👼 කෑදරයෝ 😈 (සම්පූර්ණයි) ✅

80-

රෑ දෙගොඩ හරි ජාමෙත් මම තාත්තාගෙ ලස්සන දිහා බලන් බලාගෙන හිටියා. තාත්තා කොච්චර පරාර්තකාමීද කියන්න අවසාන වතාවටවත් එයාගෙ මූණ පුතාට පෙන්න දුන්නෙ නෑ... එයා අක්ෂි දාන එකට ශරීරේ පූජා කරලා තිබ්බේ. ඉතින් මිනි පෙට්ටියකින් වැහුන ශරීරයක් මගෙ ගෙදර සාලෙ ප්‍රදර්ශනේ වුනා. ෆොටෝ එකෙ තිබ්බ තාත්තාගෙ මූණ දිහා බලාගෙන මම නිකන්ම නිකන් අමුනුස්සයෙක් වගෙ හිටියා.

"ආෂු... මොකද දරුවෝ මේ.. කෝ මොනවා හරි කන්න එන්න..." අක්කා මාව ලගටම ඇවිත් මට කතා කරත් මම අක්කා දිහා බැලුවේ නෑ.

"මගෙ දිහා බලන්න මගෙ රත්තරන්..." අක්කා මාව තුරුල් කර ගත්තත් මම ගලක් වගෙ... මම දන්නෙ නෑ ඇත්තටම ගිය පාර වගෙම අක්කා මට හැමදේම හංගලා මාව ඇන්දුවද නැද්ද කියන්න. එත් මගෙ අතීතෙ මාව එහෙම හිතන්න පෙළඹෙව්වා.

"ඔයා මට හැමදේම හැංගුවා ආයෙත් පාරක්.." මම වචන ගැට ගැහුවා.

"උඹ කොහොමද බල්ලො මෙච්චර ගේමක් තෝ එක්ක ගහපු මම මෙහෙම දෙයක් හංගයි කියලා හිතුවේ..." ටොපා ලගට එද්දී මම බිම බලාගත්තා.

"මනෝ... මම දන්නවා උඹ දුකින්... එත්..." ටොපා අනුකම්පා බැල්මක් දාපු තැන දිහා මම බැලුවා. යාන්තමින් ඒ ඇස් බිම වැටිලා... මම මොකක්ද කරන්නෙ නොදන්න තරමටම මාව ගල් ගැහිලා...

"එයා දන්නෙ කවදද?"
"උඹ එන්න පැය කාලකට කලින්. මමයි ඌව එක්ක ආවේ..."
"එතකොට උඹ..."
"උඹට මම මිස් කෝල්ස් අරන් ඇති. අන්න ඒ වේලාවේ..." ටොපා කියන්නෙ බොරු නෙවේ. ඌට මට බොරු කරන්න බෑ ඇස් දිහා බලාගෙන. මම අක්කා දිහා බැලුවා.

"මටත් ටොපා කිව්වේ." අහන්නත් කලින් අක්කා කිව්වා... එයා මගෙ ඔලුව අත ගානකොට මම නැගිට්ටා. මම රොබෝ කෙනෙක්ද? ශික් ආෂ් මම උඹට වෛර කරනවා...

දෙනෝ දාහක් පහු කරගෙන මම මේ යන්නෙ මොන අරමුණකින්ද? කකුල් වාරු නැතුව වැටෙයි කියලා හිතෙනවා. මම දෙව්ගෙ කොණ්ඩේ අත ගෑවා... ඉස්සර වගෙමයි කිසිම දෙයක් වෙනස් වෙලා නෑ. එයා ඔලුව උස්සලා මගෙ දිහා බලලා මගෙ බඩට නලල තියාගත්තා. මම නොඅඩා හයිය වෙලා ඉන්නවා හල්ක් අඩන්න එපා... මගෙ තාත්තා සසරෙන් එතෙර වෙන්න ඕනේ...