"တောင်းပန်ပါတယ်...အင့်..တော်ပါတော့..အ့ဟာ့"
"ဖာသည်မ...နင့်မှာငါ့ကိုရပ်တန့်နိုင်စွမ်းရှိလို့လား..ဟမ်.."
"အား...အ့..အရမ်း..အင့်ဟင့်..မဆောင့်ပါနဲ့...အာ့..အာ့.."
"ပက်လက်လှန်စမ်း...နင့်ကိုသေချာလေးသင်ပေးရမယ်..."
"အား..ဟာ့... ဟ့.."
ဗလာကျင်းနေသည့်ကိုယ်ခန္ဓာပေါ် အညိုအမည်းစွဲရာတို့ကမလိုက်ဖက်စွာရှိနေတယ်။ကျိုးကျေသွားရှာတဲ့မျက်မှန်အပိုင်းအစလေးတွေဟာလည်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီမှာပျံ့ကြဲလို့......ချုပ်နှောင်ခံထားရသည့်လက်ကလေးတို့မှာကြိုးထုံးတို့ကြောင့်ပြတ်ထွက်သွားမလားပင်ထင်ရလေသည်။
"အီးးးးဟင့်....တောင်း ပန် ပါတယ်...ဟင့်.."
"ဟားဟား...ကြောက်နေတာလား...ဟမ်..ကြောက်နေတာပေါ့...ဟားဟားဟား"
ကြောက်မက်ဖွယ်ရာရယ်သံကြီးရဲ့နောက် မှုန်ဝါးဝါးမြင်ကွင်းထဲရောက်လာသည့်လှုပ်စိလှုပ်စိနှင့်အရာတစ်ခု...
ထိုအရာမှာ တစ်ဗြီးဗြီးနှင့်လည်းအသံထွက်နေသေးသည်ကြောင့်...ရိုးအလွန်းသည့်ခန့်ဇေထူးအမည်ရသောကောင်ငယ်လေးမှာအကြောက်ကြီးကြောက်နေရှာသော်ငြားမရုန်းရဲပေ....
"တန်ရာတန်ကြေးပေးထားတာ ဒီလောက်တော့အရသာခံရမှာပေါ့ "
"အာ့....အာ့...အဲ့ဒါ...ဟ့..အင့်..အဲ့ဒါက.. အား.."
သူ သူစိမ်းတွေနဲ့ဆက်ဆံခဲ့တာသုံးခေါက်ရှိပြီ။ဒီလိုပရာမျိုးကိုပထမဆုံးတစ်ကြိမ်ကြုံတွေ့ရတဲ့အပြင် တဆုံးထိတိုးဝင်လာခဲ့ပြီးလေမှ အတွက်းထဲမွှေနှောက်နေသည်ကြောင့်ကြောက်လန့်ကာရုန်းကန်နေမိပါသည်။
