Eğer İstersen

12-2.Kısım

Merhaba:) Arkadaşlar ilk bölümlerde birkaç değişiklik yapma gereği hissettim. İlk bölümler çok uzamış ve de sıkmıştı. Bu sebeple oralarda birkaç değişiklik yaptım. Arkadaşlarım gerek olmadığını söylese de içimin rahat etmesi için böylesi daha iyi oldu. Keyifli Okumalar!

Playlist: Zeynep Casalini- Yas Uykusu
Multimedia Ekin

---

"Kıvanç!..."

Panikle ağzımdan çıkan isimle birlikte bakışlarım Ekin'i buldu. Benim aksime daha rahat bir ifadeyle bakışlarıma karşılık verirken bir adım geri giderek belimdeki elini kollarıma çıkardı. Kafasını eğip aramızdaki boy farkını giderip göz teması kurarken konuştu.

"Kıvanç burada olduğumu bilmiyor. Onun olması imkansız..." diyerek kollarımdan tutup yatağa oturmamı sağladı. Cama doğru ilerlerken "...Bekle burada" dedi. Tedirgin olduğum zamanlarda yaptığım gibi bacağım istemsizce sallanırken içimden kötü bir şey olmaması için dua ediyordum.Yeterince atraksiyonlu bir gün geçirmiştim ve daha fazlasını kaldıramazdım.

Silah sesleri kısa bir an için kesildiğinde rahat bir nefes alarak Ekin'e doğru adımladım. Dışarıya bakarken aynı zamanda da telefonda birileri ile konuşuyordu, ancak korkumun ele geçirdiği aklımı Ekin'e verip de söylediklerine odaklanamıyordum. Nihayet telefonu kapattığında elimden tutup tekrar yatağa ilerlerken "Korkma. Kıvanç burayı bilmiyor, onlar değil. Bulunduğumuz semt biraz...tehlikeli bir yer. Bu tür şeyler sık sık olur" dedi.

Gelen silah seslerinin bizimle ilgisi olmadığına mı sevineyim, yoksa birbirini öldürmekten çekinmeyen insanlarla aynı havayı soluduğuma mı üzüleyim bir karar verememiştim. Ancak yinede rahatlama hissinin bütün vücuduma yayılmasına müsaade etmiştim. Bu gün başka bir olayı daha kaldıramayacak kadar yorgun ve de bitkindim.

"Hadi uyu artık. Zor bir gündü"

Ekin'in sesiyle dikkatimi ona verirken karanlık odamda gözlerimi gezdirdim. Bunu nasıl söyleyeceğimi bilemiyordum ama karanlıktan gerçekten korkuyordum. Tek başıma asla -özelliklede o silah seslerinden sonra asla- tek başıma yatamazdım. Her ne kadar ailemi öldüren adamın oğlu olsa da ona güvenen, onu isteyen bir yanım vardı.

"İyi geceler" deyip arkasına döndüğü sırada "Ekin..." dememle tekrar bana döndü. Yanaklarım kızarırken mahcup bir ifadeyle ona baktım. "Şey...yani bu gece yanımda kalsan olur mu?... Ben bugün olanlardan sonra bu karanlık odada tek başıma uyuyabileceğimi sanmıyorum" dedikten sonra bakışlarımı ondan kaçırarak "Yani eğer istemezsen kalmak zorunda değ..." derken sözlerim Ekin'in üzerindeki tişörtü çıkarması ile son bulmuştu.

"Ne yapıyorsun sen?"

Şaşkın ifadeyle gözlerimi vücudundan ayırıp gözlerine baktığımda "Uyumaya hazırlanıyorum" dedi.

"Ciddi misin?" dedim alaylı ve bir o kadar da sert çıkan ses tonumla.

Ben hala şaşkın bir ifadeyle ona bakarken altındaki pantolonu da çıkartarak yatağa yaklaştı ve yorganın bir tarafını kaldırırken bana döndü. Beni umursamadan "Evet. Hadi susta bir an önce uyuyalım" diyerek yatağa girdi. Üzerimdeki aptal ifadeden kurtularak yatakta yatan Ekin'e yaklaşarak "Sana burada kal dediğimde yatağımda bu şekilde yatmanı söylememiştim" dedim.

"Vallaha güzelim hiç kusura bakma falan demeyeceğim, istersen kusura da bak yani. Ben böyle yatarım. Hiç öyle sırf sen korkuyorsun diye burada kalır, koltukta yatarım gibi gereksiz muhabbetlere de girmem. Keyfin bilir ister gel yanıma yat, ister git koltukta yat" diyerek anında gözlerini kapatıp uyku moduna geçti.