👼 කෑදරයෝ 😈 (සම්පූර්ණයි) ✅

48-

"මේ මුකුත් මම දැනන් වුන ඒවා නෙවේ."
"නොදැන වුනා... නොදැන... උඹව මම මේකට දැන්මේ මම වෙනුවට. එත් උඹ මාව පාවා දුන්නා."
"මම කාවවත් පාවා දුන්නෙ නෑ."
"එහෙනම්... එහෙනම් මොකක්ද මෙච්චර."
"මට මගෙම හේතු තිබ්බා විතරයි."
"හේතු.... අනේ උඹේ බම්බු හේතු. උඹ දැනන් හිටියා මෙහෙම දෙයක් අරගලෙන් වෙනවා කියලා." සක්විති අයියට මල පැනලා. උදේ කැම්පස් එද්දි ලවන් අයියව පොලිසියෙන් කුදලන් ගිහින් හොර බඩු මාට්ටු වෙලා.

"මම හිටියත් ඔතන මටත් ඔච්චරයි."
"කුප්පියෝ... උඹ දන්නවද? මම උඹට මගෙම මල්ලි වගෙ සැලකුවේ."
"උඹේම මල්ලිට වගෙ නිසාද මම අමාරුවේ වැටිලා නෑ කියලා කෑ මොර දෙන්නෙ. ආර්මාර්තකාමි කෑදරයා..." මට කේන්ති ගියා. මම කරපු දේකට නෙවේ... අපි දෙන්නා තනියම හිටපු තැනට මොකෙක්වත් ආවේ නෑ. මොකද මේක අපි දෙන්නාගෙ වැඩක් නිසා.

"ඔව්... මම ආර්මාර්තකාමි. මොකද උඹ පරාර්තකාමී නැති නිසා."
"මම පරාර්තකාමී කියලා කියන්න තරම් මම ඉස්සෙක් නෙවේ අයියෙ. මොකක් වුනත් වුන දේ මම හිතලා කරපු දෙයක් නෙවේ." මම කිව්වේ එච්චරයි මොකද තව කියන්න මුකුත් ඉතුරු වෙලා නෑ. මම බලන් ඉද්දිම සක්විති අයියා මට ගැහුවා. මම මෙතනදි අතක් වත් උස්සන්නෙ නෑ.. මොකද මට බැරි නිසා. මම කිව්වනෙ මම ගරු කරන එක මූණක් තමයි සක්විති කියන්නෙ. ගහපු පාරට මම බිම වැටුනත් මම ගනන් ගත්තෙ නෑ. රත් වෙච්ච පොළවට වැටෙන මගෙ ශරීරේ රබර් එකක් නෙවේනෙ. එත් මට රස්නේ නම් ගොඩාක් දැනෙනවා. ඇයි යකෝ බෙල්ලටම ඇදලා ඉන්නෙ ස්විටස් ටී එකක් වෙච්ච කොට එහෙම නොවුනොත්නෙ පුදුම.

"නවත්තනවා.." ඔන්න වීරයා ආවා. මම කොහොමත් නෝන්ඩියනෙ.

"තමුසෙ කවුද?" අයියා දෙව් දිහා බලපු විදිය මට අල්ලන්නෙ නෑ.

"මම කවුද කියලා දැන ගන්න ඕනේ නෑ. එත් එකක් මෙයාට අතක් උස්සන්න එපා."
"හේයි මිස්ට මට මතකයි. මූ නිතරම උඹ එක්ක ගැවසුන නිසයි කට්ටි පැන්නෙ. ඉතින්..." සක්විති අයියා දෙව් ගාවට යන යෑම මට අල්ලන්නෙ නෑ. මම සක්විති ව දන්න නිසාම බය වෙනවා. දෙව් සද්ධන්තයා වගෙ තමයි. එත් සක්විති කියන්නෙ එච්චර හොද මිනිහෙක් නෙවේ.

"මූව වැඩක් නෑ අයියෙ. අපි අපේ ප්‍රශ්නෙ බේරගමු."
"එත් ඌ ආවා... ඌ ආවේ උඹට අත දෙන්න."
"මූ අත දීලා අත අත්තරින එකෙක් අයියෙ... ඌව ගනන් ගන්න එපා." මම දෙව්ව තල්ලු කරලා කිව්වේ යන්න කියලා විතරයි. එත් එයා හෙල්ලුන් නෑ.