The Story of Us (Sollano Brothers Parents)

Chapter 30

Hindi ko pa rin ma-process hanggang ngayon. I'm married. As in, asawa ko na si Ryle.

Civil wedding lang ang naging kasal namin. Walang engrandeng gown, walang mahabang aisle na lalakaran, walang malaking crowd, walang fireworks o reception na puno ng ilaw at dekorasyon pero masaya kami. Naroon sina Lily, Achie, Jaja, Dychi, Divina, Mary, Dixon—at kahit nasa ibang bansa, naka-attend si Chester. Lahat sila pumalakpak nang sabihin namin ang "I do." Pero ramdam ko, sila 'yung mga kaibigang umiiyak sa loob, pero todo ngiti sa labas.

Napatingin ako kay Ryle habang nagsasalita ang judge. Naka-white button-down siya, naka-roll ang sleeves, at naka-black slacks. Simple, pero gwapo pa rin. Ako naman, naka-satin white dress.

Nang dumating ang huling bahagi ng seremonya at tinanong ako kung gusto ko siyang maging asawa. My heart was beating so loud.

Parang maiiyak ako, pero hindi dahil sa lungkot. It was pure joy. Pure peace.

"Do you, Maria Felianna Escudero, take this man. . ."

"Yes, I do."

Nang hinalikan niya ako pagkatapos. Wala akong marinig kundi ang palakpakan at hiyawan ng mga kaibigan namin.

Tumulo ang luha ko—pero may ngiti sa labi. Hindi ito luha ng takot. Luha ito ng kasiyahan. Because after everything—after the doubts, the pain, the fears, the judgment. . . we made it.

We're married. At wala akong pagsisisihan kahit ano.

Pagkatapos ng maikling selebrasyon, isa-isa nang nagpaalam ang mga kaibigan namin. Sina Mary at Achie ang huling umalis, sabay pa silang nag-flying kiss. Naiwan kami ni Ryle sa garden area ng maliit na venue. Magkahawak ang kamay namin habang nakaupo sa isang bench.

"Finally," bulong niya.

Napalingon ako. "Anong 'finally'?"

Humarap siya sa akin. "Finally, asawa na kita. Finally, I can say. . . you're mine—legally, emotionally, and spiritually."

Kinurot ko siya sa tagiliran. "Akala ko ba sa'yo na ako noon pa man?"

Tumawa siya. "Iba 'to, baby. Iba kapag asawa na kita. It feels deeper."

Bigla siyang tumayo at hinila ako. "Tayo ka nga."

"Ha? Bakit?"

"Just stand," sabi niya, kumikislap ang mga mata. "I wanna hug my wife."

Napangiti ako habang tumatayo, pero hindi pa ako tuluyang nakakatayo nang yakapin niya ako nang mahigpit. His arms wrapped around me like he never wanted to let go.

"I love you," bulong ko habang nakabaon ang mukha ko sa balikat niya.

"I love you more," sagot niya. "Alam mo ba kung gaano ako kabado kanina?"

Napahagikgik ako. "Hindi halata. Para kang sanay magpakasal ah."

Tumawa siya. "Practice lang 'yon. Pero sa totoo lang, kinabahan ako habang naglalakad ka papunta sa harap. You were glowing, baby. Ang ganda mo."

Napatitig ako sa kaniya. "Talaga?"

"Uh-huh." Hinawakan niya ang pisngi ko. "Sobrang ganda mo. You took my breath away."

Natawa ako, pero kinikilig. "Ako rin, kinabahan. Pero nung nakita kita, parang everything made sense."

"I've waited so long for this," dagdag niya, idinikit ang noo niya sa akin. "'Yung simpleng katahimikan na kasama kita, legal tayong mag-asawa, walang hadlang, walang alinlangan."

Hinawakan ko ang pisngi niya. "You're my peace, Ryle."

Hinila niya ulit ako sa isang mahigpit na yakap.