👼 කෑදරයෝ 😈 (සම්පූර්ණයි) ✅

22-

මම හිටියෙ තාම හොස්ටල් එක ඇතුලේ. මීටින් එක ඉවර වෙලා කට්ටිය විසිරිලා ගිහිල්ලා තිබ්බා. අපි සෙට් වෙන වේලාව බලාගෙනම හිටියෙ. එත් මට බඩට වැදුන පාර නිසාද නැත්තම් ඇත්තටම අසනීප නිසාද මන්දා බඩ ගොඩාක් රිදෙනවා.

"මනෝ... උඹට කතා කරන්න ලෝ ඇටයා බලන් ඉන්නවා." දැන් වේලාව හවස 5ට වගෙ ඇති. මම ටොපා දිහා බැලුවා.

"ඌ හිටියෙ දවල් නේහ් බං... දැන් හවස.."
"ඌ තාම ඉස්සල්ලා හිට ගත්ත තැනම හිටන් ඉන්නවා... මම හිතන්නෙ පැය 3,4ක් වෙනවා"
"මොකක්..."
"ඔව්... පව් බං..."
"උඹට අවුලක් නැත්තම් මම මේකෙ ඇතුලෙ ඌ එක්ක කතා කරන්නද?"
"ඕක මොකක්ද බං. මම ටකාව එවන්නෙ නෑ..."

ටොපාට මම හිතන්නෙ දැක්ම වැඩි. එකනෙ ගොඩාක් තැන්වල ලෙසටම ඇර ගන්නෙ. කමක් නෑ ඉතින්. මට උදව් කරනවනෙ.

මුකුත්ම සද්දයක් නෑ දොර අගුලු වැටෙන සද්දෙ විතරයි එන්නෙ... මූ මාව බෙල්ල තද කරලා මරලා දාවිද? හැබැයි එහෙම මනුස්සයා..  මම ඇස් අරින්නෙ නැතුව ඉන්න ෆට්ට ට්‍රයි එකක් දුන්නාම මෙන්න මූ මගෙ ෂර්ට් එක ඉස්සුවා...

"එහාට වෙන්න..."
"ආෂ්.... සොරි...." අරු බෑග් එකෙන් හොට් පැක් එකක් අරගෙන ඇවිත්... එක ෂර්ට් එක උස්සලා බඩ උඩින් තිබ්බා.

"දන්නවද? මිනිහෙක්ගෙ හිතක් රිද්දලා සොරි කියන වචනෙ කියන්න එපා... එක නිකන්ම නිකන් පුස්සක්..."
"මම දැනන් හිටියෙ නෑ ඔයාට අසනීප වෙලා කියලා. ඊයෙ හොදට හිටියනෙ."

"ඔව් ඔව්... තමුසෙ එක්ක අර වන්නිකරේ නොගියා නම් මට මෙහෙම වෙන්නෙ නෑ තමයි."
"ආෂ්...."
"මගෙ නම පාඩම් කරන එක නවත්තනවා දෙව්... තමුසෙ බබෙක් නෙවේනෙ..."
"ඉතින් ඊයෙ ගමනයි අසනීපෙයි අතර සම්බන්දේ මොකක්ද?"
"නොකා නොබි එකෙක්ව සතුටු කරන්න නැහුන නිසා තමයි මට මෙහෙම වුනෙ." මම මිමිණුවා විතරයි. මට දැන් නම් හිතෙනවා මම නිකන්ම නිකන් කෙදිරිගානවා වගෙ. මිනිහෙක්ගෙ අවදානය ඉල්ලලා...

"මම කන්න කතා කරා ආෂ්..."
"කතා කරපු විදිය අමතකද? නෑ නේද?"
"ආෂ්... මගෙ වැරැද්ද... මම සාවින්දි බලන් ඉදි කියලා බය වුනා."
"ඉතින් මාව අමතක වුනා."
"එහෙම නෙවේ..."

එහෙම නෙවේ, එහෙම නෙවේ.. මම හිටියෙ නිදාගෙන මට නැගිටින්න ඕනේ නෑ. මට මෙහෙම්ම නිදාගන්න ඕනේ... මම වම් අතින් මගෙ ඇස් කවර් කරගෙන හිටියෙ. මට මේ දැනෙන හැගීම වර්ග කරන්න මම දන්නෙ නෑ...