Stop mij

Hoofdstuk 42 - Ontslag gehad, maar wat nu?

Lieve jij,

Ik ben met ontslag. Ik ben weer thuis. Vijf maanden opgenomen geweest.

En dan, komende woensdag jarig. Daarna kerst. Ook nog een keer sinterklaas vieren. Oud en Nieuw. December is voor mij een loodzware maand. Nog een jaar ouder geworden. Een jaar nog in leven, dat idee heb ik bij mijn verjaardag maar vooral bij Oud en Nieuw.

Sinds woensdag ben ik dus weer thuis, een week voor mijn verjaardag. Het is raar, lastig en zwaar om weer thuis te zijn. Ik weet niet wat mijn opname mij heeft opgeleverd, behalve uitstel van zelfmoord. En armen vol littekens. Maar ook een heel lief vriendje, die me liefde geeft, wat heerlijk is. Maar toch, het voelt als enkel uitstel van zelfmoord. Hoeveel dagen houd ik het nog vol? Ik mag geen jaar ouder worden, het mag geen 2016 worden.

Nee, het is zwaar, december. En dan ook nog de feestdagen, sociaal moeten doen met familie, verplichtingen en al. De vermoeidheid kruipt mijn lijf binnen.

De vermoeidheid is sterk. Ik ben afgelopen dagen op tijd naar bed gegaan, wel goed geslapen. Maar nog steeds ben ik maar een uur of twee per dag een beetje wakker. Ik weet niet hoe het komt, maar het maakt het allemaal nog minder makkelijk. Ik heb geen kracht, geen energie om te vechten. Te vechten tegen automutilatie, te vechten tegen zelfmoord, te vechten tegen mezelf.

Het thuis zijn bevalt me niet zo goed. Er zijn momenten dat ik denk van hé, ik kan zo weer fijn terug naar de kliniek. Fijn, omdat ik daar rust kan hebben, ik daar toch betere patronen en structuur heb.

De relatie met mijn ouders is flink wat verbeterd tijdens mijn opname. En nu is hij weer aan het afnemen. Het lukt me niet goed te vertellen wanneer het niet gaat. Ik heb een signaleringsplan gemaakt met signalen die mijn ouders kunnen zien als het niet zo goed met mij gaat, maar die signalen probeer ik te maskeren.

Er staat trouwens momenteel op Snapchat een goed stuk over depressie. Het is wel in het Engels, je kunt het vinden door naar "discover" te gaan en dan het rode bolletje met "buzzfeed". Ik kan me vooral erg vinden in het stuk met 23 dingen die je niet tegen mensen met een depressie moet zeggen. Eigenlijk zou ik het mijn ouders moeten laten zien. Maar dat lef heb ik niet.

En verder, hoe is het verder. Ik weet het niet. Ik ga naar Twenty One Pilots, wat wel echt geweldig is, maar het is voor mij echt volhouden en overleven tot die tijd. En dan kijken, of ik weer iets nieuws heb om voor te leven. En ja, anders, gaat het waarschijnlijk niet meer.

Verder heb ik een band ontdekt (door mijn lieve vriendje), Three Days Grace. Ik houd van de teksten en ik ga kijken of ik er een liedje van hier bij kan voegen. Het is rock muziek, iets wat mensen niet vaak bij mij verwachten, maar waar ik echt van houd. Ik word er rustig van, ga me er beter door voelen. En de teksten, ik voel me er begrepen door.

Ik heb meer moeite met eten de laatste tijd, maar dat wil ik niet teruggeven. Ik durf daar verder niks over te zeggen.

Een voordeel van in de kliniek zitten was dat ik ooit iets van mijn wonden liet verzorgen. In het begin dan, later ook niet meer. Nu is een wond ontstoken, die waarschijnlijk ook gehecht had moeten worden. Nou ja, dat gaat wel weer over. Ik ben alleen niet meer zo goed in mezelf verzorgen.

En ik kom zoveel triggerende dingen tegen. Een programma over de gevaarlijkste wegen van Nederland. Grappen over ik ben dood, door een toets. Grappen over depressief zijn, door het regenachtige weer (ik weet dat SAD bestaat, maar dat heeft meer met de lengte van de dagen te maken dan met het weer zelf). Maar al die grappen, die zijn zo triggerend voor mij. Ik ga weer naar school, vijf dagen per week, maar niet hele dagen. Elke dag heb ik wel iets waardoor ik eigenlijk in janken uit wil barsten, wat de tranen over mijn wangen laat stromen, op het feit na dat ik de tranen in houd. Grapjes, allemaal grappen, maar niet zo grappig of zo niet grappig.

Mijn ouders laten mij niet meer alleen naar school fietsen of alleen thuis zijn. Terecht? Dat misschien wel, maar irritant is het wel. In de kliniek had ik meer vrijheid.

En dan mijn verjaardag nogmaals. Moet ik een feestje geven, mensen uitnodigen? Hoe kan ik om cadeautjes vragen, terwijl het enige wat ik wil rust is? Ik wil gewoon voor eeuwig mijn ogen sluiten, zo simpel is het, maar dat kun je niet als cadeau voor je verjaardag vragen. Sociaal doen, hoeveel drukte kan ik aan? Of moet ik het maar gewoon aankunnen. Ik weet het niet. En andere mensen beslissen niet meer voor mij, helaas.

Misschien is het dus mijn eigen keuze. Om te leven of niet. Wat wordt mijn keuze? Wat is mijn keuze nu? Wat is mijn keuze morgen? Eenmaal de keuze om niet te leven, is het heel lastig om nog te leven (al is het de mensen om me heen al twee keer gelukt om me daar vanaf te brengen of te zorgen dat ik het niet kan doen).

Mij maakt mijn keuze niet veel uit, als het niet leven is. Maar andere mensen wel, dat weet ik. Kies ik voor mezelf, of voor jullie?

Kiezen, ik kan het nog steeds niet.

Terugvallen, het gebeurt altijd nog.

En dan, is de keuze misschien toch makkelijk gemaakt.

Als het aan mij lag,

Als het enkel aan mij zou liggen.

Xx Somnium