Lieve jij,
Ik weet het niet meer. Ik zou willen dat ik me nu kon terugtrekken op mijn kamer. Maar dat kan niet. Mijn ouders gunnen mij die privacy niet.
Ik voel me zwak en kapot. Ik wil huilen, automatiseren en nog meer huilen. Maar dat kan niet.
Ik wacht tot vanavond, tot ik alleen kan zijn en kan huilen. Maar tegelijkertijd ben ik bang voor het moment dat ik alleen ben. Dat ik het niet meer volhoud en mezelf beschadig.
Morgen begint de toetsweek. Ik heb het druk met leren. Maar ik kan me niet concentreren. Ik lees, ik staar voor me uit en ik neem niks in mij op. Het leren schiet niet op en ik kom tijd tekort.
Ik weet nier meer wat ik moet zeggen of schrijven. Ik weet niet wat ik kan doen om me beter te laten voelen.
X mij
JE LEEST
Stop mij
Non-FictionZe schreef, maar wist nooit aan wie. Soms vertelde ze een stuk aan een bepaald persoon, maar meestal wist ze niet wie. Altijd was het aan jij of jullie, maar wie dat was. Ze was niet vrolijk, ze lachte bijna nooit. Niemand die ze helemaal vertrouwde...
