at ibinalik ito sa kung saan namin kinuha. Nagpasya siyang sabay na raw kaming bumalik sa classroom at pumayag naman ako.
Nang makalabas kami ng library ay napatigil ako pati na rin si Chance nang madatnan namin sa labas si Davon. Nakasandal siya sa pader habang naka-krus ang mga braso. Blanko ang ekspresyon niya at wala kang mababasang kahit anong emosyon doon. Nang magtagpo ang mga mata namin ay naramdaman ko na naman na tila dinadaga na naman ang dibdib ko.
"Ahm, may hinihintay ka ba?" tanong ko wala sa oras. Pakiramdam ko ay kanina pa siya rito sa labas. Nagpakawala siya ng malalim na hininga bago sinulyapan si Chance sa tabi ko. Walang ganan niya itong tiningnan bago nagbalik ang tingin niya sa akin.
"Can we talk?" Napalingon ako awtomatiko kay Chance na siyang napatingin din sa akin. Nang magbalik ang tingin ko kay Davon ay matamlay itong nakatingin sa akin. May problema ba?
"Magsisimula na ang klas-"
"Please?" Hindi ko pa man natatapos ang mga sasabihin ko ay naunahan na niya ako. Wala na akong nagawa pa bagkus ay napabuntong-hininga at tinanguan siya. Nagpaalam lang ako kay Chance saka sumunod kay Davon na nauna nang maglakad sa akin. Naging tahimik lamang kami pareho habang naglalakad hanggang sa nakarating kamj sa may staircase ng isang lumang building.
Narito kami sa ilalim ng hagdanan. Siya ay nakasandal doon sa pader habang ako naman ay nakasandal sa may hagdanan, sa harap niya mismo. Nakakrus ang mga braso niya habang titig na titig sa mga mata ko. Hindi ko tuloy maiwasang mailang at mag-iwas ng tingin sa kaniya. Ghad, what's happening to me?
"Ahm, ano bang pag-uusapan natin?" tanong ko nang hindi siya tinitingnan. Hindi pa nakakatulong itong heartbeat ko na pabilis ng pabilis.
"Kahapon yung nerd guy and now that class president?" Ramdam ko ang paghihimutok sa boses niya nang sabihin ang mga salitang iyon. Hwat does he mean? Nakakunot noo ko siyang nilingon, nagtatanong kung ano ba ang ipinupunto niya.
"Pinagsasasabi mo?" puno ng pagtatakang tanong ko sa kaniya. Nakita ko kung paano tumalim ang tingin niya sa akin pati na rin ang pagtatagis ng bagang niya. What, ano na naman ikina-gagalit niya?
"Tsk, isn't it obvious?" Lalong nalukot ang noo ko sa kaniyang tanong. Kapagkuwan ay napairap ako, ano vang ipinuputok ng butchi nito? Ano, red days niya ba ngayon? Paano bigla-bigla nalang nagagalit akala mo inaano siya diyan, psh.
"Ang ano ba kase? Alam mo, ang gulo mo. Hindi ko alam kung ano bang kinagagalit mo riyan. Dinaig mo pa nireregla sa init ng ulo mo." Halos sigawan ko na siya sa sobrang inis ko pero ang tanging nagawa lamang niya ay samaan ako ng tingin. Arg, ayoko na.
Paalis na sana ako para iwanan siya doon dahil hindi ko na siya maintindihan. Ngunit laking gulat ko na lamang nang inisang hakbang lamang niya ang pagitan namin. Napasinghap ako nang ikulong niya ako gamit ang mga braso niya. Dahil mataas siya ay nakatingala tuloy ako ngayon sa kaniya.
"Fvck, I'm jealous. I'm fvckin' jealous, Zayara. Gusto ko, akin ka lang." Doon na ako tuluyang natigilan sa pag-amin niya. H-He's jealous? What for? Does he mean-
"Still confuse? Fine, I like you!" he then finally confessed. Ako? Heto, hindi ko alam kung anong dapat kong sabihin. Ni hindi pa nga ako sigurado sa nararamdaman ko kung gusto ko na ba siya. And then now, he's confessing right in front of me. Sa sobrang awkward ay ang tanging nagawa ko na lamang ay tumawa, like may nakakatawa sa kaniyang sinabi. Oh ghad, is he kidding me?
"Nice joke, Master-"
"Fvck, do I look like I'm kidding? D@mn it, I said I like you!" hindi na niya napagilan ang pagtaas ng boses niya. Napaiktad tuloy ako sa kinatatayuan ko dahil sa pagkagulat. He said he likes me pero bakit nagagalit siya? Nakahithit ba siya?
"Hindi ako naniniwala," nang aasar kong wika sa kaniya. Muling tumalim ang tingin niya sa akin kaya't natahimik ako. Okay, maybe he's not really in the mood.
"Then lemme prove it to you."
Hindi pa ako nakaka-react sa kaniyang sinabi nang bigla niya akong halikan. Namimilog sa gulat ang mga precious eyes ko at napakapit ako sa sleeve ng polo niya. And then when he moved his lips, doon na ako nawala sa sarili at tumugon sa halik niya. His one hand is on my nape and pulling me closer to him to deepen the kiss. While his other hand is caressing my cheek.
Pareho kaming naghahabol ng hininga nang maghiwalay ang mga labi namin. His temple rested on mine while he's staring at me. Good thing walang katao-tao na makakakita sa amin.
"Let's end this slave-and-master thing. Zayara, let me court you-no I mean I'll court you."
|| U N E D I T E D ||
©MajesticPrinces
BINABASA MO ANG
Dared to Kiss Captain | COMPLETED
Roman d'amourZayara is a type of girl na may medyo kabulastugan. Palamura at gandang-ganda sa sarili, though totoo naman iyon. Lumaki siya sa marangyang buhay pero salat sa atensyon at pagmamahal mula sa kaniyang nga magulang. Although alam niya sa kaniyang sari...
